[trifle]

Hehe, Gosia mnie wyprzedziła Mama chciała wyrzucić własnie gazety, zerknęłam a tam kilka programów tv, również ze świąt. I faktycznie w sobotę na tvp1 i tvp2 nie było żadnego włoskiego filmu

[Gitka]

Gosiu, Ty to jesteś
No tak z miłością w tytule
Serce gdzie indziej Cuore altrove, Il (AKA Incantato / Heart Is Elsewhere, The / Heart Is Everywhere, The / Zbłąkane serce) (2003)
http://www.filmweb.pl/Ser...e,Film,id=98669

[Harry_the_Cat]

[Matylda]

Dziewczyny jesteście niesamowite

Jak tego dokonałyscie???
Bardzo podobał mi sie ten film
Z początku oglądałam kątem oka, ale potem sie wciagnełam
Niestety na końcu zajełam sie jakimś pieczystym a niespodziewałam sie , że film zmierza ku końcowi
Dziewucha która tam grała była cudna, ale bohaterka którą grała była modliszką
I w ogóle film miał klimat
Te lata dwudzieste, stroje, architektura, ja chyba lubie Włochy i trochę mi tego mało w telewizji
Rzeczywiście pora była źle wybrana

[Gosia]

Akurat w przedpokoju paletaly sie jeszcze czasopisma do wyrzucenia, w tym pare numerow
"To i Owo"

[Matylda]

Oj to w porę Małgosiu się odważyłam o tym pisać
A długo sie zastanawiałam czy mogę

[Gosia]

Zawsze mozesz, ale lepiej od razu, bo nastepnym razem gazety moga byc juz w zsypie

[Harry_the_Cat]

Obejrzałam "Śmierć na Nilu" wg. Agaty Christie. Chyba widziałam to już wcześniej, bo od chwili morderstwa nie miałam wątpliwości kto za tym stoi. Jeśli chodzi o samą historię to wiadomo - sprawnie poprowadzona, lata 30-te, odrobina egzotyki - bardzo przyjemny sposób spędzenia wieczoru. No i do tego JJ Feild

[Nimloth]

Chyba ze względu na JJ obejrzę tą wersję . Być może widziałaś wcześniej tę wersję, co ja - z 1978 roku, z Mią Farrow, Jane Birkin, Peterem Ustinovem i Maggie Smith. Bardzo klimatyczna i trudno mi sobie wyobrazić, żeby jakaś jej dorównała, ale chętnie obejrzę .

Chyba ze względu na JJ obejrzę tą wersję . Być może widziałaś wcześniej tę wersję, co ja - z 1978 roku, z Mią Farrow, Jane Birkin, Peterem Ustinovem i Maggie Smith. Bardzo klimatyczna i trudno mi sobie wyobrazić, żeby jakaś jej dorównała, ale chętnie obejrzę .

[lady_kasiek]

Ja oglądnęłam "Adwokata diabła" polecono mi, że fajny. Na filmwebie pisało, że horror to zaczęłąm za dnia oglądać, nawet towarzystwa chciałąm, ale wcale nie był bardzo straszny.

Ja oglądnęłam "Adwokata diabła" polecono mi, że fajny. Na filmwebie pisało, że horror to zaczęłąm za dnia oglądać, nawet towarzystwa chciałąm, ale wcale nie był bardzo straszny.

[migotka]

obejrzałam Alatriste
http://www.filmweb.pl/Ala...,Film,id=119658

film STRASZLIWIE DŁUUUUUGI ale pełen uroku XVIIwiecznej Hiszpanii no i język hiszpański;)a po za tym Viggo Mortensen, który gra Hiszpańskiego żołnierza...

[migotka]

dodam tylko , że obejrzałam "Dear Frankie" poryczałam się oczywiście i taka zaryczana otwierałam drzwi memu narzeczonemu, myślał że coś się stało...

[Gunia]

Obejrzałam wczoraj "Moulin Rouge".
Na początku, uznałam to za tanią komedię z wymuszonym dowcipem i nie podobało mi się. Potem ok. 20 minuty, zaczęło mnie to naprawdę bawić i uśmiałam się z tych piosenek jak mops. A w końcu, ok. 40 tak się wciągnęłam, że zapomniałam zerkać na zegarek. Nie był to film specjalnie odkrywczy, ani oryginalny, szczerze mówiąc był baaardzo banalny, kiedy teraz na to patrzę, ale widocznie mam mało wyrafinowany gust, bo podobał mi się i już. A jak wywalczę dostęp do telewizora, to obejrzę sobie jeszcze raz.
P.S. Ta końcówka była tak pogmatwana i dynamiczna, że w pewnej chwili pomyślałam sobie "Kurcze, szkoda, że nikt tego nie kameruje, bo jak on to potem spamięta i opisze?". Niniejszym udowodniłam swą porażającą głupotę, którą wytłumaczę jedynie tym, że wciągnęłam się tak w film, że zapomniałam o rzeczywistości.

