[Harry_the_Cat]

No właśnie o to chodzi - gdzie jest początek...??!!??!!

[Admete]

W zasadzie wcale nie trzeba czytać jakoś bardzo w kolejności. Ja wybieram, bo nie wszystko mi się podoba. Polecam Mort, Wiedźmikołaja, Trzy wiedźmy i Na glinianych nogach. To moje ulubione.

[Aragonte]

[praedzio]

Na początku był... "Dywan". Zanim jeszcze powstał cykl "Świat Dysku".
http://www.biblionetka.pl/ks.asp?id=104

[Harry_the_Cat]

dzięki

[Anaru]

[Aragonte]

[AineNiRigani]

ja ostatnio chyba sprzedawalam zestaw pratchetta... za troche mniej
Jestem chyba jedyna rozczarowana pratchettem w tym towarzystwie...

ja ostatnio chyba sprzedawalam zestaw pratchetta... za troche mniej
Jestem chyba jedyna rozczarowana pratchettem w tym towarzystwie...

[praedzio]

[Anaru]

[Aragonte]

[Caitriona]

[Harry_the_Cat]

oki doki, Cait

[Admete]

Ja mam jak Aragonte - za dużo Pratchetta mi szkodzi i zaczyna mnie wtedy denerwować jego styl. Po jakimś czasie jednak wracam. Miłośniczkom Upiora w operze polecam Maskaradę ;-D Piękna parodia.

[Caitriona]

[Aragonte]

Caitri, myślę, że mała przerwa wyjdzie nastepnemu czytanemu przez Ciebie Pratchettowi na zdrowie On jest jak pyszne krówki - niby je uwielbiam, ale w nadmiarze mnie potrafią zemdlić.

A ja dalej czytam o Poszukiwaczu i zdecydowanie lepiej mi to już idzie, pewnie skrobnę jakąś malusią recenzję. Tzn. jest parę rzeczy, które wydają mi się ciekawe, i chciałabym spróbować je wypunktować. I to, co uważam za usterki, też

Edit: no, I tom Goodkinda wreszcie przeczytany. Reckę napiszę później, bo na razie jakoś mi się nie chce

[Aragonte]

No dobra - skrobnę coś o swoim odbiorze Pierwszego prawa magii Goodkinda, póki mam wszystko na świeżo

Ogólne wrażenie mam takie, że niestety połowa książki jest napisana rozwlekle, przedzierałam się przez pierwsze 250 stron jak przez jakiś gąszcz. Pod koniec było lepiej, następowało spiętrzenie wydarzeń i na drugą połowę książki już nie narzekam. Ogółem ciekawiej się zrobiło, kiedy Zło zostało ukazane bardziej bezpośrednio - tzn. kiedy pojawił się główny Zuy we własnej osobie - jak miło, że dla odmiany złotowłosy i błękitnooki Bohater... hmmm, w sumie złamana jest konwencja, zgodnie z którą rozwój postaci nr 1 następował od przygłupiego chłoptasia do arcymądrego rycerza/króla/czarodzieja/wszystkiego naraz, ale dla mnie momentami Richard był nawet zbyt mądry od samego początku Psychologia postaci jest na dobrym poziomie, ale sposób obrazowania nie całkiem jest w moim guście. Tzn. wszystko opisane jest dokładnie, od A do Z, moja wyobraźnia potrzebuje większej przestrzeni pomiędzy słowami. Najbardziej spodobały mi się elementy filozoficzne i pseudofilozoficzne, chociażby tytułowe pierwsze prawo magii: Ludzie są głupi: podaj im odpowiednie wytłumaczenie, a niemal we wszystko uwierzą. Są głupi, więc uwierzą w kłamstwo, bo chcą, żeby to była prawda, lub dlatego, że się obawiają, iż to może być prawda.
Pewne elementy konstrukcji świata mogą być znacznie mocniej, wyraźniej odbierane w krajach byłego bloku komunistycznego niż na Zachodzie (chodzi o pewne sformułowania typu Pałac Ludu, ojczulek Rahl, w jednym z dialogów pada nawet sformułowanie: czy przybyliście, aby nam pomóc?). Momentami miałam niemalże wrażenie, że zbyt natrętnie się narzuca to skojarzenie, a przyznam, że alegorii nie lubię

Po przeczytaniu I tomu tego cyklu doszłam do wniosku - po pewnym namyśle - że jednak daruję sobie czytanie następnych, bo są rzeczy bardziej dla mnie interesujące. To nie jest mój świat, absolutnie, mimo że pewne elementy mi się podobały.

[Admete]

dzięki za zrecenozwanie ksiązki. Przeczytanie jej raczej mi nie grozi, ale dobrze wiedzieć, co w niej jest

[Aragonte]

Nie grozi Ci z powodu upodobań Waszej bibliotekarki?
Na razie postanowiłam sobie darować pozostałe tomy, ale jeśli będę miała czas strasznej posuchy czytelniczej, to sobie może jeszcze coś pożyczę.
Chyba jednak lepiej czytało mi się Koło czasu Jordana (którym udało mi się niedawno zarazić siostrzeńca - notabene ogółem zarażenie fantastyką zawdzięcza właśnie ciotce ).

[Alicja]

[Anaru]

Kocham ŚMIERCIA "To nie będzie bolało...."
I tak, Pratchetta trzeba czytać po kawałku, żeby nie czuć zmęczenia materiału

[Alicja]

a jak ŚMIERĆ chciał sobie pożyć jako zwykły śmiertelnik...

[Admete]

A jak chciał zostac Św. Mikołajem ...

[Caitriona]

[Alicja]

na zachętę

NIE MA SPRAWIEDLIWOŚCI. JESTEM TYLKO JA. ( ŚMIERĆ)

Babcia Weatherwax nigdy się nie gubiła. Zawsze doskonale wiedziała, gdzie się znajduje, czasem tylko nie była pewna, gdzie jest wszystko inne.
( moja kolejna ulubienica babcia Weatherwax )

a to ze Straży :
a brat Szambownik szykował się do sztucznego oddychania metodą usta – usta. Sama myśl o tym wystarczyła, by przeciągnąć człowieka przez granicę świadomości.