[Gosia]

Ja jakos nie lubie tego filmu, wiec nie ogladalam .......

[Alison]

[Matylda]

[lady_kasiek]

Film jhest świetny.
Ile razy oglądam to ryczę.
W TV nie oglądałąm, ale mam na płycie to dam radę i moze dziś seans zrobię

Film jhest świetny.
Ile razy oglądam to ryczę.
W TV nie oglądałąm, ale mam na płycie to dam radę i moze dziś seans zrobię

[Jeannette]

A ja czytałam. Nawet mi się łezka zakręciła.....A w niedzielę uśmiałam się na Zielonych palcach z cudnym Clivem.....uroczy film.

[Agn]

Ja zaś usiłowałam przeczytać książkę - książka mnie pokonała. Nie dałam rady. Filmu nie widziałam i jakoś mi nie pilno. Chyba wolę innego rodzaju historie

[Alison]

[Alison]

[Marija]

Odważyłam się wczoraj obejrzeć pierwszą minutęi i ostatnie 15 minut "Pianisty" :oops: . Nie wyrabiam - dość mam na ekranie wojny, okrucieństwa, przemocy itd. Może stąd miłość do kostiumowych i łagodnych seriali BBC? Żadnych "9 kompanii", "Pasji" też nie widziałam :oops: Czy ja jestem niedostosowana czy co?

[Alison]

[Matylda]

[Agn]

Mogę pomarudzić? Powiedzmy, że mogę.
Pianistę widziałam w kinie - średnio mi się podobał. Znaczy się - sceny z Niemcem (jak on się zwał???) były świetne albo kiedy Szpilman wychodzi na zbombardowaną Warszawę - też robi wrażenie. Albo koniec, kiedy okazuje się, że nie mógł się odwdzięczyć jedynemu porządnemu Niemcowi. Generalnie film jest całkiem dobrze zrobiony, ale drażniła mnie pewna sprawa. To byłby naprawdę dobry film... gdyby Adrien Brody inaczej swoją postać zagrał. Doprawdy! Nie wiem, za co on dostał tego całego Oscara. Za mdłe przesunięcie się po postaci? Za nijakie odegranie człowieka, który tyle przeżył??? Facet przeżył wojnę tylko cudem, wymordowano mu rodzinę, widział śmierć niewinnych ludzi... a Adien Brody tylko smutno patrzy. HUH?
Aczkolwiek nie powinno mnie to dziwić - od lat Oscary rozdawane są nie wiadomo za co, a ci, którzy naprawdę sobie na tę "najważniejszą" nagrodę zasłużyli regularnie są pomijani. Ujmę to tak - jako książce Pianiście przydałaby się solidna redaktorka (Szpilman może i był świetnym pianistą, natomiast o pisaniu miał mgliste pojęcie), tak filmowi przydałby się inny aktor. Nie jestem przeciwniczką Adriena B., ale moim zdaniem przez błędną interpretację zepsuł odbiór obrazu. Zresztą nie wina samego aktora, wiadomo, że aktor gra jak mu reżyser zagra. Panie Polański, co pan narobił?

[Marija]

proszę: http://film.interia.pl/az...=21993&idf=1860 Różni pianiści, jak się okazuje. Na końcu to na pewno Olejniczak.

[Agn]

[Matylda]

Mnie chodziło kto grał tę muzykę a nie kto komponował
Kto nagrywał
Bo przecież nie Brody

[AineNiRigani]

