[Gosia]

Bylam dzis na "Katyniu". I na razie powiem tylko jedno (bo wiekszosc jeszcze tego filmu nie widziala i lepiej nie opowiadac przedwczesnie) - do tego i owego mozna sie przyczepic, do wizji rezysera, do wyboru scenariusza, do niektorych scen itd. ale film WARTO obejrzec.

[malmik]

Jasne, że warto - tylko trzeba mieć odwagę - ja nie mam. Podziwiam cię Gosiaczku, ze się zdecydowałaś. Ja do tego filmu podchodzę jak do Pasji Gibsona - po prostu się boję iść...

[asiek]

[malmik]

Tu nie chodzi o niechęć - ja się boje nadmiaru emocji (dodam, że płaczę nawet na kreskówkach), zwłaszcza w przypadku patriotycznych przeżyć

[Alison]

Mam takie same odczucia, ale pójdę. Myslę, że to mój obowiązek. Mój dziadek tak zginął, historia rodzin pokazana w filmie, to historia mojej rodziny. Pamiętam kiedy moja babcia jeszcze w 70.latach wierzyła, że dziadek gdzieś TAM jest, tylko nie może się skontaktować, bo nie było go na żadnej z list katyńskich. Pamiętam listy co jakis czas przychodzące z Czerwonego Krzyża, w których zawiadamiali z przykrością, że wciąż nic nie wiedzą. Dopiero po dojściu Jelcyna do władzy opublikowali resztę list zamordowanych i dziadek znalazł się na liście rozstrzelanych w Twerze. Mam jego ostatni list napisany z obozu przejścioweego w Birsztanach, w którym do końca wierzył, że wróci, prosił zeby Babcia wysprzedawała wszystko żeby przetrwać do tego momentu, tylko żeby zachowała obrączkę. I nie wrócił, a ona do końca wierzyła. I pamiętam minę mojego Taty kiedy mu jakieś 10 lat temu oznajmiłam, że znalazłam listę w internecie, na której jest dziadek i ojciec znalazł na niej nazwiska znajomych, których pamiętał z dzieciństwa. Ten film trzeba zobaczyć i trzeba pokazać go naszym dzieciom.

[asiek]

[Admete]

Ja też odczuwam podobnie, ale idę. Dopiero 19, bo będzie wyjście wspólne z pracy. Zdam wtedy relację. Na premierze w mojej mieścinie było trzech moich uczniów - mają napisać recenzję i reportaż. Ciekawa jestem ich rekakcji.

[Gosia]

Ja tez nie lubie sie przygnebiac, ale "Pasje" obejrzalam i nie żaluje.
Podobnie "Katyń". To pierwszy film, ktory porusza ten temat. Film ważny, bo to ważna czesc naszej historii, o ktorej nie mozna zapomniec.
Gdy patrzylam na tych oficerow, ktorzy tak naprawde nie wierzyli, ze mogą nie przezyc, nie sadzili, ze czeka ich to najgorsze, gdy postawilam sie w sytuacji rodzin, z ktorymi musieli sie rozstac, ktore czekaly na nich i mialy nadzieje ze wroca, gdy sobie uswiadomilam, ze to byli realni ludzie, ze ci oficerowie mieli marzenia i przyszlosc przed soba i mogli zbudowac wolną Polskę, i wszyscy zgineli... - i ja mam odsunac od tego swoje mysli? I mam udac, że tego nie bylo, bo to zbyt stresujace, zbyt przykre? Mam o nich zapomniec, bo tak wygodniej?

Ten film zreszta to bardziej film o rodzinach ofiar niz o samych oficerach. Wiecej tam o pozniejszym klamstwie katynskim niz o samej zbrodni, choc i ona jest tam ukazana.

[malmik]

Nie o to chodzi, żeby zapomnieć, czy nie obejrzeć - Pasję też w końcu obejrzałam - tylko po jakimś czasie. Ja nie zapominam o tych ludziach - i nie muszę do tego oglądać filmu - to co przekazali mi moi rodzice - staram się także przekazywać swoim dzieciom, choć dla nich są to czasy tak odległe. I właśnie dlatego, że nie zapominam trudno mi jest obejrzeć ten film

[lizzzi]

Też wybieram się na dniach i też będę ryczała. Zresztą nie wyobrażam sobie, żeby mogło być inaczej. Wzruszam się łatwo i płaczliwa ze mnie istota. A tu o wzruszenia trudno nie będzie.

[Admete]

Ja czasami po zbyt emocjonalnych filmach, książkach jestem starszliwie podenerwowana. Myślę ciagle o tym, co zobaczyłam, przeczytałam...Na początku miałam plan obejrzeć Katyń dopiero w domu na dvd ( jak już wyjdzie ), ale jednak pójdę, tak jak na Pasję.

[Gosia]

Uwierz mi ze nic nie unaocznia tak bardzo jak film, w ktorej widzisz prawdziwych ludzi (choc to tylko aktorzy), gdy możesz wczuć się w ich sytuacje, zobaczyć pewne rzeczy ich oczami. Co innego gdy sie o czyms tylko czyta, choc to tez bywa wstrzasajace.
Nie chce opowiadac szczegolow, ale sa w tym filmie sceny poruszajace, zwlaszcza jedna z nich.....

Ja balam sie ze ten film mnie rozczaruje, zwlaaszcza ze juz slyszalam rozne opinie.
Rozczarowana nie bylam. Moj ojciec, z ktorym na tym filmie bylam, tez sie nie rozczarowal.
Choc jak pisalam, do roznych rzeczy mozna sie tu przyczepic, bo jest to osobista wizja Andrzeja Wajdy.

