[Marija]

A widzisz, jak miło?

[mokasyn]

Miło jest Delektuje sie ciasteczkami....

a czy nadal moge liczyc na maila z tłumaczniami????

[Gosia]

Odsylam do ostatniego posta w watku:
http://forum.northandsout...t=485&start=150

P.S. W zwiazku z tym prosze inne uzytkowniczki forum o nie przesylanie sobie mailem dotychczasowych tlumaczen, zreszta z tego co wiem jedynie chyba ja mam (prawie) calosc
i to czesciowo już zredagowaną

[Adija]

Kochane, zaraz się chyba rozpłaczę!!!!
Jak mogło to się stać!!!
Od kilku dni, czytam Wasze tłumaczenia, kilka brakuje, nie wiem czemu ale są puste rubryki. Ale najgorsze jest to, ze nie ma ostatniego fragmentu
Nie ma tłumaczenia Caroline z 12 sierpnia 2006.
Z sercem bicia szukłam ostatniego fragmentu, wielkiego finału a tu takie rozczarowanie
Serce mi pęka.
Proszę jeśli ktoś ma niech zamieści. PLS, pls, pls, pls.

[Alison]

[Adija]

Hm, wątek zaczyna się od tłumaczenia "Wizyta pani Thornton cz. 2 (Rozdział XXX, "Home at last" s. 284)"
Czytała wszystko sumiennie i nie ma. Chyba że początek był tłumaczony w innym wątku.
Poszukam.

[Adija]

Scena cudowna. Tylko szkoda że tak szybko się kończy.
Myslę, że jest lepsza niż filmowa.
A Henry spisał się na 100%.
Już nigdy na niego nie powinnismy przeklinać.
Myślę, że on też wykazał się ogromną miłością. Kochał kobietę, ale chcąc aby była szczęsliwa "oddał" ją drugiemu meżczyźnie.

[Alison]

Nic nie mamy do Henry'ego. Tylko po co się "wtranżalał" w piękny pocałunek peronowy i psuł cały efekt?

[Gosia]

Henryś do wyciecia!

[snowdrop]

Po dłuższych przemyśleniach uważam, że szkoda że nie zdecydowali się na finałową scenę z ksiązki.
Dla mnie ta scena jest bardziej wymowna i namiętna niż scena peronowa mimo że nie ma w niej pocałunków.
Rozmawiają sobie o interesach az tu nagle on mówi swoim męskim głosem "Margaret". Jego głos drży, ze strachu że ona może go drugi raz przegonić, jednakże ryzykuje ponieważ kocha ją do bólu i nie może już dłużej wytrzymać.
Ona nic nie odpowiada.
W jeszcze większym napięciu powtarza "Margaret".
Słysząc to, zakrywa oczy i płacze, w głowie kłębi jej się mnóstwo emocji z których przeważa ta że ona nie jest jego godna.
Jej reakcja daje mu nadzieję, że może ona coś do niego czuje. Podchodzi do niej, klęka przed nią i obejmuje.
Ona wtula się w niego, w jego mocne, męskie ramiona. Czuje że wszystkie emocje, nerwy, ból, strach odchodza. Czuje się bezpieczna. Po tym wszystkim co przeżyła, jak musiała skrywac swoje uczucia, pokazywać że jest silna, wreszcie może pozwolic sobie na słabość. Poddaje się jemu.
Chwyta ją za ręce i kładzie je na swoich ramionach. Oboje sa wtuleni w sobie.
Pokazuje jej róże z Helstone, które trzyma jak skarb. Zwykłe kwiatki są dla niego skarbem. I pomyślec, że wielki facet, który jest postrzegany jako ostry, twardy fabrykant, trzyma kwiatki w książce. Jak jego miłośc do Margaret musi być ogromna. (Czy Pani Gaskell nie uczyniła z tego znaku).
Tak wtuleni milczą, napawają się tą chwilą, na którą tak długo czekali o której marzyli ale nie sądzili że się kiedykolwiek spełni.
Oboje wiedza już że nigdy więcej się nie rozstaną i że się pobiorą.
Zauważcie że Thorton nie ponawia swoich zaręczyn. Nagle wszystko stało się dla nich jasne.
Margaret mówi: jak ona powie to swojej ciotce.

