[Loana]

No skrzywiłyście W sumie można by się zastanowić, czy był w Dumie i Uprzedzeniu wątek przemocy fizycznej?

Swoją drogą ja jestem bitym dzieckiem. I to mocno bitym, bo matka się nie przejmowała za bardzo, że "nie powinno się". I moje rodzeństwo też było bite, chociaż ciutkę mniej. Matka nie miała innego sposobu na wychowanie, jak właśnie bicie. I nikt z rodziny na to specjalnie nie reagował, bo to te 40 lat temu był sposób na wychowanie po prostu. Ojciec może czasami próbował zwrócić matce uwagę, żeby tak ostro nie reagowała (on nigdy nie był bity i sam nigdy nie bił), ale właśnie nie przebijał się przez to ogólne stwierdzenie, że matka wie jak wychowywać bo jest matką...

[Tamara]

[Ania Aga]

Moja babcia poszła do kierownika szkoły, żeby przestał bić jej syna, nie wiem,ile lat miał wtedy wujek, kierownik tłumaczył, że chciał go wyprowadzić na ludzi, po tej rozmowie, o ile dobrze pamiętam, bicie się skończyło. Ksiądz przed wojną bił na religii po rękach. Za mojej pamięci, matka dziewczynki młodszej idę mnie szła po nią z kijem. Dobrze, że czasy jednak się zmieniły i bicie jest piętnowane. Oczywiście, że nie jest wyeliminowane, ale nie ma społecznego przyzwolenia

[RaczejRozwazna]

A pamiętacie "Anię z Avonlea" i jej porażkę metod humanitarnych, a sukces porządnego lania zaserwowanego bodaj Antosiowi Pye? Zawsze średnio mi się ta opowieść podobała.

Przyzwolenie na bicie dzieci było jeszcze całkiem niedawno - traktowano je jako metodę wychowawczą. Nie wydaje mi się, żeby to samo szerokie przyzwolenie dotyczyło bicia żon.

[Tamara]

[RaczejRozwazna]

Chodziło mi o to, że to nie jest "normalne" tak jak uznawane za normalne w stosunku do dzieci były klapsy, bicie pasem, nawet w szkołach kary fizyczne,

[Tamara]

Jest. Przypomnij sobie wszystkie obiegowe powiedzonka o biciu żony/kobiet w ogólności. I popatrz w statystyki.