Sofijufka - Pon 22 Sie, 2011 12:35 czy tendencyjna? Raczej chciała stworzyć postac, która by ostrzegała czytelniczki. Weźmy taka Zenie z "Pamietnika Wacławy"... Też taka polska madame Bovary, tylko w porę się obudziła, zreszta w duzym stopniu dzięki męzowi, który choc nie był super bystrzakiem, przystojniakiem ani maczo, to kochał ja na tyle, by ja zrozumiec i... w odpowiedniej chwili tupnąc nogą. praedzio - Pon 22 Sie, 2011 12:37 Tendencyjna. Jak bum cyk cyk. 
Admete - Pon 22 Sie, 2011 13:09 Nad Niemnem nie jest aż tak tendecyjne. Marta - owszem. Aragonte - Pon 22 Sie, 2011 14:00 A ja mam wrażenie, że odpowiedź zależy od tego, które postacie zacznie się analizować. Jeśli Witolda, to wyjdzie okrutnie tendencyjna postać, ale spektrum jest na szczęście znacznie szersze i nie zawsze da się wpasować w zwykła tendencyjną powieść. Wydaje mi się, że traktowanie tego akurat utworu Orzeszkowej jako czysto tendencyjnego (bo zgodzę się, że elementy takie są) jest jednak krzywdzące. praedzio - Pon 22 Sie, 2011 15:23 Zgodzę się, że NN wybiega poza ramy powieści tendencyjnej, ale widzę wyraźnie dwustronny podział bohaterów: kto jest "dobry" (czyt. pożyteczny), a kto jest "zły". Mam wrażenie, że to my nadajemy rozbudowany rys psychologiczny postaciom, a nie one takie są. Fakt, książkę po raz ostatni trzymałam w ręku będąc w LO i raczej nieprędko do niej zajrzę, więc szczegóły mogą mi umknąć, a nawet dość ważne rzeczy, których już nie pamiętam. Z racji tego, jakoś specjalnie się kłócić nie będę. 
Tamara - Pon 22 Sie, 2011 16:20
No bo psychologizmy i niejednoznaczności porozmywane to się chyba ciut później w literaturze zaczęły zdaje mi się , a wtedy jeszcze było wiadomo , o co chodzi
Admete - Pon 22 Sie, 2011 16:40 I dlatego tę ksiązkę dobrze się czyta. To proza realistyczna, pozytywistyczna - w tym dobrym znaczeniu 
Ania Aga - Pon 22 Sie, 2011 19:41 Lubię wracać do "Nad Niemnem", ale raczej tylko do swoich ulubinych fragmentów. Czy ktoś pamięta, jaką rolę pełniła Justyna w Korczynie? Czy miała jakieś stałe obowiązki? Sofijufka - Pon 22 Sie, 2011 20:14 o ile pamietam, to poza obowiązkiem grania z ojcem i zabawiania tym gości - to nie. I to ja męczyło 
Ania Aga - Pon 22 Sie, 2011 20:17 Tak mi się wydawało ale nie byłam pewna. A Marcie nie pomagała? Tamara - Pon 22 Sie, 2011 21:00 Nie pomagała nikomu bo nikt nie chciał jej pomocy , Marta ją goniła , jako uboga krewna na wydaniu miała do roboty dokładnie nic - książki , fortepian , spacery i wizyty . Nawet jak chciała czymś się zająć i pomóc , to jej nie dawali . Aragonte - Pon 22 Sie, 2011 21:11
Ano. I przez te dyskusje kolejny raz ją czytam
Jestem bodajże przy trzecim rozdziale, jest tam sporo właśnie o przeszłości Benedykta. I o tym, jak był zmuszony "zejść na ziemię". nicol81 - Pon 22 Sie, 2011 21:33 A czym się różni powieść tendencyjna od realistycznej? Bo jeśli podziałem na "dobrych" i "złych" to chyba niewiele jest powieści, gdzie ten podział nie występuje. Witold bardzo mi się realistyczny wydawał, taki młody idealista. Aragonte - Pon 22 Sie, 2011 21:36
Sorki, moją ocenę Witolda zakłóca film i może stąd jest taka - podczas obecnej lekturki postaram się to zweryfikować
