miłosz - Pią 27 Maj, 2011 19:12 Pania Wisławe to ja mogie na okragło 
Wisława Szymborska - Możliwości Wolę kino. Wolę koty. Wolę dęby nad Wartą. Wolę Dickensa od Dostojewskiego. Wolę siebie lubiącą ludzi niż siebie kochającą ludzkość. Wolę mieć w pogotowiu igłę z nitką. Wolę kolor zielony. Wolę nie twierdzić, że rozum jest wszystkiemu winien. Wolę wyjątki. Wolę wychodzić wcześniej. Wolę rozmawiać z lekarzami o czymś innym. Wolę stare ilustracje w prążki. Wolę śmieszność pisania wierszy od śmieszności ich niepisania. Wolę w miłości rocznice nieokrągłe, do obchodzenia na co dzień. Wolę moralistów, którzy nie obiecują mi nic. Wolę dobroć przebiegłą od łatwowiernej za bardzo. Wolę ziemię w cywilu. Wolę kraje podbite niż podbijające. Wolę mieć zastrzeżenia. Wolę piekło chaosu od piekła porządku. Wolę bajki Grimma od pierwszych stron gazet. Wolę liście bez kwiatów niż kwiaty bez liści. Wolę psy z ogonem nie przyciętym. Wolę oczy jasne, ponieważ mam ciemne. Wolę szuflady. Wolę wiele rzeczy, których tu nie wymieniłam, od wielu również tu nie wymienionych. Wolę zera luzem niż ustawione w kolejce do cyfry. Wolę czas owadzi od gwiezdnego. Wolę odpukać. Wolę nie pytać jak długo jeszcze i kiedy. Wolę brać pod uwagę nawet tę możliwość, że byt ma swoją rację. na Dzień Matki dostałam tom Herberta wydawnictwa A5. Admete - Pią 27 Maj, 2011 19:18 Cudny jest ten wiersz
Ania Aga - Pią 27 Maj, 2011 19:37 Tym razem Szymborska chwytająca za gardło. Nikt tak nie napisał o śmierci jak ona, przynajmniej dla mnie. Wisława Szymborska Kot w pustym mieszkaniu Umrzeć - tego się nie robi kotu. Bo co ma począć kot w pustym mieszkaniu. Wdrapywać się na ściany. Ocierać między meblami. Nic niby tu nie zmienione, a jednak pozamieniane. Niby nie przesunięte, a jednak porozsuwane. I wieczorami lampa już nie świeci. Słychać kroki na schodach, ale to nie te. Ręka, co kładzie rybę na talerzyk, także nie ta, co kładła. Coś sie tu nie zaczyna w swojej zwykłej porze. Coś się tu nie odbywa jak powinno. Ktoś tutaj był i był, a potem nagle zniknął i uporczywie go nie ma. Do wszystkich szaf sie zajrzało. Przez półki przebiegło. Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło. Nawet złamało zakaz i rozrzuciło papiery. Co więcej jest do zrobienia. Spać i czekać. Niech no on tylko wróci, niech no się pokaże. Już on się dowie, że tak z kotem nie można. Będzie się szło w jego stronę jakby się wcale nie chciało, pomalutku, na bardzo obrażonych łapach. O żadnych skoków pisków na początek Admete - Pią 03 Cze, 2011 13:33 Na tej stronie można znaleźć dwa zbiorki poezji w pdf - jeden o drzewach, drugi o kwiatach i ogrodach
http://rtpd.eu/serce-odda...szy-o-kwiatach/ http://rtpd.eu/drzewa-pol...szy-o-drzewach/ Deanariell - Pią 03 Cze, 2011 23:14
To jeden z moich ulubionych wierszy, bardzo wymowny, fakt. 
Anonymous - Pią 03 Cze, 2011 23:16
Mi jest smutno... 
Deanariell - Pią 03 Cze, 2011 23:20 Bo to smutny wiersz, niezmiernie od zawsze działa na moją wyobraźnię, zdarzyło mi się przy nim ryczeć, ale i tak go lubię - jest świetny. Niby bohaterem jest kot, jednak genialnie wyraża również ludzkie uczucia po stracie bliskiej osoby. Anonymous - Pią 03 Cze, 2011 23:22 Jak sobie pomyślę o mojej Meluni 
Deanariell - Sob 04 Cze, 2011 00:19
Czyli jednak potrafisz kochać "sercem".  Przynajmniej zwierzęta. 
