Szafran - Wto 17 Sty, 2017 15:29 Oba cudne. Koci odczytałam kociarzom w pracy:D Admete - Wto 17 Sty, 2017 19:59 Ten koci mnie zawsze rozśmiesza 
ita - Sob 21 Sty, 2017 23:55 To ja trochę po-przy-smucam. Moja ukochana „Mapa Pogody” już była cytowana. To może „Stary Poeta” Iwaszkiewicza? Było o kotkach, to teraz będzie o piesku – Tropku. Zawsze mnie rozczula ten Tropek, obok Tuwima, Lechonia, Witkacego ...Tak naprawdę dobrze ten wiersz zrozumiałam po przeczytaniu 3 t. Dzienników JI. Cały tom o samotności i odchodzeniu, jedna wielka żałość i smutek. To dlatego Tropek był taki ważny. Właściwie to były 2 pieski Tropek i Medorek. Firma Medorkiewicz i Tropczyński, tak żartobliwie były nazywane przez IJ. Jarosław Iwaszkiewicz - Stary poeta I Poeta mówi: Żono! Widzisz te dwie muchy na parapecie okna zabite muchozolem Tyleż one znaczą we wszechświecie co nasze martwe ukochane psy co leżą tu pod kamieniem Pamiętasz ten wyraz Tropka gdy mu się coś mówiło a on nie rozumiał marszczył czoło skupiał się i nie rozumiał Bo był zwierzątkiem My też nie rozumiemy Patrz mówią do nas obłoki zorze gwiazdy wiatry a my nie rozumiemy Mówią do nas przestrzenie niebieskie mówią drzewa rozwijające się mówią kwiaty rosną i mówią a my nie rozumiemy I tak już będzie Będziemy we wszechświecie jak te dwie martwe muchy jak te dwa zdechłe psy jak dwie nicoście One też kochały i chciały zrozumieć II Poeta mówi: Żono! nie odchodź Zostań chwilę ze mną Chcę być sam A kiedy ty odejdziesz Zaraz przyjdą tacy: Tuwim przyjdzie z gałęzią wielkich jabłek jak ta co zabrał z naszego srebrnego wesela Czesław zaraz przyjdzie taki młodziutki jak wtedy kiedy przyjechał z Wilna ze słowami: ubóstwiam pana na ustach Tolek przyjdzie taki jak w Aidzie kiedy opowiadał bajki Marysi przyjdzie Olek z papugą motyl przyleci co kiedyś wleciał do naszej sypialni wielki i osobliwy Tak się zaludni dookoła Nie odchodź bądź przy mnie Bo chcę być sam sam taki zupełnie sam III Poeta mówi: Żono Byliśmy kiedyś młodzi widzieliśmy ocean w Skagen i Barcelonę i Matterhorn i Dent du Midi mieliśmy przyjaciół gadaliśmy z Lechoniem z Witkacym z Sartre'em zachłystywaliśmy się Proustem czytaliśmy Jądro Ciemności Annę Kareninę Popioły A teraz jesteśmy starzy jesteśmy sami Kłócimy się szukamy ciągle pogubionych książek Chustek zapałek okularów A kiedy będziemy przed Panem Nicości już zaraz nic to nie będzie znaczyło że byliśmy piękni że tańczyliśmy na chłopskich weselach i na królewskich pokojach i nikt nas nie zapyta o nasze muchy o nasze psy nasze pogubione książki chustki do nosa i okulary Admete - Nie 22 Sty, 2017 08:38 Pisał ten wiersz chyba niedługo przed śmiercią, bo taki ostateczny. Czytam właśnie Anny Król - Rzeczy. Iwaszkiewicz intymnie. ita - Nie 22 Sty, 2017 11:48
Ja to czytałam zaraz po wydaniu, jeszcze w zeszłym roku. Mam cały czas po ręką dzienniki, listy etc. Anny i Jarosława, to takie ukochane lektury, więc z niecierpliwością czekałam na Rzeczy. I się nie zawiodłam. AK podeszła do tematu z dużym wyczuciem. A materia była bardzo delikatna. U Iwaszkiewiczów jak się ich czyta, jest właśnie mnóstwo tych "rzeczy" i bardzo "intymnie". AK w mojej ocenie (laika wielbiciela, żadnego specjalisty) pięknie to pokazała. Złapała kobieta ten klimat. Admete - Nie 22 Sty, 2017 12:06
Czytam właśnie. Ito, jeśli chcesz cytować fragment tekstu, to zaznacz go, a potem kliknij cytowanie selektywne. To ten mały przycisk przed cytuj. Mam wrażenie, że brakuje ci nawiasu po [/quote]. Dopisz go na końcu cytatu i będzie dobrze. ita - Nie 22 Sty, 2017 12:12
Już powinno być ok 
Deanariell - Pon 06 Lut, 2017 10:30 Przy okazji dyskusji w wątku "spiskowym" naszły mnie dziwne refleksje i przypomniał mi się wiersz Norwida (jedyny chyba, jaki lubię z jego twórczości  ) - jako niepoprawną marzycielkę porusza mnie zwłaszcza ostatnia zwrotka... 