Ania Aga - Pon 22 Sie, 2011 22:39
Przy Janie i Justynie skupiałam się na romantycznym związku dwojga młodych ludzi. Potczytywałam sobie fragmenty z ich pierwszym spotkaniem, wizytą w Bohatyrowiczach, wspólnymi spacerami. A teraz dochodzę do wniosku, że ich życie małżeńskie nie do końca będzie sielanką. Justyna prawdopodobnie nic nie umie. Zostaje gospodynią w domu bez wygód. Wszystkiego musi się nauczyć. Chyba że w domu rodzinnym matka nauczyła ją prowadzenia domu? Przede wszystkim musi nauczyć się piec chleb, począwszy od zmielenia mąki w ręcznych żarnach. Chociaż może w okolicy jednak był młyn? Na szczęście jest Antolka, od której może się wszystkiego nauczyć i może liczyć na jej pomoc. Ale Antolka wkrótce wyjdzie za mąż. Na wsi, szczególnie wtedy, praca jest naprawdę ciężka i czasochłonna, Jan będzie zajęty od świtu do zmierzchu. Urodzi sie dziecko, Justyna zostanie w domu sama, mając do pomocy tylko Anzelma, który często choruję. Łatwy związek to nie będzie. Tamara - Wto 23 Sie, 2011 00:39 Oj , przeczytaj sobie jeszcze raz uważnie Justyna pali się do roboty , jest młoda , zdrowa , silna , kawał robotnej baby z niej będzie Młyn pewnie powstanie , bo Witold wszystkich namawia do budowy , jak również do wykopania studni . Antolka tak szybko z chaty nie odejdzie , bo ma dopiero 16 lat , a Anzelm i Janek nie pozwolą jej wyjść za mąż wcześniej niż za dwa lata , póki nie dorośnie i nie zmężnieje . Justyny matka niczego nie nauczyła , bo zmarła , kiedy ona miała 14 lat , a przedtem też nie zajmowała się sprawami gospodarskimi , bo całe życie rodzinne i domowe było zniszczone przez romanse i wyjazdy Orzelskiego i postępującą ruinę majątkową .
Co do wygód - taka różnica , że we dworze miała miskę do mycia porcelanową , a w chacie będzie mieć blaszaną . Ognień w piecu rozpalić umie . Żąć umie . Wszystkiego się szybko nauczy , bo pojętna , do ślubu zdąży się od Marty wiele nauczyć . Justyna ma siły i dobrą wolę , Jan też , dadzą sobie radę Skoro Jan dawał sobie radę właściwie sam , bo Anzelm chorowity a Antolka prawie dziecko , to we dwójkę nie poradzą  ?
Tamara - Wto 23 Sie, 2011 00:43
Filmowy Witold jest beznadziejny , pyzaty i przedstawiony jako dzieciuch , który ma głowę nabitą mrzonkami , rzeczywiście całkowicie odbiega od książkowego , który raz , że był szczupły , dwa , że był znacznie dojrzalszy i wbrew pozorom jego podejście było nie idealistyczne , a pozytywistyczne , czyli mocno przyziemne Filmowy mnie wkurza , zwłaszcza , że się zachowuje niegrzecznie wobec ojca , książkowego bardzo lubię . O filmowym można powiedzieć ciepła klucha , o książkowym - żywe srebro .
RaczejRozwazna - Wto 23 Sie, 2011 00:46 Co do Witolda książkowego i flmowego - zgadzam się w 100%. Co do związku Justyny i Jana - jeśli protoplaści Bohatyrowiczów dali rade to i oni dadzą
Tamara - Wto 23 Sie, 2011 00:56 Otóż to , Justyna wręcz marzyła o fizycznej pracy , bo nicnierobienie ją zabijało . Admete - Wto 23 Sie, 2011 08:39 Też tak uważam Ona tego życia troszkę spróbowała. Zresztą minie 20 lat i świat się zacznie zmieniać No i w pamięci mam zawsze pod koniec czytania Nad Niemnem ten wiersz Miłosza, który wklejałam kiedyś w wątku o poezji.