Anonymous - Sob 04 Cze, 2011 09:19 E tam. Muszę Wam dać telefon do mojej koleżanki, któa stale mi to wypomina. Ja swoje wiem
I Melon to nie jakieś tam zwierzę... Mój malteńki dziub dziub 
Admete - Pon 22 Sie, 2011 13:10 Różewicz Tadeusz Próbowałem sobie przypomnieć Próbowałem sobie przypomnieć ten piękny nie napisany wiersz ukształtowany w nocy prawie dojrzały zanurzał się roztapiał w świetle dnia nie istniał wiersz był prawdopodobnie wierszem o sobie samym jak perła jest opisem perły a motyl opisem motyla chwilami czułem go na języku i niespokojny czekałem na przemienienie w słowo ten gasnący w świetle dziennym wiersz ukrył się w sobie tylko czasem zalśni ale nie wyciągam go z ciemnej głębiny na płaski brzeg rzeczywistości Domowe ćwiczenia na temat aniołów Anioły strącone są podobne do płatków sadzy do liczydeł do gołąbków nadziewanych czarnym ryżem są też podobne do gradu pomalowanego na czerwono do niebieskiego ognia z żółtym językiem anioły strącone są podobne do mrówek do księżyców które wciskają się za zielone paznokcie umarłych anioły w raju są podobne do wewnętrznej strony uda niedojrzałej dziewczynki są jak gwiazdy świecą w miejscach wstydliwych są czyste jak trójkąty i koła mają w środku ciszę strącone anioły są jak otwarte okna kostnicy jak krowie oczy jak ptasie szkielety jak spadające samoloty jak muchy na płucach padłych żołnierzy jak struny jesiennego deszczu co łączą usta z odlotem ptaków milion aniołów wędruje po dłoniach kobiety są pozbawione pępka piszą na maszynach do szycia długie poematy w formie białego żagla ich ciała można szczepić na pniu oliwki śpią na suficie spadają kropla po kropli K.K. Baczyński Jesień to gwiazdy... Jesień to gwiazdy lecące z drzew. Liście jak węże syczą. Przewożą arki na drugi brzeg głowy obciętych księżyców. Ciągną kondukty przez zgasły czas - spróchniałe ichtiozaury. Jak wieko spada nieba trzask na biały wzrok umarłych. A on do stołu przykuty snem kamiennym jak klosz urny, widzi lodowce porosłe mchem i myś1i, że to trumny. Ania Aga - Śro 24 Sie, 2011 21:20
Ja ten wiersz dedykowałabym Aragonte. Nic o niej nie wiem, ale skojarzył mi się z jej problemami z twórczością. Dwa pozostałe sa dla mnie trudne do interpretacji. Muszę jeszcze do nich wrócić. Baczyński dla mnie całościowo jest trudny. A ja dzisiaj znowu wracam do Szymborskiej Minuta ciszy po Ludwice Wawrzyńskiej A ty dokąd, tam juz tylko dym i płomień! - Tam jest czworo cudzych dzieci, idę po nie! Wiec, jak to, tak odwyknąć nagle od siebie? od porządku dnia i nocy? od przyszłorocznych śniegów? od rumieńca jabłek? od żalu za miłością, której nigdy dosyć? Nie żegnając, nie żegnana na pomoc dzieciom biegnie sama, patrzcie, wynosi je w ramionach, zapada w ogień po kolana, łunę w szalonych włosach ma. A chciała kupić bilet, wyjechać na krótko, napisać list, okno otworzyć po burzy, wydeptać ścieżkę w lesie, nadziwić sie mrówkom, zobaczyć jak od wiatru jezioro sie mruży. Minuta ciszy po umarłych czasem do późnej nocy trwa. Jestem naocznym świadkiem lotu chmur i ptaków, słyszę, jak trawa rośnie i umiem ją nazwać, odczytałam miliony drukowanych znaków, wodziłam teleskopem po dziwacznych gwiazdach, tylko nikt mnie dotychczas nie wzywał na pomoc i jeśli pożałuję liścia, sukni, wiersza - Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono. Mówię to wam ze swego nieznanego serca. Wolanie do Yeti 1957 Może się wydawać, że to tylko wiersz o dramatycznym wydarzeniu, o bohaterskiej kobiecie. A potem dochodzimy do puenty i następuje zdumienie nad celnością stwierdzenia. Admete - Śro 24 Sie, 2011 21:53 Wierszy wcale nie trzeba rozumieć do końca, trzeba się im poddac