Na mnie pianista nie zrobił spodziewanego wrażenia. Natomiast przeolbrzymie zrobiła książka. Obraz spłyca przemyślenia i doświadczenia. Cięzko jest za jego pomocą zekranizować ksiązke pisaną najczęściej w 1 osobie l.poj. Uczucia i obserwacje Szpilma Polański nie był wstanie oddać obrazem, bo tego się nie da zrobić. Można spróbować zagrać twarzą, ale wyjdzie groteska, zupełnie nie na miejscu.
Szpilman miał dar obserwacji i lekkiego pióra. A może po prostu pisał z głębi serca. Wg relacji syna, ten pamiętnik miał być niejako formą zamknięcia pewnego rozdziału. Imię ojca, matki, brata i sióstr nie pojawiło się w jego domu już nigdy potem. Zostały uwiecznione na kartach pamiętnika i w sercu.
Ja ze swej strony chciałam skorygować kilka zdań.
Wilm Hosenfeld nie był jedynym "dobrym" Niemcem. W Wehrmachcie było ich dość sporo. Nie zapominajmy, że do tej jednostki wcielano pod przymusem. Wielu Ślązaków o propolskich poglądach należało do tych jednostek. SS rekrutowano z ochotników, ludzi którzy najczęsciej zostali wychowani w hitlerjugend, którzy przeszli pranie mózgu. Ci, którzy nie zgłosili się na ochotnika byli przymusowo wcielani do Werhmachtu. Takim Niemcem był Wilm Hosenfeld.
Kolejna rzecz - Wilm nie zobaczył człowieka w brudnym zarośniętym Szpilmanie dopiero gdy ten zaczął grać. On go widział od samego początku. W egzemplarzu "Pianisty", który czytałam był dołączony pamiętnik Wilma Hosenfelda, jego przemyślenia na temat Hitlera, systemu, na temat żydów, wojny i tego co ona zrobiła z ludzmi. Szpilman nie był pierwszym Żydem, któremu Wilm udzielił pomocy. Był jednak najznaczniejszym. Potem będąc w radzieckim obozie jenieckim własnie Szpilmanowi chciał przekazać wiadomość. Bo nazwisko Szpilman coś znaczyło, można było do niego dotrzeć, ktoś go znał. Jakiś Szlajbmitz był anonimowy i mógłby po prostu nie zostać znaleziony.
Szpilman zrobił wszystko, co w jego mocy, by uratować Hosenfelda, zaangażował wszystkie możliwe organizacje humanitarne. Mur, na któy natrafił był nie do przebicia. Ale przez całe życie utrzymywał kontakt z żoną i dziećmi Hosenfelda, w najtrudniejszym, powojnennym czasie to on uratował im życie, zapobiegł śmierci głodowej, tak jak Wilm uratował jemu.
I to mnie niezwykle wzruszyło. Wszystkie nasze uczynki wracają niczym fala. Człowieczeństwo, humanitaryzm i sumienie niemieckiego oficera odbiło się i falą dotarła do jego rodziny. A dzięki Polańskiemu dowiedział się o nich cały świat. I chyba to jest jedno z najpiękniejszych przesłań jakie ktoś mi kiedykolwiek przekazał w swojej książce.

Na mnie pianista nie zrobił spodziewanego wrażenia. Natomiast przeolbrzymie zrobiła książka. Obraz spłyca przemyślenia i doświadczenia. Cięzko jest za jego pomocą zekranizować ksiązke pisaną najczęściej w 1 osobie l.poj. Uczucia i obserwacje Szpilma Polański nie był wstanie oddać obrazem, bo tego się nie da zrobić. Można spróbować zagrać twarzą, ale wyjdzie groteska, zupełnie nie na miejscu.
Szpilman miał dar obserwacji i lekkiego pióra. A może po prostu pisał z głębi serca. Wg relacji syna, ten pamiętnik miał być niejako formą zamknięcia pewnego rozdziału. Imię ojca, matki, brata i sióstr nie pojawiło się w jego domu już nigdy potem. Zostały uwiecznione na kartach pamiętnika i w sercu.
Ja ze swej strony chciałam skorygować kilka zdań.
Wilm Hosenfeld nie był jedynym "dobrym" Niemcem. W Wehrmachcie było ich dość sporo. Nie zapominajmy, że do tej jednostki wcielano pod przymusem. Wielu Ślązaków o propolskich poglądach należało do tych jednostek. SS rekrutowano z ochotników, ludzi którzy najczęsciej zostali wychowani w hitlerjugend, którzy przeszli pranie mózgu. Ci, którzy nie zgłosili się na ochotnika byli przymusowo wcielani do Werhmachtu. Takim Niemcem był Wilm Hosenfeld.
Kolejna rzecz - Wilm nie zobaczył człowieka w brudnym zarośniętym Szpilmanie dopiero gdy ten zaczął grać. On go widział od samego początku. W egzemplarzu "Pianisty", który czytałam był dołączony pamiętnik Wilma Hosenfelda, jego przemyślenia na temat Hitlera, systemu, na temat żydów, wojny i tego co ona zrobiła z ludzmi. Szpilman nie był pierwszym Żydem, któremu Wilm udzielił pomocy. Był jednak najznaczniejszym. Potem będąc w radzieckim obozie jenieckim własnie Szpilmanowi chciał przekazać wiadomość. Bo nazwisko Szpilman coś znaczyło, można było do niego dotrzeć, ktoś go znał. Jakiś Szlajbmitz był anonimowy i mógłby po prostu nie zostać znaleziony.
Szpilman zrobił wszystko, co w jego mocy, by uratować Hosenfelda, zaangażował wszystkie możliwe organizacje humanitarne. Mur, na któy natrafił był nie do przebicia. Ale przez całe życie utrzymywał kontakt z żoną i dziećmi Hosenfelda, w najtrudniejszym, powojnennym czasie to on uratował im życie, zapobiegł śmierci głodowej, tak jak Wilm uratował jemu.
I to mnie niezwykle wzruszyło. Wszystkie nasze uczynki wracają niczym fala. Człowieczeństwo, humanitaryzm i sumienie niemieckiego oficera odbiło się i falą dotarła do jego rodziny. A dzięki Polańskiemu dowiedział się o nich cały świat. I chyba to jest jedno z najpiękniejszych przesłań jakie ktoś mi kiedykolwiek przekazał w swojej książce.