"W Weronie" I Nad Kapuletich i Montekich domem, Spłukane deszczem, poruszone gromem, Łagodne oko błękitu. II Patrzy na gruzy nieprzyjaznych grodów, Na rozwalone bramy do ogrodów -- I gwiazdę zrzuca ze szczytu; III Cyprysy mówią, że to dla Julietty, Że dla Romea -- ta łza znad planety Spada... i groby przecieka; IV A ludzie mówią, i mówią uczenie, Że to nie łzy są, ale że kamienie, I -- że nikt na nie... nie czeka! 
asiek - Pon 06 Lut, 2017 17:41 Jeden z moich ulubionych wierszy Norwida. 
Admete - Pon 06 Lut, 2017 20:05 Czesław Miłosz - Jasności promieniste Jasności promieniste, Niebiańskie rosy czyste, Pomagajcie każdemu Ziemi doznającemu. Za niedosiężną zasłoną Sens ziemskich spraw umieszczono. Gonimy dopóki żywi, Szczęśliwi i nieszczęśliwi. To wiemy, że bieg się skończy I rozłączone się złączy W jedno, tak jak być miało: Dusza i biedne ciało. Zaklęcie Miłosz Czesław Piękny jest ludzki rozum i niezwyciężony. Ani krata, ni drut, ni oddanie książek na przemiał, Ani wyrok banicji nie mogą nic przeciw niemu. On ustanawia w języku powszechne idee I prowadzi nam rękę, więc piszemy z wielkiej litery Prawda i Sprawiedliwość, a z małej kłamstwo i krzywda. On ponad to, co jest, wynosi, co być powinno, Nieprzyjaciel rozpaczy, przyjaciel nadziei. On nie zna Żyda ni Greka, niewolnika ni pana, W zarząd oddając nam wspólne gospodarstwo świata. On z plugawego zgiełku dręczonych wyrazów Ocala zdania surowe i jasne. On mówi nam, że wszystko jest ciągle nowe pod słońcem, Otwiera dłoń zakrzepłą tego, co już było Piękna i bardzo młoda jest Filo-Sofija I sprzymierzona z nią poezja w służbie Dobrego. Natura ledwo wczoraj święciła ich narodziny, Wieść o tym górom przyniosły jednorożec i echo. Sławna będzie ich przyjaźń, ich czas nie ma granic. Ich wrogowie wydali siebie na zniszczenie. Deanariell - Pon 06 Lut, 2017 21:22
Mój nawet chyba jedyny...  Prawda, że wywołuje takie dziwne, melancholijne uczucie? 
Miłosz się w grobie przewraca, jeśli patrzy na obecny upadek rozumu. 
Czyli z wielkiej litery PiS, a z małej "kik" - jak dla mnie, to teraz jest na opak.
Amen. 
ita - Pon 06 Lut, 2017 23:26 Tak mi się jakoś skojarzyło: Niesprawiedliwość może triumfować w sławie, ale chwała jest zawsze po stronie sprawiedliwości ... Gaetano di Gaeta Admete - Pią 10 Mar, 2017 08:36 Dusza z cieła wylecieła, Na zielone łące stałe. Stawszy, silno, barzo rzewno zapłekałe. K nie przyszedł Święty Piotr a rzeknęcy: Czemu, duszo, rzewno płaczesz? Ona rzekłe: Nie wola mi rzewno płakać, A ja nie wiem, kam sie podzieć. Rzekł święty Piotr je: Podzi, duszo moje miła! Powiedę cie do rejskiego, Do krolestwe niebieskiego. Do ktorego krolestwa dowiedzie nas Ociec Bog, Syn i Duch Święty. Amen. Deanariell - Pią 10 Mar, 2017 12:11 Amen.
