[praedzio]

A teraz sobie czytam "Radio w mojej głowie. Opowieści o ADHD" Anety Korycińskiej. Nie wiem teraz, czy mam syndrom "diagnozy przez dr. Google'a" czy rzeczywiście odnajduję sporo znajomych symptomów u siebie i powinnam coś z tym zrobić.

[Tamara]

Jeżeli Cie cos niepokoi, lepiej iść do speca, w wypadku potwierdzenia rozpoznania można podjąć kroki terapeutyczne i to znacznie poprawia samopoczucie i komfort życia. ADHD u kobiet i dziewczynek objawia sie inaczej niż u mężczyzn i chłopców, i dlatego wykrywane jest rzadko i późno. Na szczęście w ostatnich latach to się poprawia, więc lepiej iść do speca, żeby wiedzieć, na czym się stoi.


U mnie profesorowa Szczupaczyńska na wiledżiaturze w Zakopanem, z dużą uciechą przeczytałam, że zetknęła się z panią Tuśką i Pitą przed ich wyjazdem do Warszawy

[BeeMeR]

U mnie wciąż jeszcze Agata Chrsitie: 12 prac Herkulesa i Tajemniczy pan Quinn, czyli trochę krótsze opowiadania

[Admete]

U mnie książka Katarzyny Wężyk
https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5176001/zuchwale-kobiety-ktore-chcialy-wiecej

Zuchwałe. Kobiety, które chciały więcej

[Tamara]

A chyba czeka w biblioteczce wstydu

[Admete]

Dobrze się czyta - szybko.

[RaczejRozwazna]

Zaczytywałam się ostatnio w reportażach, zwłaszcza z wydawnictwa "Czarne". I mam jedną obserwację, dotyczącą obiektywizmu autorów, a mianowicie jego braku (zwłaszcza u autorek, mimo że to co piszę pewnie nie jest politycznie poprawne). Dotyczy to spraw przede wszystkim politycznych. Dotyczy to zwłaszcza różnicy w podejściu (a nawet w samym używanym języku) do represji i zbrodni popełnianych przez, ogólnie rzecz ujmując, lewicę i prawicę (np. w przeszłości na na półwyspie iberyjskim). Ci "nasi" zawsze traktowani są bardziej ulgowo. Nie jest dobrze, gdy własne przekonania polityczne, światopogląd i emocje z nimi związane wpływają na wykrzywienie obrazu.

Pamiętam w przeszłości miałam też podobne wrażenie gdy czytałam jedną z antyputinowskich książek autorstwa słynnej rosyjskiej opozycjonistki (wyleciało mi teraz jej nazwisko). No niepoważne to było - Putin był oskarżany niemal o wszystko, nawet o to, że wykipiało przysłowiowe mleko na śniadanie. Bardzo emocjonalne i bardzo nieobiektywne.

[Tamara]

A czy masz dostęp do obiektywnej wiedzy o wydarzeniach, do faktów kto ile czego popełnił? W polityce nie ma niewinnych, nie można tam grać czysto, bo się zostanie zmiażdżonym i wyrzuconym za nawias od razu na początku. Polityka to największa prostytutka świata, i nikt, kto się nią zajmuje nie ma szlachetnie czystych rąk, bo to niemożliwe. trzeba tylko wyważyć proporcje kto ile czego i jak zrobił. Zawsze jedni maja na sumieniu więcej, drudzy mniej, jako że agresor jest z reguły silniejszy od ofiary.

[RaczejRozwazna]

Dane obiektywne często są dostępne, jest znana mniej więcej liczba ofiar, liczba więźniów politycznych etc. Proporcje można wyliczyć również uwzględniając okres, w którym dana opcja była u władzy. Np. w dwudziestowiecznej Hiszpanii umoczone po pas byly obie strony politycznej sceny.

Bardzo trudno jest znaleźć naprawdę aspirujące do obiektywizmu dziennikarstwo polityczne. Dla mnie najbliższy jakiegoś wzorca jest Wojciech Jagielski. No ale on jest głębokim sceptykiem i pesymistą politycznym. Tak jak ja zresztą.