Och, ta scena jest urocza.

[Alison]

Wiesz, miałysmy tu pomysł, żeby nakręcić dwa alternatywne zakończenia z daniem widzowi możliwości wyboru, w zależnosci od potrzeb

[Maryann]

[trifle]

[Afresco]

Znalazłam dzisiaj tę stronę i oszalałam z radości
Cały dzień czytałam tłumaczenie książki w zamkniętym już Temacie i z wypiekami na twarzy oczekiwałam tłumaczenia zakończenia (czyli finałowej sceny). A tu nic, w temacie, gdzie zamieszczałyście tłumaczenia nie było go :-((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( strasznie smutno mi było :-((

czy mogę porposić jakąś Dobrą Duszyczkę o zamieszczenie go lub udostępnienie mi mailowo??
Będę dozgonnie wdzięczna
afresco@wp.pl

[Gosia]

Tłumaczenie książki "North and South" bylo w większosci zamieszczane na forum. Niektore posty po prostu zniknely w czelusciach netu w czasie przeprowadzki forum na inny serwer.
Po raz drugi raczej powiesc zamieszczana nie bedzie, a poza tym trwa redakcja calosci. Juz o tym zreszta pisalysmy w innym watku.
http://forum.northandsout...p?p=59074#59074

[maniutka]

To byłoby ciekawe nie powiem
ale chyba musimy cierpliwie czekać aż coś się urodzi

[Afresco]

wiem, wiem, czytałam, ze trwają pracę nad całością (co mnie ogromnie cieszy
jednak liczyłam na to, ze być może ktoś gdzieś przypadkiem posiada zakończenie, co byłoby cudowne ! może osoba, która tłumaczyła, tzn. Caroline czy Achatka lub ALison w swoich archiwach (dokumentach) posiadają;
jeżeli nie, to oczywiście przepraszam, ze zawracam głowę swoją prośbą i czekam cierpliwie na całość
pozdrawiam !

[Caroline]

Gosia, może wrzuć samo zakończenie.
Nie wiadomo, jak długo potrwają poprawki (zwłaszcza, jeśli co poniektórzy spóźniają się ze swoimi ), a głupio trzymać Afri tak długo w zawieszeniu.

[Afresco]

tak zupełnie poza tematem, to po prostu cudownie, że zostało założone to forum (pewnie się powtarzam za innymi) od wczoraj, kiedy je odkryłam, jestem po prostu wniebowzieta

Gosiu, czy możesz proszę udostępnić zakończenie? pleseeeeeeee

[Gosia]

Zakończenie jeszcze nie jest zredagowane
No dobra, bo z pewnoscia redakcja calosci jeszcze potrwa, a ten rozdział jest krotki. Miłej lektury

Rozdział LII
Przepędź chmury

Edith chodziła na paluszkach i powstrzymywała Sholto głośną rozmową następnego ranka, gdyby jakiś nagły hałas przerwał naradę, która miała miejsce w salonie. Nadeszła druga, a oni wciąż tam siedzieli przy zamkniętych drzwiach. Wtedy dały się słyszeć męskie kroki zbiegające po schodach, a Edith wyjrzała z salonu.
- No i, Henry? – powiedziała z pytającym spojrzeniem.
- No i nic – powiedział raczej krótko.
- Wejdź na lunch!
- Nie, dziękuję, nie mogę. Straciłem tu już zbyt wiele czasu.
- Zatem nie wszystko ustalone – powiedziała Edith załamana.
- Nie! W ogóle. To nigdy nie zostanie ustalone, o ile „to” to jest to, co przypuszczalnie masz na myśli. To się nigdy nie stanie Edith, więc przestań o tym myśleć.
- Ale to byłoby takie miłe dla nas wszystkich – prosiła Edith – czułabym się zawsze komfortowo jeśli chodzi o dzieci, gdybym miała Margaret blisko siebie. A tak, ciągle się boję, że wyjedzie do Cadiz.
- Spróbuję, jeśli będę się żenił, poszukać młodej damy, która posiada umiejętność opiekowania się dziećmi. To wszystko co mogę zrobić. Panna Hale za mnie nie wyjdzie. A ja jej nie będę pytał.
- No więc o czym rozmawialiście?
- O tysiącu rzeczach, których byś nie zrozumiała – o inwestycjach, dzierżawach, wartości ziemi.
- No to już sobie idź, jeśli to wszystko. Ty i ona jesteście nieznośnie głupi, jeśli przez ten cały czas rozmawialiście o takich bezużytecznych rzeczach.
- Bardzo dobrze. Przyjdę jutro i przyprowadzę pana Thorntona żeby jeszcze porozmawiać z panną Hale.
- Pana Thorntona? A co on ma z tym wspólnego?
- Jest zarządcą panny Hale – powiedział pan Lennox odwracając się – i ma zamiar oddać swoją dzierżawę.
- No i bardzo dobrze. Nie rozumiem szczegółów, więc mi ich nie uświadamiaj.
- Jedynym szczegółem, który chciałbym żebyś zrozumiała to to, żebyś zostawiła nam, tylny salon tak jak dziś. Zazwyczaj wszędzie jest pełno służących i dzieci, tak że nie mogę satysfakcjonująco objaśnić żadnej sprawy. A interesy, które mamy załatwić jutro są bardzo ważne.

