[Aragonte]

[Tamara]

Profesorowa gości u mnie od czwartku czyli dnia premiery, ale ciągle nie mam kiedy się z nią zapoznać...

[Caitriona]

Kurczę, ja na nią poczekam, bo nie kupuję, tylko korzystam z biblioteki, ale teraz jest zamknięta... Trzeba uzbroić się w cierpliwość.

[Tamara]

Czytam "Warszawę literacką przełomu XIX i XX wieku" Piotra Łopuszańskiego i mam mieszane uczucia. Oczekiwałam czegoś w rodzaju gawędy literackiej/reportażu/opracowania naukowego , a dostałam mieszaninę informacji bez ciągu logicznego, zawieszonych w próżni, i podanych stylem wojskowo-telegraficznym bądź stylem kiepskiego wypracowania piątoklasisty, oto próbka :
"Został zesłany na Syberię. Tam poznał życie i obyczaje Jakutów, co opisał w swoich nowelach. Poznał dziewczynę , Jakutkę, Annę Slepcową, która została jego towarzyszką życia(niektórzy pisali, że "żoną"). Miał z nią córkę Marię . Anna pomagała mu w ucieczce. Zmarła na gruźlicę."
"Jako człowiek Dygasiński był skromny, niezamożny. Chadzał w znoszonym tużurku. Na portrecie namalowanym przez Stanisława Witkiewicza pisarz nieco przypomina Jana Matejkę."
I podobnie cały czas - przyszedł, zrobił, kropka. Napisał, zobaczył, kropka. Do tego brak jakiegoś planu, ciągu logicznego informacji - trochę o tym , zaraz trochę o tamtym , w międzyczasie wzmianki o jeszcze innym , co generalnie przypomina mi zdanie z wypracowania chłopca z mojej klasy w podstawówce na temat "Antka" - "Antek w zimie siadywał u matki za piecem i miał ciemnoniebieskie oczy." - wszystko prawda, tylko bez sensu i bez żadnego związku przyczynowo-skutkowego.
Przeczytałam ponad połowę, ale nie jestem zachwycona - bardzo to posiekane , jest bigos i mętlik , do tego męczący styl.

[Tamara]

Ot i błąd znalazłam - Łopuszański pisze, że Weyssenhoff po przegraniu Samoklęsk w karty żył z majątku żony, podczas gdy owa przegrana stała się kroplą przelewającą czarę i jego żona wystąpiła o rozwód, który zresztą szybko uzyskała , razem z pełną opieką nad dziećmi, a Weyssenhoff zaczął utrzymywać się głównie z pracy literackiej .

[Agn]

Oczadzialam dokumentnie i nabylam 2-tomowe wydanie Shakespeare'a bodaj dziel wszystkich.
Jeden tom to komedie, drugi tragedie i kroniki.
Co prawda oblozylam sie ostatnio Willusiem po napadzie na biblioteke, ale... Ale...
A wlasciwie no i co z tego? Na wlasnosc bede miala tlumaczenie pana Baranczaka, a to zawsze dobry interes.
Poza tym doszlam do wniosku, ze smierc bede miala gwaltowna, ale piekna - kiedy przywala mnie te grubasne tomiszcza, w ktorych sie lubuje, to w zasadzie bede miala od razu zrobiony grobowiec, niech sie faraony tego swiata schowaja.

[annmichelle]

[Admete]

[Agn]

Annmichelle, mam lekkie skrupuly, bo mialam oszczedzac na blureja i mi za choinke nie idzie. No i poza tym po to napadalam na biblioteke, wiec kupilam cos, co w zasadzie mialam przed nosem. Aczkolwiek inne tlumaczenie, moze mnie wiec sumienie nie zezre do ostatniej kosteczki.
A skoro znow poszly 2 stowki na zebologa (ale za to jaka mam piekna, nieskalana jedynke teraz!), to... Coz...

[annmichelle]

[BeeMeR]

[Tamara]

[Admete]

Czyta się świetnie - widać, że autorka dobrze przygotowana.

[Tamara]

To się może kiedyś skuszę, na razie stos do przeczytania jest za wielki .

[Aragonte]

[Agn]

[BeeMeR]

[Ania Aga]

Robin Stevens "Zbrodnia nie przystoi damie", pierwszy tom serii "Zbrodni niezbyt eleganckiej" dla czytelników 9+. Lata trzydzieste XX wieku, do angielskiej szkoły dla dziewcząt trafia Hazel Wong, Chinka z Hongkongu. Jej ojciec zafascynowany Anglią i wszystkim co angielskie postanawia jednak kształcić córkę, ponieważ stracił nadzieję na posiadanie syna. I tak dziewczynka trafia do Deepdean, zaprzyjaźnia się z córką lorda i wspólnie zakładają Towarzystwo Detektywistyczne. Wzorują się na Sherlocku Holmesie i doktorze Watsonie. W szkole ginie nauczycielka, jej ciało znajduje Hazel, ale ciało znika. Dziewczynki prowadzą śledztwo, jej rozwiązanie jest dość zaskakujące.
Troszkę przegadana, ale jak trafię następne tomy przeczytam z przyjemnością.

[Admete]

Czytam dziś przez większość dnia książkę o siostrach Mikołajczykównach i oderwać się nie mogę. Nadal szczerze polecam. To kiedyś w Krakowie do odwiedzenia ( ponownego ) Rydlówka i Tetmajerówka ( nigdy nie byłam ).

[Aragonte]

W Rydlówce była dopiero co rocznica wiadomego wesela i osadzanie chochoła - tym razem było mało ludzi przez pandemię; w RNŚ mówili.
O Mikołajczykównach chętnie poczytam.

[BeeMeR]

Jedno i drugie rzut beretem od moich rodzinnych Bronowic Małych (dawniej Nowych). Rydlówka jak najbardziej do zwiedzenia, Tetmajerówka zaś jest w rękach prywatnych i chyba nie jest udostępniona. Jak tam w wakacje przejeżdżałam na rowerze to szukałam i nie znalazłam, nie jest opisana. Potem wyguglałam bramę i dworek

[Admete]

Tam jest chyba fundacja im. Tetmajera, ale na pewno jest w rękach rodziny.

[Trzykrotka]

W rocznicę Wesela Rydlówkę można było zwiedzać wirtualnie. Nie wiem, czy nadal można. Jeszcze nie tak znowu dawno mieszkała tam Haneczka - pani Anna Rydlówna.
Gdzie znalazłaś książkę, Admete? Na legimi?
Ja właśnie kończę Złoty róg i jestem pod pozytywnym wrażeniem tego, jak panowie autorzy vel Szymiczkowa zgrabnie spletli swoją powieść z Weselem. Nawet zjawy się pojawiły, nawet Chochoł.
I jak zwykle nakręcam się na krakowskie detale. Pałac Sztuki, piękny i reprezentacyjny secesyjny budynek przy Plantach zastąpił stragany na targu warzywnym I w ogóle - piękny, rozległy, rekreacyjny Plac Szczepański w charakterze bazarku jarzynowego -niepojęte. Dziś Teatr Stary przy nim stoi! A po jarzyny, sery i wszelkie dobro z całej Europy oraz Turcji chadza się za Planty, na Stary Kleparz, tam gdzie przyprawy kupowałyśmy.

[Admete]

Tak, na Legimi, ale może bym sobie kupiła. A już dla Krakowianek to taki must have Rewelacyjna. Mnóstwo informacji, tekstów źródłowych, wyważone opinie, zdjęcia. Bardzo to wszytko interesujące.

[Tamara]

No to chyba trza zanabyć