[Tamara]

Skończyłam profesorową Szczupaczyńską i o ile postaci i wydarzeń - również literackich - z tamtego okresu oczekiwałam, to cytat z Jane Austen jednak mnie mocno zaskoczył tyle że pierwsze polskie tłumaczenie ukazało się w 1956, więc profesorowa mogła czytać JA tylko w oryginale, co nie wydaje się możliwe, zważywszy na jej niezbyt wielkie zdolności lingwistyczne oraz niewątpliwe braki edukacyjne w tej dziedzinie, bo angielskiego uczono rzadko i to z pewnością nie na poziomie pozwalającym na swobodną lekturę angielszczyzny już wówczas staroświeckiej

[Tamara]

Po profesorowej "Pastuszkowie, gazeciarze, tkaczki. Jak zmuszano dzieci do pracy" Magdaleny Kopeć.

[Admete]

Ja mam cegłę do czytania - biografię Wańkowicza.

[RaczejRozwazna]

A ja kończę polecaną tu niegdyś "Zanim wystygnie kawa". Mądra rzecz, mimo dziur logicznych i tłumaczenia, które mogło by być lepsze. Czy ktoś czytał kolejne części?

[Admete]

Nie byłam w stanie tego przeczytać. Może w oryginale było lepsze. W polskim wydaniu miałam wrażenie, że czytam stylistycznego gniota o niczym.

[RaczejRozwazna]

Tak, styl jest kiepski. Wydaje się, że to bardzo marne tłumaczenie - eureka, odkryłam , że to tłumaczenie z tłumaczenia, czyli z angielskiego. To wiele wyjaśnia. Ale podoba mi się bardzo pomysł i motywacje bohaterów książki. I zostawia we mnie jakiś cień refleksji.
Poza tym lubię bardzo literaturę japońską - ostatnio "przerabiam" Ishigurę - i z przyjemnością odkrywam slady tej estetyki w tej książce.

[Admete]

Mam niską tolerancję na zły styl Skończyłam książkę Emmy Southon Kobiety imperium rzymskiego. 21 zapomnianych historii. Trochę do niej podchodziłam, bo niektórzy właśnie narzekali na styl. Okazało się jednak, że nie było źle. Autorka świadomie wybrała bardziej potoczny styl i się tego trzymała, potrafiła jednak w odpowiednim momencie wyhamować. Czytało mi się bardzo dobrze, sporo się dowiedziałam.

[Tamara]

[Admete]

Autorem jest Łukasz Garbal. To chyba nowa rzecz Wańkowicz. Życie na karterze.

[Tamara]

Dzięki, nie wpadło mi dotąd w oko. Zaczęłaś już ?

[Admete]

Tak, zaczęłam i pewnie mi długo zejdzie, bo dużo informacji. I mam kolejną książkę do kupienia, na razie jednak nie ma ebooka.

https://www.taniaksiazka....h71ll7biOqXOnw8

Zagubiony wątek. Historia starożytności oraz kobiet, które ją tworzyły.

[Tamara]

[praedzio]

U mnie "Wielkie zmęczenie. Osobista historia cukrzycy typu 1" Katarzyny Kazimierowskiej. Jakie to wszystko boleśnie znajome...

[Admete]

Ja akurat uwielbiam starożytność. Praedzio, ktoś w rodzinie chorował? My mamy dzieci z taką cukrzycą w szkole. Dziś jest dużo lepiej, bo są pompy insulinowe.

[RaczejRozwazna]

Czytam absolutnie fantastyczną rzecz - "Dzieje kultury polskiej" Brucknera z 1930 r. Tom dotyczący zlotego wieku. Jak to jest cudnie napisane

[Tamara]

Mam już "Wańkowicza", okazuje się, że tego autora mam też książę o Wedlach , stoi na półce w kolejce Przeczytałam wstęp i początek I rozdziału, bardzo dobrze się czyta, i oczekuję dużo przyjemności, tym bardziej, że swego czasu czytałam wszystko co było dostępne Wańkowicza i o Wańkowiczu (tego akurat nie było dużo, chyba jedyna publikacja o nim wydana za PRLu to było "Blisko Wańkowicza" jego długoletniej sekretarki Aleksandry Ziółkowskiej, bo pupilem ustroju zdecydowanie nie był) i szalenie ciekawa jestem konfrontacji tego, co sam pisał, z materiałami biograficznymi zebranymi i opracowanymi przez kogoś innego.

Jestem już po połowie "Pastuszków, gazeciarzy..." i myślę sobie, jakie nieprawdopodobne szczęście miały nasze pokolenia, urodzone już w okrzepniętym PRLU, gdy dzieci miały zagwarantowane prawo do bezpłatnej obowiązkowej edukacji, opieki zdrowotnej, a rodzice wszyscy mieli pracę pozwalająca utrzymać się na jakim takim poziomie.