[Agn]

Użyłam skrótu myślowego - oczywiście, że Wilm nie był jedynym dobrym Niemcem (też mam to wydanie z jego pamiętnikiem), ale był chyba jedynym dobrym, którego spotkał Szpilman.

Ja co prawda nie wczoraj, a przed chwilą to zobaczyłam i nie film, a trailer do filmu, ale jestem tak podjarana i szczęśliwa, że chyba uścisnę cały świat. Ludu! Nie mam bladego pojęcia, pod jakim tytułem wypuszczą w końcu The Decameron (najnowsza wersja: Virgin territory... a, nie, pomerdało mi się. Już się gubię. Wg trailera teraz jest Chasing temptation <--- WTF?! ), ale szukuje się niezła, seksowna komedia.

[Alison]

Czy ktoś widział wczoraj w środku nocy "Poskromienie złośnicy" z Rufusem?
No... muszę przyznać, że mimo wszechwładnej miłości do pana Rochestera, długo nie mogłam zasnąć

[Trzykrotka]

A ja zobaczyłam w końcu Volver. Wiem, ze już była mowa o tym filmie, ale spieszę donieść, ze ogromnie mi się podobał i jestem pod wrażeniem kreacji Penelopy Cruz, ktorej dotąd nie znosiłam. W tym filmie jest bardzo dobra i - o dziwo - ładna, z niedoczesanymi włosami i w dziwnych ciuchach. Po filmie nachodzi refleksja: wreszcie cos normalnego Almodovar zrobił - i zaraz przypomnienie: zaraz-zaraz: molestowanie nieletniej, kazirodztwo, morderstwa w rodzinie, trup w zamrażarce na zapleczu restauracji...hmmmm. Chyba tylko Almodovar to potrafi. Film mimo wszystko jest normalny. I grają prawie same kobiety. Za to przed nim pokazują zapowiedź filmu z Gabrielem Barnalem, tym razem nie występującym w sukience

[Agn]