Admete - Śro 12 Kwi, 2017 07:05 Jeszcze raz Kulmowa: ,,Okna Wielkanocne” J. Kulmowa Na Wielkanoc biała piana leci z okien. Biała piana się przelewa obłokiem. Błyszczą szyby od czystości radości. I wygodnie w nich oścież się mości niebo. Wielkanocne niebo głębokie. A w tym niebie huśta się i buja słońce - słońce - słońce. Jak miedziany dzwon na alleluja. Deanariell - Śro 12 Kwi, 2017 13:37
Nie moje...
Aragonte - Pią 21 Lip, 2017 18:59 Herbert wiecznie aktualny, niestety... Zbigniew Herbert Potęga smaku Pani Profesor Izydorze Dąmbskiej To wcale nie wymagało wielkiego charakteru nasza odmowa niezgoda i upór mieliśmy odrobinę koniecznej odwagi lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku Tak smaku w którym są włókna duszy i chrząstki sumienia Kto wie gdyby nas lepiej i piękniej kuszono słano kobiety różowe płaskie jak opłatek lub fantastyczne twory z obrazów Hieronima Boscha lecz piekło w tym czasie było jakie mokry dół zaułek morderców bark nazwany pałacem sprawiedliwości samogonny Mefisto w leninowskiej kurtce posyłał w teren wnuczęta Aurory chłopców o twarzach ziemniaczanych bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rękach Zaiste ich retoryka była aż nazbyt parciana (Marek Tulliusz obracał się w grobie) łańcuchy tautologii parę pojęć jak cepy dialektyka oprawców żadnej dystynkcji w rozumowaniu składnia pozbawiona urody koniunktiwu Tak więc estetyka może być pomocna w życiu nie należy zaniedbywać nauki o pięknie Zanim zgłosimy akces trzeba pilnie badać kształt architektury rytm bębnów i piszczałek kolory oficjalne nikczemny rytuał pogrzebów Nasze oczy i uszy odmówiły posłuchu książęta naszych zmysłów wybrały dumne wygnanie To wcale nie wymagało wielkiego charakteru mieliśmy odrobinę niezbędnej odwagi lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku Tak smaku który każe wyjść skrzywić się wycedzić szyderstwo choćby za to miał spaść bezcenny kapitel ciała głowa Admete - Pią 21 Lip, 2017 20:09 Herbert zawsze się sprawdza w takich sytuacjach. Caitriona - Pią 21 Lip, 2017 20:38 Aragonte, dzięki. Admete - Pią 21 Lip, 2017 21:00 Herbert Zbigniew Przesłanie Pana Cogito Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę idź wyprostowany wśród tych co na kolanach wśród odwróconych plecami i obalonych w proch ocalałeś nie po to aby żyć masz mało czasu trzeba dać świadectwo bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda dla szpiclów katów tchórzy - oni wygrają pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę a kornik napisze twój uładzony życiorys i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie strzeź się jednak dumy niepotrzebnej oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy światło na murze splendor nieba one nie potrzebują twego ciepłego oddechu są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i idź dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów Bądź wierny Idź Trzykrotka - Sob 22 Lip, 2017 09:45 Mnie w całej tej goryczy ostatnich dni przypomniał się - na przekór - także ten wiersz Herberta. Kiedyś znałam go na pamięć Modlitwa Pana Cogito podróżnika Panie dziękuję Ci że stworzyłeś świat piękny i bardzo różny a także za to że pozwoliłeś mi w niewysłowionej dobroci Twojej być w miejscach które nie były miejscami mojej codziennej udręki - że nocą w Tarquinii leżałem na placu przy studni i spiż rozkołysany obwieszczał z wieży Twój gniew lub wybaczenie a mały osioł na wyspie Korkyra śpiewał mi ze swoich niepojętych miechów płuc melancholię krajobrazu i w brzydkim mieście Manchester odkryłem ludzi dobrych i rozumnych natura powtarzała swoje mądre tautologie: las był lasem morze morzem skała skałą gwiazdy krążyły i było jak być powinno - Iovis omnia plena - wybacz - że myślałem tylko o sobie gdy życie innych okrutnie nieodwracalne krążyło wokół mnie jak wielki astrologiczny zegar u świętego Piotra w Beauvais że byłem leniwy roztargniony zbyt ostrożny w labiryntach i grotach a także wybacz