[Admete]

Wcale nie masz mało wyfrafinowanego gustu Ten film zawiera więcej przemyślanych elementów niż się na pierwszy rzut oka wydaje. mma gdzieś na dysku bardzo ciekawy artykuł o twórczości Luhrmanna ( umieszczony w czasopiśmie Didaskalia z 2002 roku ) , o tym że jego filmy wyróżnia niezwykłe połączenie obrazu i muzyki, ze łączą w sobie cytaty kulturowe, popkulturowe z kiczem i stylem camp. W MR sa świetne nawiązania do starego kina chociażby - ten księżyc nad głowami zakochanych jakby żywcem wyjęty z filmów Meliesa. Ja ten film bardzo lubię - własnie sobie zamówiłam śliczny dwupak - Moulin Rouge plus Romeo i Julia. Powinna dotrzeć do mnie w przyszłym tygodniu
Może się uda wkleic fragment tego artykuł - autro Paweł Łopatka, Didaskalia nr 47/2002:

"Cytaty u Luhrmanna to nie tylko nawiązywanie do popularnych motywów muzyki rozrywkowej. W Moulin Rouge sekwencja obłędnego tańca (wymyślanie kolejnych pomysłów do widowiska Spectacular Spectacular), kojarząca się z klimatami operetki i kabaretu, to też jakby przyspieszone kadry z początków kina. Luhrmann czerpie z rozmaitych gatunków i filmów; lejtmotywem jest łomoczące skrzydło wiatraka (jak w ekspresjonizmie: przypomina o nieuchronnym upływie czasu). Panorama dachów Paryża i zaglądanie przez okno do pokoiku Christiana kojarzy się z filmami z lat trzydziestych). Zielona Wróżka - w tej roli disco diva Kylie Minogue - którą bohaterowie oglądają po spożyciu absyntu o nazwie The Green Fairy, nie dość że przypomina istotę z czołówek animowanych filmów Walta Disneya, to na dodatek została delirycznie zmultiplikowana. Żeby było zabawniej, śpiewa... "The hills are alive with the sound of music". Skoro fin-de-sie`cle, mamy i rewolucję artystyczną. Luhrmann każe nam wierzyć na słowo, choć "rewolucyjny spektakl" (podobnie jak Toulouse-Lautrec) nie ma nic wspólnego z tym, co wiemy o awangardzie tej epoki. Służy jako pretekst do odśpiewania Children Of The Revolution T Rex z lat siedemdziesiątych, teraz w wykonaniu Bono, Gavina Fridaya i Maurice'a Seezera, i wspomnienia rockowego lata miłości.
Luhrmann kocha legendy kina i chętnie się tą miłością dzieli. Nicole Kidman przypomina Marilyn Monroe (gdy ją oglądamy po raz pierwszy, ma na sobie srebrzysty kostium podobny do słynnego stroju MM z Przystanku autobusowego), Ritę Hayworth (zdejmowanie długich czarnych rękawiczek, seksowna czerwona suknia i płomienne loki), Marlene Dietrich (w Gotyckiej Wieży Satine wyłania się z mroku chłodna i zagadkowa niczym X-27), wreszcie Lilian Gish (słaba i bezradna Satine w scenie omdlenia, nakręconej w zwolnionym tempie). Luhrmann tworzy podwójne pola skojarzeń: Madonna naśladowała Marilyn Monroe - Satine śpiewa Diamonds Are A Girl's Best Friend MM i Material Girl Madonny, połączone w jeden spójny utwór. Zresztą postać Księcia też nosi cechy gwiazd, acz mniej popularnych: jego manieryczny demonizm przypomina trochę Vincenta Price'a i Belę Lugosiego."

[Gunia]

Czuję się podbudowana. Tym bardziej, że obejrzałam właśnie drugi raz.

[Caitriona]

Ja w życiu nie nazwałabym MR banalnym czy mało odkrywczym. To świetny musical, pełen werwy i kolorów. I uwielbiam i Nicol i Ewana w nim, a moją ukochaną piosenką jest tango "Roxanne": http://www.youtube.com/watch?v=251UlKwCNU4

[Matylda]

Obejrzałam sobie na HBO2 Targowisko prózności
Świetnie zrobiony film. Doskonała obsada Reese Witherspoon i piekna Romola
Własciwie wszsytko mi sie w tym filmie podobało aktorzy , kostiumy i .... .
Chyba sobie muszę przypomnieć książkę

[Gosia]