Nikt się nigdy nie dowie dlaczego pan Lennox nie zjawił się na spotkaniu następnego dnia.
Pan Thornton przyszedł dokładnie na czas, i po prawie godzinnym oczekiwaniu, do pokoju weszła blada Margaret wyglądając na raczej niespokojną.
- Tak mi przykro, że nie ma tu pana Lennoxa, zrobiłby to znacznie lepiej niż ja. Jest moim doradcą w tych sprawach – zaczęła pospiesznie.
- Przepraszam jeśli moja obecność tutaj sprawia pani kłopot. Może pójdę do kancelarii pana Lennoxa i spróbuję go znaleźć?
- Nie, dziękuję. Chciałam panu powiedzieć, jak bardzo zasmuciła mnie wiadomość, że tracę pana jako zarządcę. Ale pan Lennox mówi, że sprawy na pewno się wyjaśnią...
- Pan Lennox niewiele wie na ten temat – powiedział spokojnie pan Thornton - zadowolony ze wszystkiego człowiek nie dba o szczęście, nie rozumie jak to jest, nie będąc już młodym, znaleźć się w punkcie wyjścia, w którym potrzebna jest pełna nadziei energia właściwa młodym, nie wie jak to jest poczuć, że połowa życia minęła, a nic nie zostało, nic poza straconą szansą, która jest już tylko gorzkim wspomnieniem. Panno Hale, wolałbym raczej nie słuchać opinii pana Lennoxa o moich sprawach. Ci, którzy są szczęśliwi i cieszą się własnymi sukcesami, są też zbyt skłonni do tego by lekceważyć niepowodzenia innych.
- Jest pan niesprawiedliwy – powiedziała łagodnie Margaret - pan Lennox mówił tylko, że wierzy iż jest wielce prawdopodobnym, że mógłby pan odzyskać, nawet więcej niż odzyskać, to co pan stracił – proszę nic nie mówić, zanim nie skończę, błagam!
Opanowując się jeszcze raz, zaczęła pospiesznie przekładać drżącymi rękami jakieś prawnicze dokumenty, zestawienia wydatków.
- O, jest tutaj! Pan Lennox przedłożył mi propozycję – och, chciałabym, żeby był tu i sam panu wytłumaczył – wygląda na to, że gdyby pan wziął trochę moich pieniędzy, 18 tysięcy i 57 funtów, leżących teraz bezużytecznie w banku, i dał mi tylko 2,5 %, umożliwiłby mi pan lepszy dochód, a sam mógłby utrzymać w ruchu Marlborough Mills.
Jej głos rozjaśnił się i wzmocnił. Pan Thornton nie odezwał się, a ona chodziła szukając jakiegoś papieru, na którym zapisane były propozycje zabezpieczeń; była bardzo zdenerwowana tym, jak zdołać przedstawić wszystko jako zwykłą umowę biznesową, w której zasadnicza korzyść właśnie jej przypadnie w udziale. W czasie gdy wciąż poszukiwała tego pisma, jej przyspieszone bicie serca zostało wstrzymane na moment przez ton jakim przemówił nagle pan Thornton. Jego głos był zachrypnięty i drżący od czułej namiętności z jaką powiedział:
- Margaret!
Na chwilę podniosła wzrok, ale już za chwilę chcąc zasłonić swoje błyszczące oczy, ukryła twarz w dłoniach. On, podchodząc bliżej, ponowił błaganie i z drżącym zapałem powtórzył jej imię:
- Margaret!
Wciąż ze szczelnie zasłoniętą twarzą, opuszczała głowę coraz niżej, prawie opierając ją o stół, przy którym stała.