Ania Aga - Śro 24 Sie, 2011 22:10 Wiersz "Domowe ćwiczenia na temat aniołów" sprawia mi zdecydowana trudność. Trzykrotka - Czw 25 Sie, 2011 08:46 Ponieważ noce ostatnio parne i pełne świerszczy, zapachniało mi znów poezją. Taka ciekawostka: Wiersz Tadeusza Micińskiego [Kiedy Cię moje oplotą sny] Kiedy Cię moje oplotą sny - jak białe róże - nie bój się kochać - ja - i ty w nieba lazurze. Ziemia, jak echo minionych dni, grające w borze, a nasze duchy wśród martwych pni wieszają zorze. Serce mi splatasz koroną gwiazd, hymnem warkoczy - pode mną góry, wieżyce miast - nade mną - oczy. Dziwnie się srebrzysz, aniele mój, w tęczowym piórze - fontanny szemrzą, gwiazd iskrzy rój - wonieją róże... ... i jego przetworzenia: tekst piosenki Marka Grechuty (znacie? Piękna jest) Wśród drzew schylonych o północy wśród jasnych widów złego mroku coś się przemienia w naszej mocy ktoś się porusza z naszym krokiem kiedy tak idziesz w szumnej szacie a wiatr ją targa i rozwiewa nie bój się ty nie idziesz sama chodzą wraz z tobą wszystkie drzewa ziemia jak echo minionych dni grające w borze a nasze cienie wśród martwych pni wieszają zorze dziwnie się srebrzysz aniele mój w tęczowym piórze nade mną góry, wieżyce miast nade mną... błękitne szerokie okna i jasne smugi od lamp i twoja postać, jasna postać taką cię znam taką cię znam błękitne szerokie okna i jasne smugi od lamp, i twoja postać jasna postać taką cię znam taką cię znam Miła moja chylą się żółte mlecze w doliny napływa gór cień cichy odwieczerz już późno już późno już późno Miła moja trudno z miłości się podnieść a jeszcze ciężej od złych nowin gdy patrzą na nas w ciemnym nowiu chłodniej chłodniej boisz się Nie ma się czego bać nie ma się czego bać to tylko księżyc idzie srebrne chusty prać, to tylko cicha trawa, trawa wśród kamieni i wiesz ludzie ludzie są dziećmi dużemi Błękitne szerokie okna i jasne smugi od lamp i twoja postać jasna postać taką cię znam taką cię znam Błękitne szerokie okna i jasne smugi od lamp i twoja postać jasna postać taką cię znam taką cię znam. i wersja minimalistyczna: Michał Żebrowski i Katarzyna Stankiwicz śpiewali to tak: Michał: Kiedy cię obejmuje oplutą snem Jak białe róże Nie bój się kochać Ja i ty Kasia: Kiedy cię twoje oplotą snem Michał: Nie bój się kochać Kasia: Kiedy cię twoje oplotą snem Michał: Nie bój się kochać Ja i ty ja i ty .... i tak dalej i tak dalej Ania Aga - Czw 25 Sie, 2011 10:17
Ależ to piękne! asiek - Czw 25 Sie, 2011 10:26
Szymborska jest mistrzem w celnych puentach... Lubię jej wiersze, często do nich wracam... praedzio - Nie 11 Wrz, 2011 22:00 Jako że jestem tutaj rzadkim gościem, to pojawię się na chwilę i zaraz znikam.
Dylan Thomas, I śmierć już będzie bez znaczenia (przełożyła Ewa Bieńczycka) I śmierć już będzie bez znaczenia. Nagich wspólnota łączy grobu Z tym, co w wiatr księżyc gna z zachodu; Kościom czas czyści pierwsze tchnienia, Dadzą przy łokciu i przy stopie gwiazdy; Szaleństwo będzie wtedy kluczem, Choć potonęli w morzach, wrócą; Miłość trwa, kochający zmarli; I śmierć już będzie bez znaczenia. I śmierć już będzie bez znaczenia. Topielcom, którym życie wiry Pozorne wiatrem ocaliły; Łamani kołem, umknęli rzemienia, Mięśniom i tak już nic sprosta Mimo, że kaźń porozrywa ścięgna; Wiara w dłoniach nie będzie podwójna, Zło przemknie śladem jednorożca; I śmierć już będzie bez znaczenia. I śmierć już będzie bez znaczenia. Zamilkną w uszach krzyki mewy Przełamią fale huk nadbrzeży; W kwiaty niebytu, w ich kwitnienia Daremnie tłuką krople deszczu; Mimo szału martwoty młotka Litery wbija w mózg stokrotka; Zniewoli słońca blasku przestrzeń I śmierć już będzie bez znaczenia. Admete - Nie 11 Wrz, 2011 22:01 Jak sie umrze, smierc juz będzie bez znaczenia
