[annmichelle]

Poza tym wydaje mi się, że w polskiej szkole za dużo było (jest?) tej martyrologii, umęczenia narodu polskiego, wysuwanie na pierwszy plan porażek historycznych (przegranych powstań, wojen, dzieci Wrześni, rusyfikacja, itd.).
To kształtuje nas jako naród: patrzenie wstecz, rozdrapywania ran, umartwiania się i z drugiej strony jednak kompleksy ("Zawsze dostawaliśmy w d..ę"), których uważam, że jako Polacy nie powinniśmy mieć!
Dlaczego tak mało mówi się na etapie kształcenia o wygranym powstaniu wielkopolskim, a do upadłego "męczy" powstania listopadowe, styczniowe, warszawskie, które Polacy przegrywali i które patrząc na zimno były porywaniem się z motyką na słońce (może z wyjątkiem listopadowego, ale to były pierwsze koty za płoty).
Pięknie i wiele mówi się o Konstytucji 3 Maja, która tak naprawdę nigdy nie weszła w życie.
Tak mało podkreśla się, że nigdy nie byliśmy państwem kolonialnym, czy nie było de facto prześladowań religijnych, a już na pewno nie na taką skalę jak w całej Europie - tu mamy z czego być dumni.

I podobnie z lekturami: Antek, Janko Muzykant, Ogniem i mieczem, Rozdzióbią nas kruki, wrony, Latarnik - nie wiem ile ich jeszcze jest w spisie lektur, ale one wszystkie są albo depresyjne albo bogoojczyźniane.
Niech sobie będzie jakaś jedna lektura w tym klimacie, ale nie połowa czy więcej.

[Admete]

Ja bardzo jestem za zmianami, czekam na nie. Są jeszcze inne rzeczy do przemyślenia. Ilość gramatyki na przykład. Formy pisarskie - które zostawić, które nie. Teraz jest milijon dupereli. Kto jeszcze pisze zwykłe listy?

[RaczejRozwazna]

Piszę o wyższych klasach. Wypadł i Orfeusz i Romeo i Julia i Konrad Wallenrod. To jest jednak klasyka klasyk. W zamian można by wywalić część nowel pozytywistycznych, o których pisze też Annmichelle, od których ma się depresję Nie wiem czy Dym i Nasza szkapa wciąż są na liście? A "Pies który jeździł koleją?" To była dopiero trauma...


Nie mówiąc już o propozycjach zmian w podstawie programowej historii - dziś w śniadaniu Rymanowskiego nawet Czarzasty był przeciw.

[Admete]

[RaczejRozwazna]

Uff...

[BeeMeR]

[Tamara]

[RaczejRozwazna]

Masz wielką wiarę w ludzi, jeśli uważasz, że z własnej woli sięgną po Szekspira Romeo i Julia to ikona, a zresztą można tę lekturę omówić nawet na podstawie fragmentów ekranizacji.

Akurat Konrad Wallenrod właśnie przez to, że jest tajnym szpiegiem i to skutecznym, może być zjadliwy dla młodzieży. Poza tym to jest powieść, w której sporo typowych dla europejskiego (właśnie nie narodowego) romantyzmu właściwości - średniowieczna tematyka, umiłowanie tego co ludowe i nawet ukochana w wieży. Gdzie oprócz tego młodzież ma szansę usłyszeć, że jest coś takiego jak heksametr daktyliczny, bo przecież nie z tłumaczeń Odysei ("skąd Litwini wracali? Z nocnej wracali wycieczki" - tego się nie zapomina jak Litwo ojczyzno moja)? Już bardziej bym wywaliła Kordiana Słowackiego bo to kalka z III cz. Dziadów jeśli chodzi o bohatera.

Na marginesie - nie przyjmuje tłumaczenia, że coś należy wywalić, bo jest napisane archaicznym językiem. W przywoływanej tu Finlandii jedyną obowiązkową lekturą jest Kalevala. Współczesny język ma się na co dzień.

[BeeMeR]

Ja bym akurat Romea i Julię zostawiła, bo to wypadałoby znać, a popkultura wszystko wypacza.

[Admete]

[RaczejRozwazna]

Niech by dali "Ojca zadżumionych". Uderzyłoby w klimaty ekologiczne bo litościwy wielbłąd na końcu. Uwielbiam ten poemat.

Młodzież nie widzi, że nastoletnia miłość nie jest normalna? To jeszcze zobaczą z dystansu. Stawiam o zakład, że w wieku 15 lat się potrafią tak zakochać. Przecież o próbach samobójczych z tego powodu też się słyszy.

Miałam kiedyś znajomego Fina mogłabym go teraz zapytać o Kalevalę. Ale już daaawno nie mam z nim kontaktu.

[Admete]

[annmichelle]

[Admete]

Popieram. Lekcje polskiego nie powinny być historią literatury.

[akne]

[Tamara]

[RaczejRozwazna]

Znajomość rytmu wiersza do niczego nie jest potrzebna, poezji i muzyki zresztą też 😏 Nie czytając, nie słuchając niczego poza disco polo można spokojnie i całkiem przyjemnie żyć.
Niemniej jednak warto wiedzieć, jak to drzewiej bywało, jak wyglądała brzmiała literatura - a za nią muzyka na początku rozwoju naszej cywilizacji i nie tylko naszej, bo przecież tradycyjna literatura/muzyka chociażby chińska też w dużej mierze opiera się na urytmizowanej, rządzącej się prawami metryki, deklamacji. Warto wiedzieć skąd się wzięli bardowie. A najlepiej to wszystko pokazać czytając dobra literaturę tak ukształtowaną. Sto lat temu jeszcze młodzież uczyła się na pamięć Iliady i Odysei w oryginale...