Właśnie wróciłam z Wrocławia. Kochani! Byłam na Ludzkich dzieciach! Ach, Clive... No dobra, co to ja miałam? *doprowadza się do porządku* Straciłam pierwsze 5 minut (przeklęte niech będą korki na Grunwaldzie!!!), więc być może ominelo mnie wyjaśnienie, dlaczego ludzie stracili zdolność do reprodukcji. Tak więc, jeśli ktoś obejrzy, to ja poproszę o streszczenie, co było w pierwszych 5-10 minutkach, ok?
Film oceniam na wcale niezły. Wprawdzie wszystko się dzieje w przyszłości, ale raz, że jest niedaleka, a dwa, że się tego nie odczuwa. Być może dlatego, że wcale nie tak trudno wyobrazić sobie sytuację, jaka się prezentuje w tym filmie w Wielkiej Brytanii (a różowo nie jest - by nie spojlerować rzeknę tylko, że imigranci mają przesrane).
O co chodzi? Chodzi o to, że Clive gra faceta imieniem Theo, który musi ochronić dziewczynę w drodze na statek. Czemu ma ją chronić? Ponieważ przez ostatnie 18 lat żadna kobieta nie zaszła w ciążę, a tu bach - dziewczyna jest w ósmym miesiącu. Musi niestety uciekać, jako że jest imigrantką, no a poza tym jako jedyna ciężarna miałaby przegwizdane ze strony rządu. Że nie wspomnę o tym, że ów rząd zapewne odebrałby jej dziecko. Rzecz w tym, że dziewczyna jest b. cenna zarówno dla rządu jak i dla imigrantów, którzy szykują powstanie. Czemu? Wiadomo - ma się narodzić nowy człowiek. Imigranci niby pomagają Kee, ale tak naprawdę też chcą jej dziecię odebrać zaraz po narodzinach, żeby na pewno zostało z nimi i żeby udowodnić, że też są ludźmi i zasługują na ludzkie traktowanie. I mamy film - Theo bierze pod pachę Kee i jej opiekunkę Miriam i zwiewa gdzie pieprz rośnie (ale zawsze w stronę statku) zarówno przed powstańcami jak i policją.
Niektóre sceny są wręcz niesamowite ------ SPOILER!!! ----- jak choćby moment, w którym w samym środku strzelaniny wszystko się ucisza, a ludzie ze zdziwieniem wpatrują się w dziewczynę niosącą na rękach malutkie dziecko. Wrazenie jest, jakby mieli przed sobą Maryję z dzieciątkiem.

No, w kazdym razie film polecam. Ciekawy i na swoj sposob piekny.

[Gunia]

Wczoraj zachciało nam się iść do kina, a że Legnica jest ograniczona pod względem kinowym, poszłyśmy na "Step Up".
Rozczarowałam się mocno, bo oczekiwałam czegoś mniej więcej w konwencji "Dirty Dancing", a był to kolejny hollywoodzki gniot oparty na starej jak świat konwencji. Całą fabułę filmu (o którym wcześniej ledwo słyszałam) przewidziałam jeszcze w trakcie napisów początkowych.
Jedyną zaletą tego filmu jest momentami dobra muzyka i choreografia, która mimo wszystko cieszy (przynajmniej moje) oczy.

[Caitriona]

Polecam wszyskim Children of Men - świetny film, z fantastyczną rolą Clive'a Owena!!

[migotka]

a ja polecam SKAZANEGO NA BLUSA i TRZECI z Markiem konradem. pierwszy smutny i z łezką w oku, drugi poprawiający humor.Takie to miałam niedzielne popołudnie;)

[miłosz]

viva la Provence! - powinien zakrzyknąć na koniec swojego filmu Ridley Scott wraz z aktorami, a wdzięczni mieszkańcy Prowansji winni wystawić ekipie filmowej conajmniej pomnik w spiżu
Piekna historia ( moze banalna ale na miły Bóg, życie jest banalne) pięknie sfotografowana (Philip le Sourd), piękna muzyka (Hans Zimmer - co klasa to klasa okraszona standardami) , nieco zramolały ( z gatunku starej pierdoły - i nieco zbyt leciwy do tej roli) Russel Crowe. No i nade wszystko - MARION COTTILARD ( godna następczyni Moreau, Deneve, Ardant,). Za moment zagra Edith Piaf. Widać, że w tej kobiecie drzemie wulkan..

Oj czarowny ten film - chapeau bas przed Scottem, który kocha piękne zdjęcia (kiedyś studiował malarstwo ) i w każdym jego filmie rzuca sie to w oczy, a w "Dobrym roku" nasze oczy znajdą poprostu ukojenie.

a na dokładke po ekranie platał się pan Colins z D&U 2005 i co tu gadac platał się zupełnie uroczo

[Trzykrotka]

Popieram każde słowo Miłosza. Przecudne, rozmyte, światło. Piękna muzyka z wieloma starymi ale jarymi coverami. Świetni aktorzy. Winnica. Sielskość francuskiego chateau i stalowo - szary chłód Londynu. Trzy piękne kobiety. Wino. Śpiew tylko z offu, ale uroczy. Nawet Russell w okropnych wdziankach nie zakłócił idylli. Do kina, miłe Panie! To naprawdę były dobre dwie godziny.