że nie walczyłem jak lord Byron o szczęście ludów podbitych i oglądałem tylko wschody księżyca i muzea - dziękuję Ci że dzieła stworzone ku chwale Twojej udzieliły mi cząstki swojej tajemnicy i w wielkiej zarozumiałości pomyślałem że Ducio van Eyck Bellini malowali także dla mnie a także Akropol którego nigdy nie zrozumiałem do końca cierpliwie odrywał przede mną okaleczone ciało - proszę Cię żebyś wynagrodził siwego staruszka który nie proszony przyniósł mi owoce ze swego ogrodu na spalonej słońcem ojczystej wyspie syna Laertesa a także Miss Helen z mglistej wysepki Mull na Hebrydach za to że przyjęła mnie po grecku i prosiła żeby w nocy zostawić w oknie wychodzącym na Holy Iona zapaloną lampę aby światła ziemi pozdrawiały się a także tych wszystkich którzy wskazywali mi drogę i mówili kato kyrie kato i żebyś miał w swej opiece Mamę ze Spoleto Spiridiona z Paxos dobrego studenta z Berlina który wybawił mnie z opresji a potem nieoczekiwanie spotkany w Arizonie wiózł mnie do Wielkiego Kanionu który jest jak sto tysięcy katedr zwróconych glową w dół - pozwól o Panie abym nie myślał o moich wodnistookich szarych niemądrych prześladowcach kiedy słońce schodzi w Morze Jońskie prawdziwie nieopisane żebym rozumiał innych ludzi inne języki inne cierpienia a nade wszystko żebym był pokorny to znaczy ten który pragnie źródła dziękuję Ci Panie że stworzyłeś świat piękny i różny a jeśli jest to Twoje uwodzenie jestem uwiedziony na zawsze i bez wybaczenia Admete - Sob 22 Lip, 2017 11:31 Piękny wiersz, ale mnie teraz bliższe jest Przesłanie Pana Cogito. Szafran - Sob 22 Lip, 2017 11:52 Popłakałam się teraz, czytając. Szafran - Sob 22 Lip, 2017 12:33 To jeszcze ode mnie. Szymborska, Nienawiść
Thomas Stearns Eliot, "Wydrążeni ludzie"
praedzio - Nie 03 Wrz, 2017 15:18 Rozmowa z kamieniem - Wisława Szymborska Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Chcę wejść do twego wnętrza, rozejrzeć się dokoła, nabrać ciebie jak tchu. - Odejdź - mówi kamień. - Jestem szczelnie zamknięty. Nawet rozbite na częsci będziemy szczelnie zamknięte. Nawet starte na piasek nie wpuścimy nikogo. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Przychodzę z ciekawości czystej. Życie jest dla niej jedyną okazją. Zamierzam przejść się po twoim pałacu, a potem jeszcze zwiedzić liść i krople wody. Niewiele czasu na to wszystko mam. Moja śmiertelność powinna Cię wzruszyć. - Jestem z kamienia - mówi kamień - i z konieczności muszę zachować powagę. Odejdź stąd. Nie mam mięśni śmiechu. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Słyszałam że są w tobie wielkie puste sale, nie oglądane, piękne nadaremnie, gluche, bez echa czyichkolwiek kroków. Przyznaj, że sam niedużo o tym wiesz. - Wielkie i puste sale - mówi kamień - ale w nich miejsca nie ma. Piękne, być może, ale poza gustem twoich ubogich zmysłów. Możesz mnie poznać, nie zaznasz mnie nigdy. Całą powierzchnią zwracam się ku tobie, a całym wnętrzem leżę odwrócony. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Nie szukam w tobie przytułku na wieczność. Nie jestem nieszczęśliwa. Nie jestem bezdomna. Mój świat jest wart powrotu. Wejdę i wyjdę z pustymi rękami. A na dowód, że byłam prawdziwie obecna, nie przedstawię niczego prócz słów, którym nikt nie da wiary. - Nie wejdziesz - mówi kamień. - Brak ci zmysłu udziału. Nawet wzrok wyostrzony aż do wszechwidzenia nie przyda ci się na nic bez zmysłu udziału. Nie wejdziesz, masz zaledwie zamysł tego zmysłu, ledwie jego zawiązek, wyobraźnię. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. Nie mogę czekać dwóch tysięcy wieków na wejście pod twój dach. - Jeżeli mi nie wierzysz - mówi kamień - zwróć się do liścia, powie to, co ja. Do kropli wody, powie to, co liść. Na koniec spytaj włosa z własnej głowy. Śmiech mnie rozpiera, śmiech, olbrzymi śmiech, którym śmiac się nie umiem. Pukam do drzwi kamienia. - To ja, wpuść mnie. - Nie mam drzwi - mówi kamień. |
||||||||||||||||||||||||||