[AineNiRigani]

Ja podchodzę do spraw Oświęcimia, jak Ali do Katynia. Moja babcia też czekała i wierzyła. Przez blisko 30 lat. Ale o tej tragedii mozna było mówić.
Z cała pewnoscia Katyn obejrze, ale nie w kinie. Ja bardzo przeżywam takie filmy nie tyle w trakcie oglądania, co potem. Niektóre ciągną się za mną tygodniami i w pedzaja mnie w olbrzymia depresję. I wiem, że ten do takich by należał. Na dziesiątą stronę przeżywałabym dramaty boohaterów.
Nie lubie Wajdy, stosunkowo nisko cenię jego obecną twórczość, ale jest to pierwsza produkcja na temat Katynia na tak wielka skale. Z cała pewnością będzie to niezwykle subiektywna wizja rezysera, ale nie mogę tego filmu nie obejrzec. ale z cala pewnoscia - nie na wielkim ekranie.

Ja podchodzę do spraw Oświęcimia, jak Ali do Katynia. Moja babcia też czekała i wierzyła. Przez blisko 30 lat. Ale o tej tragedii mozna było mówić.
Z cała pewnoscia Katyn obejrze, ale nie w kinie. Ja bardzo przeżywam takie filmy nie tyle w trakcie oglądania, co potem. Niektóre ciągną się za mną tygodniami i w pedzaja mnie w olbrzymia depresję. I wiem, że ten do takich by należał. Na dziesiątą stronę przeżywałabym dramaty boohaterów.
Nie lubie Wajdy, stosunkowo nisko cenię jego obecną twórczość, ale jest to pierwsza produkcja na temat Katynia na tak wielka skale. Z cała pewnością będzie to niezwykle subiektywna wizja rezysera, ale nie mogę tego filmu nie obejrzec. ale z cala pewnoscia - nie na wielkim ekranie.

[Gunia]

My się ze szkoły wybieramy we wtorek. To na pewno trudny i bolesny temat, ale z drugiej strony stwierdzenie "Nie pójdę, bo to dla mnie zbyt brutalne" jest dla mnie trochę obrazą pamięci tych ludzi. Z niemal każdego programu telewizyjnego kapie agresja, a ograniczanie jej przez wycinanie pewnych elementów historii ze świadomości jest dla mnie po prostu niesmaczne, a mam w klasie kilka takich przypadków. W momencie gdy fan filmów typu "Matrix" lub "Oszukać przeznaczenie" odmawia pójścia na taki film ze względu na swoje słabe nerwy...

[Admete]

Widzisz to coś innego - jestem w stanie przyjąć brutalną fikcję ( choć też unikam ), bo wiem, że to właśnie fikcja. Cały czas mam w głowie - udawane, farbka i reszta filmowych sztuczek, to się nie zdarzyło. Gorzej z wydarzeniami prawdziwymi - nie jestem w stanie obejrzeć wiadomości, bo są realne. I nie oglądam od wielu, wielu lat. O takich sprawach wolę czytać - łatwiej mi wtedy je przyjąć, choć i tak często potem tkwi mi to w głowie tygodniami, a czasami mam dziwaczne sny. Nie każdy łatwo przyjmuje koszmarną rzeczywistość. I co ciekawe przyszło mi to na starość. To pewnie zmęczenie materiału

[Gunia]

Nie chodzi nawet o sytuację, kiedy ktoś czuje, że naprawdę sobie z takim filmem nie poradzi, ale o przyjmowanie takiej pozy na pokaz.

[Alison]

Też tak mam, że okropne sceny przenoszą mi się na koszmarne sny. Aż bałabym się opisać sen, który zrodził się w mojej głowie, po obejrzeniu wiadomości o tej Czeczence z Bieszczad, informacji o chłopczyku, któremu pralka urwała rączkę i fragmentach 13 posterunku, gdzie ketchup lał się hektolitrami, a po ekranie latały obcięte lateksowe kończyny. Pokazywanie brutalnej fikcji moim zdaniem niczemu nie służy, pokazanie brutalnej prawdy ma wstrząsnąć, zmusić do myślenia i zakiełkować tym, żeby we współczesnych ludziach zrodził się bunt przeciwko powtórce z historii i odkopać przysypaną codziennością pamięć o tym co się nam jako narodowi przytrafiło.

[asiek]

[Gunia]

Popełniłam błąd pisząc zbyt ogólnikowo. Oczywiście istnieje wiele różnych przyczyn, dla których rezygnuje się z obejrzenia takiej produkcji i wypływają one nie tylko z odcinania się od bolesnej prawdy. Nie miałam na myśli decyzji o nieobejrzeniu wypływających z jakichś merytorycznych wątpliwości, a jedynie te spowodowane ignorancją. Trudno porównywać nieobejrzenie filmu ze względu na niezgodność z wizją twórców, z nieobejrzeniem go "bo to historia, same nudy" czy "to bezsensowna agresja".
Przepraszam tych, których uraziłam tą chybioną wypowiedzią.

[migotka]

[Caroline]

[Marija]

[Admete]

Gdy oglądałam Titanica to nie wzruszyły mnie losy głównych bohaterów, przejęłam się, bo końcowa tragedia była prawdziwa.

[AineNiRigani]

[Admete]

Jest od 12 lat.