Podszedł bardzo blisko. Ukląkł tak, by mieć twarz na wysokości jej ucha i szepnął zdyszany:
- Uważaj. Jeśli się nie odezwiesz, uznam cię za moją własność w jakiś nadzwyczajnie śmiały sposób. Odeślij mnie natychmiast, jeśli mam odejść. Margaret!
Na to trzecie zawołanie odwróciła głowę ku niemu, wciąż osłaniając twarz swoimi drobnymi białymi dłońmi i położyła ją na jego ramieniu, wtulając się w nie; i było to zbyt słodkie dla niego, czuć jej miękki policzek tuż przy swoim, chciał zobaczyć ten głęboki rumieniec i kochające oczy. Przytulił ją mocno. Oboje milczeli. W końcu szepnęła łamiącym się głosem:
- Och, panie Thornton, nie jestem wystarczająco dobra!
- Nie jesteś wystarczająco dobra?! Nie drwij z mojego niskiego mniemania o sobie.
Po minucie lub dwóch, delikatnie odciągnął jej dłonie od twarzy i położył jej ręce tam gdzie znajdowały się, kiedy chroniła go przed buntownikami.
– Pamiętasz, kochana? – zamruczał – A to jak bezczelnie odwdzięczyłem ci się następnego dnia?
- Pamiętam jak okropnie się do ciebie odezwałam, to wszystko.
- Popatrz. Podnieś głowę. Chcę ci coś pokazać!
Wolno spojrzała na niego, prześlicznie zawstydzona.
- Poznajesz te róże? – zapytał, wyciągając z kieszeni książkę, w której zasuszone były jakieś kwiaty.
- Nie – odpowiedziała z niewinnym zdziwieniem – to ja ci je dałam?
- Nie. Ot, próżność. Nie dałaś mi ich. Bardzo prawdopodobne, że takie same nosiłaś na sobie.
Spojrzała na nie, zastanawiając się przez minutę, po czym uśmiechnęła się, mówiąc:
- One są z Helstone, prawda? Poznaję po okrągłym kształcie liści. Och! Byłeś tam? Kiedy?
- Chciałem zobaczyć miejsce, gdzie Margaret stała się tym kim jest, nawet w najgorszym momencie, kiedy nie miałem żadnej nadziei, że będę mógł cię nazwać moją Margaret. Pojechałem tam wracając z Havre.
- Musisz mi je dać – powiedziała, próbując delikatną przemocą wydostać je z jego dłoni.
- Dobrze, ale musisz mi za nie zapłacić!
- Boże, jak ja to powiem cioci Shaw? – szepnęła po chwili słodkiego milczenia.
- Pozwól mi z nią porozmawiać.
- O, nie! Jestem jej to winna – ale co ona powie?
- Niech zgadnę. Jej pierwszy okrzyk będzie brzmiał: TEN mężczyzna!?
- Ciii – powiedziała Margaret – spróbuję i pokażę ci jak będzie brzmiał oburzony ton twojej matki: Co? TA kobieta?!

----------------------------------------------------------------
Tłumaczenie rozdziału: Alison

[lady_kasiek]

[Gosia]

szepnął zdyszany

[lady_kasiek]

czytając to przy jednoczesnym wyobrażaniu sobie bohateró z serialu to trzeba śłiniaczek mieć w pogotowiu
Tembr głosu Rysia-jasia (jak będę miała synka jak bym cyk cyk będzie właśnie takich dwu imion )

czytając to przy jednoczesnym wyobrażaniu sobie bohateró z serialu to trzeba śłiniaczek mieć w pogotowiu
Tembr głosu Rysia-jasia (jak będę miała synka jak bym cyk cyk będzie właśnie takich dwu imion )

[Afresco]

Dziękuję !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[lady_kasiek]