Aragonte - Wto 23 Sie, 2011 09:47 A wkleiłabyś go tutaj? Nie pamiętam, który to wiersz. Admete - Wto 23 Sie, 2011 10:19 Czesław Miłosz Rozbieranie Justyny Wypaliły się dawno świece, Justyno. Inni ludzie chodzą po twoich nadniemeńskich ścieżkach. A ja wstępuję w związek z tobą prawie miłosny, Dotykając twego ciężkiego, czarnego warkocza, Który właśnie rozpuszczasz, ważąc w dłoni Twoje obfite, na pewno, piersi, patrząc w lustrze Na twoje szare oczy i bardzo czerwone wargi. Jesteś duża i silna, szerokie plecy. Dwudziestoczteroletnia, nie lubisz kiedy mówią Do ciebie: panienko. Sny masz wyraziste. Nie musisz się mnie wstydzić, jestem z tej epoki, Która będzie nazwana bezwstydną. Pani Orzeszkowa Zatrzymywała pióro. Romans twój z kuzynem Zostawiony domysłom, krwi płynienie, Plamy na prześcieradle, przemilczane. Choć dla mnie twoja cielesność, Justyno, Jest ważna, masz pojawić się zupełna, Żeby twoja duma, gniewna prawość, Jaśniały zadziwiając: skąd się biorą? Jakie dialogi toczy ciało z duszą? W twoim kraju dobro i zło mierzono Mogiłą. Kto dochowa wierności, kto nie dochowa. (Inaczej, wprowadzano znaczną korekturę W zawsze niejasne chęci i motywy.) Nie da się tej powieści streścić cudzoziemcom. Dla nich ty jesteś jedynie dziewoja Równość stanową głosząca u Georges Sand. I oto starość, Justyno, gotowy Rozdział, Pani Eliza już go nie napisze. Urodziłaś synów i córki. Dorosły wnuki. Opierasz ręce na sękatym kiju, matka rodu. Ostatnia z twoich krewnych i rówieśnych. W pylnym śniegu widzisz sanie, konwój sań, Słyszysz krzyki żołnierzy, lament kobiet. I wiesz, przeczuwasz, jak wygląda koniec Jednej ziemskiej ojczyzny. Już nigdy echo Pieśni na Niemnie śpiewanej, lotów jaskółek, Nigdy owocobrania w zaściankowych sadach. Zatrzaskują się, jedna po drugiej, sztaby wagonów. Uwożą ciebie dawnym szlakiem w kraj mordu i mroku. Choć nigdy ciebie nie było, zapalmy świece Tutaj w pracowni, czy nawet w naszym kościele. I wosk spływa soplami, i ludy handlują, i wieloryby pląsają koło Lahaina, i niewdzięczne pokolenia wznoszą sobie domy, i francuscy policjanci dostali nowe peleryny, i słońce jeszcze raz wschodzi i... Ania Aga - Wto 23 Sie, 2011 11:27
Ależ nie odbieram Justynie zapału i chęci do pracy, wydaje się, że znalazła wreszcie swoje miejsce na ziemi. Ale co innego marzyć o ciężkiej pracy, a co innego się z nią zetknąć. Gdyby choć trochę była wdrożona w prowadzenie domu, miała swoje stałe obowiązki, zdecydowanie byłoby jej łatwiej. Co do udogodnień w dworze, posiłki miała podane pod nos, wysprzątane, wyprane, nie musiała się kłopotać codziennością. Stwierdzam, że wejście w nowe życie nie będzie proste. Ale oczywiście możliwe, wystarczy spojrzeć na Kirłową. RaczejRozwazna - Wto 23 Sie, 2011 14:40 Jan nie pozwoli jej się zbytnio przemęczać
Tamara - Wto 23 Sie, 2011 21:20
Nic nie jest trudne , jak się chce , bo wszystko siedzi w głowie . Pani Emilia nie mogła zejść ze schodów , bo tak sobie ubzdurała , a Justyna była pewna , że się wszystkiego nauczy i podoła , skoro Antolka wątła dawała radę , to tym bardziej ona . Co do sprzątania to na pewno na górze sprzątała sama , ojcu ubrania czyściła , wszystko wokół siebie i ojca starała się robić sama . Nie demonizuj pracy fizycznej i pamiętaj , że wtedy nie było dzisiejszych udogodnień , więc praca fizyczna była oczywistością . Zresztą przy Marcie na pewno poprzyglądała się jak to wygląda , mimo że ta ją goniła . To dla nas prowadzenie takiego gospodarstwa byłoby trudne i ciężkie , bo nie jesteśmy do ciężkiej pracy przyzwyczajone .
Admete , przepiękny ten wiersz  Miłosz to geniusz .
|
||||||||||||||||||||||||