asiek - Pon 12 Wrz, 2011 09:02 I znow Szymborska za mną chodzi... Trudne życie z pamięcią Jestem złą publicznością dla swojej pamięci. Chce, żebym bezustannie słuchała jej głosu, a ja się wiercę, chrząkam, słucham i nie słucham, wychodzę, wracam i znowu wychodzę. Chce mi bez reszty zająć uwagę i czas. Kiedy śpię, przychodzi jej to łatwo. W dzień bywa różnie, i ma o to żal. Podsuwa mi gorliwie dawne listy, zdjęcia, porusza wydarzenia ważne i nieważne, przywraca wzrok na prześlepione widoki, zaludnia je moimi umarłymi. W jej opowieściach jestem zawsze młodsza. To miłe, tylko po co bez przerwy ten wątek. Każde lustro ma dla mnie inne wiadomości. Gniewa się, kiedy wzruszam ramionami. Mściwie wtedy wywleka wszystkie moje błędy, ciężkie, a potem lekko zapomniane. Patrzy mi w oczy, czeka, co ja na to. W końcu pociesza, że mogło być gorzej. Chce, żebym żyła już tylko dla niej i z nią. Najlepiej w ciemnym, zamkniętym pokoju, a u mnie ciągle w planach słońce teraźniejsze, obłoki aktualne, drogi na bieżąco. Czasami mam jej towarzystwa dosyć. Proponuję rozstanie. Od dzisiaj na zawsze. Wówczas uśmiecha się z politowaniem, bo wie, że byłby to wyrok i na mnie. Admete - Pon 12 Wrz, 2011 15:40 Dobry wiersz... Ania Aga - Pon 12 Wrz, 2011 19:27 U Szymborskiej lubię prostotę stylu, jej wiersze nie są hermetyczne, zrozumiałe tylko dla autora i specjalistów. Admete - Pon 12 Wrz, 2011 20:32 Nadal pani Szymborska
Nic darowane Nic darowane, wszystko pożyczone. Tonę w długach po uszy. Będę zmuszona sobą zapłacić za siebie, za życie oddać życie. Tak to już urządzone, że serce do zwrotu i wątroba do zwrotu i każdy palec z osobna. Za późno na zerwanie warunków umowy. Długi będą ściągnięte ze mnie wraz ze skórą. Chodzę po świecie w tłumie innych dłużników. Na jednych ciąży przymus spłaty skrzydeł. Drudzy chcąc nie chcąc rozliczą się z liści. Po stronie Winien wszelka tkanka w nas. żadnej rzęski, szypułki do zachowania na zawsze. Spis jest dokładny i na to wygląda, że mamy zostać z niczym. Nie mogę sobie przypomnieć gdzie, kiedy i po co pozwoliłam otworzyć sobie ten rachunek. Protest przeciwko niemu nazywamy duszą. I to jest to jedyne, czego nie ma w spisie. Krótkie życie naszych przodków Niewielu dożywało lat trzydziestu. Starość to był przywilej kamieni i drzew. Dzieciństwo trwało tyle co szczenięctwo wilków. Należało się śpieszyć, zdążyć z życiem nim słońce zajdzie, nim pierwszy śnieg spadnie. Trzynastoletnie rodzicielki dzieci, czteroletni tropiciele ptasich gniazd w sitowiu, dwudziestoletni przewodnicy łowów - dopiero ich nie było, już ich nie ma. Końce nieskończoności zrastały się szybko. Wiedźmy żuły zaklęcia wszystkimi jeszcze zębami młodości. Pod okiem ojca mężniał syn. Pod oczodołem dziadka wnuk się rodził. A zresztą nie liczyli sobie lat. Liczyli sieci, garnki, szałasy, topory. Czas, taki hojny dla byle gwiazdy na niebie, wyciągał do nich rękę prawie pustą i szybko cofał ją, jakby mu było szkoda. Jeszcze krok, jeszcze dwa wzdłuż połyskliwej rzeki, co z ciemności wypływa i w ciemności znika. Nie było ani chwili do stracenia, pytań do odłożenia i późnych objawień, o ile nie zostały zawczasu doznane. Mądrość nie mogła czekać siwych włosów. Musiała widzieć jasno, nim stanie się jasność, i wszelki głos usłyszeć, zanim się rozlegnie. Dobro i zło - wiedzieli o nim mało, ale wszystko: kiedy zło tryumfuje, dobro się utaja; gdy dobro się objawia, zło czeka w ukryciu. Jedno i drugie nie do pokonania ani do odsunięcia na bezpowrotną odległość. Dlatego jeśli radość, to z domieszką trwogi, jeśli rozpacz, to nigdy bez cichej nadziei. Życie, choćby i długie, zawsze będzie krótkie. Zbyt krótkie, żeby do tego coś dodać. Admete - Pon 12 Wrz, 2011 20:38 Na nute grecką: Konstanty Kawafis Z Jonii Że rozbiliśmy ich posągi, że ich wygnaliśmy z ich świątyń, bogowie jednak od tego nie umarli. O, ziemio Jonii, kochają oni ciebie, oni jeszcze o tobie pamiętają. Kiedy świta nad tobą sierpniowy poranek, przez twe powietrze przeciąga dreszcz gorący z ich życia. I nieraz jakaś eteryczna postać młodzieńcza, nieuchwytna, szybka, nad wzgórzami twoimi przelatuje. trifle - Pon 12 Wrz, 2011 21:03
O matko  Identyfikuję się z tym wierszem, niesamowite
|
||||||||||||||||||||||