A co do sprawy miłości wśród nastolatków to wciąż jeden z czołowych czynników prowadzących do samobójstwa. Romeo i Julia wcale nie jest tak odległe od rzeczywistości A że literatura (zwłaszcza dramat) sięga po tematy skrajne i "nienormalne" to norma przecież.

Miłość jako czynnik ryzyka samobójstwa https://ppm.edu.pl/docstore/download/UMB2f7838b6f89e4d5396c89cf1a49c2387/0000045687-wcag.pdf

[Admete]

Na szczęście moi są bardziej rozsądni 😉

[annmichelle]

[Admete]

Rozważna nie dramatyzujmy, przecież nikt nie wyrzuca wszystkiego z materiału. Akurat fragmenty Iliady czy Odysei to nawet w podstawówce mam. No i mity.

[RaczejRozwazna]

Dramatoza i hiperbola były zamierzone Po prostu sama pamiętam że szkoły najbardziej to, co się robiło na przykładach. Tłumaczenia Iliady i Odysei nie zachowują oryginalnego rytmu, nie ma szans - znam odrobinę greki, słyszałam fragmenty Odysei w oryginale. To musi być napisane w języku natywnym. Jeden jedyny przykład heksametru jaki się w programie liceum pojawia powinien zostać. Annmichelle - właśnie dzięki takim przykładom możemy sobie wyobrazić jak brzmiała sztuka grecka, bo ona była synkretyczna, zatem rytm decyduje tu o charakterze, a przede wszystkim rodzaju czasu i flow tej literatury a zatem i muzyki. Mam jednak wrażenie, że w szkołach aspekty czysto brzmieniowe, muzyczne schodzą zawsze na drugi plan. A szkoda. Przy odpowiednio przeczytanym przez nauczyciela, a nawet odtworzonym w dobrej interpretacji fragmencie urytmizowanym większość uczniów ten rytm na pewno wyłapie.
Ciekawe czy Tetmajera "Na anioł Pański biją dzwony" jest wciąż na liście. Bo to też świetny przykład na metrykę choć dużo prostszą niż heksametr.

Admete - wiem że zostały na liście i mity i pewnie coś z biblii. Natomiast szczerze to te większość tych lektur do usunięcia jest tak krótkich (a jednocześnie tak ważnych) że z punktu widzenia oszczędności czasu to są zmiany czysto kosmetyczne. Poza Quo vadis nie widzę żadnej wyrzuconej "cegły" a można by znaleźć takowe na liście lektur. No i fragmentaryzacja mi nie przeszkadzałaby - niech będzie więcej ale we fragmentach.

[annmichelle]

[RaczejRozwazna]

Nie czułaś bo ci nikt tego nie przeczytał ani nie odtworzył jak należy. Ja miałam świetna polonistkę w liceum, właściwie komparatystkę. Pamiętam jej wykonanie koncertu Jankiela z podkreśleniem warstwy fonicznej - "jak zgrzyt żelaza po szkle przejął wszystkich dreszczem i uczucia pomięszał przeczuciem złowieszczem" - kurcze do dziś mam te dreszcze
I właśnie taka szkoła mi się marzy - bardziej praktyczna niż teoretyczna, pokazująca problemy od razu na przykładach oraz odniesieniach do różnych tekstów kultury (jak pisała Akne wyżej), a nie wtłaczająca regułki do nauczenia. Niechby ktoś się pokusił o porównanie (na zasadzie czysto brzmieniowej) heksametru z Konrada Wallenroda z odpowiednim fragmentem Iliady w oryginale. To jest też od razu kształcenie słuchu i wrażliwości muzycznej.

[annmichelle]

[RaczejRozwazna]

Ja się nie nudziłam i sporo moich kolegów również nie. Więcej wiary w młodzież! Bo liceum to już raczej nie dzieciaki.
A wyłapanie heksametru nie jest znowu tak trudne. O proszę jaka fajna interpretacja Odysei na YT - co za problem rozrysować na tej podstawie sylaby akcentowane i nie akcentowane: https://youtu.be/OnL-KB_hRSY?si=0X5rM2C9fpxEJ248

Wiesz uczenie się na pamięć to znakomite ćwiczenie dla umysłu - każdy specjalista Ci to powie. A uczenie się na pamięć poezji w danym języku znakomicie pozwala ten język utrwalić właśnie brzmieniowo - gdy w programie była greka to nie widzę problemu żeby się fragmentów Iliady na pamięć uczyć.
My na polskim uczyliśmy się na pamięć nie tylko fragmentów poezji ale i dramatów - odgrywaliśmy Śluby panieńskie na role na lekcji - oraz nawet prozy (pamiętam Krzyżaków i bodaj Siłaczkę). Akurat przy tych zadaniach nikt specjalnie nie cierpiał, większość nawet wolała to od innych. Zwłaszcza panowie. A zapamiętuje się na całe życie.