Obejrzalam film "The Governess"

http://www.imdb.com/title/tt0120687/
http://www.sonypictures.com/classics/governess/
Początek filmu mnie bardzo zaskoczyl, bo nie tego sie spodziewalam.
W pierwszej scenie widzimy bowiem wnętrze synagogi i modlących się w niej Żydów (podobno sefardyjskich). Wsrod nich jest mloda dziewczyna Rozyna (Minni Driver), ktora mieszka z rodziną w duzym domu w Londynie. Jednak kiedy jej ojciec zostaje zamordowany, pozostaje jej wybrac jedna z trzech mozliwosci: ozenic sie z jakims zeswatanym jej (starszym) Żydem bez milosci, zostac prostytutką lub zając się domem.
Postanawia zmienic nazwisko, nazwac sie (przewrotnie) panną Mary Blackchurch i starac sie o posade. Wyjezdza daleko od rodziny i rodzinnego domu do zamoznego angielskiego domu Cavendishów do Szkocji. Zatrudnia sie jako guwernantka i ma sie opiekowac kilkunastoletnią dziewczynką. Trudno jest jej zaadaptowac sie w nowym srodowisku, tym bardziej, ze udaje katoliczkę. A swiat, w ktorym sie znajduje jest tak inny od jej świata.
Pan domu, Charles Cavendish (Tom Wilkinson), zajmuje się fotografią, jest to polowa XIX wieku (lata 40-te), wiec jest to praca pionierska. Stopniowo zaczyna on mloda dziewczyne fascynowac, a i on nie jest obojetny na jej egzotyczna urodę. W tym miejscu film zaczyna przypominac "Dziewczyne z perlą" bo i analogii jest sporo. Mamy wiec mistrza i asystentke, "camera obscura", odczynniki, obrazy fotograficzne i pozowanie do zdjec. (Przypomne ponadto, ze Tom Wilkinson gral w "Dziewczynie z perla" Pietera Van Ruijvena - mecenasa Van der Meera!).
Wydaje sie jakby Cavendish i Rozina zyli we wlasnym swiecie, zona wlasciwie nie rusza sie z pokoju, ale jej spojrzenia są trochę dwuznaczne (moze podejrzewa co sie dzieje, ale nie przeszkadza męzowi?). Rozina spedza w studiu fotografa coraz wiecej czasu.
Cavendish ma problem z utrwalaniem zdjec, a Rozina znajduje sposob na to by obraz z czasem nie zanikal. Ich relacje staja się intymne, mozna powiedziec, ze to namiętna Rozina go uwodzi, a on sie temu poddaje....
Zaczyna ją fotografowac. a ona sama zaczyna zdawac sobie sprawe, ze fotografia pozwala utrwalac obrazy i ludzi, i sama Rozina zaczyna patrzec na swiat od strony fotografujacego.
Zakonczenie jest nieco zaskakujace, wiec nie bede dalej opowiadac.

Film jest ciekawy, sa piekne obrazy i mozna sie zachwycac, jednak mialam chwilami mieszane uczucia. Zwlaszcza jesli chodzi o postac Roziny. Udawala kogos kim nie byla, na ile wiec byla szczera w uczuciach? I czy nie chodzilo jej glownie o osiagniecie samodzielnosci? I tak naprawde malo sie zajmowala swoja podopieczną, cala swoją uwage skupiajac na intrygującym ją Cavendishu, ktorego po trochu wykorzystuje.

[Admete]

Właśnie mnie wylogowało nagle :-( Czyżby znów te same kłopoty? Chciałam tylko napisać, że widziałam wczoraj Miss Potter i jak sie tego spodziewałam, film bardzo mi sie podobał. Piekna historia, nastrojowa muzyka, czarujący Ewan ( ach te pociągi i perony ) - wszystko to spowodowało nadmierne zuzycie chusteczek.

[lizzzi]

Wczoraj rzuciłam okiem na "Rzymskie wakacje" mój ulubiony film z Audrey Hepburn i Gregory Peckem. Pasjami lubię kino lat 50-tych, a z takimi gwiazdami zaliczam obowiązkowo. Peck młody i okropnie przystojny, Audrey z talią, chyba w 5 gorsetach. Oboje cudowni, zakochani. Podczas sceny konfernecji prasowej zawsze płaczę. To też ulubiony film mojej Mamy, z lat jej młodości.

[Kaziuta]

[Marija]

[Trzykrotka]

Admete, cieszę sie, ze Ci się udało zobaczyć Miss Potter! Prwada, ze Ewan z dołeczkami w policzkach jest słodki? I jak pięknie uczy ją tańczyć....
Oglądając miałam tylko ból w okolicach serca: szkoda, ze nie każda panna może sobie kupić farmę w Krainie Jezior i miec w nosie londyńskie towarzystwo.... Kurcze, wystarczyłby domek w Pieninach....
Bardzo lubię ten film, mimo buraczkowej cery Renee.

[Admete]

Wiesz Trzykrotko, że tak samo pomyślałam - nawet jak byśmy na ten domek zrzutę zrobiły, to i tak nic z tego. Ewan - Norman słodki - i ta śliczna scena peronowa.
Audrey trochę w czasie wojny głodowała i potem nigdy nie przytyła.

[Marija]

Audrey była zdaje się prawdziwą damą, nie tylko na ekranie .