Admete - Pią 14 Sie, 2009 15:16 Zaglądaj tutaj, ja wiersze pokochałam tak naprawdę dopiero w liceum. Admete - Pią 14 Sie, 2009 15:43 Jerzy Harasymowicz *** Kiedy jak buki na mróz serce mi pęknie połóżcie mnie na wóz z widokiem na Bieszczady na wielki pożar gór na wielką jesień którą sam roznieciłem pisaniem Niech ten wóz sam jedzie w zawieję liści Niech tam na wieki zostanie Notatka księżycowa Rzeczywiście tak jak księżyc ludzie znają mnie tylko z jednej jesiennej strony *** W górach jest wszystko co kocham Wszystkie wiersze są w bukach Zawsze kiedy tam wracam Biorą mnie klony za wnuka Zawsze kiedy tam wracam Siedzę na ławce z księżycem I szumią brzóz kropidła Dalekie miasta są niczem Ja się tu urodziłem w piśmie Ja wszystko górom zapisałem czarnym Ja jeden znam tylko Synaj na lasce jałowca wsparty I czerwień kalin jak cyrylica pisze I na trombitach jesieni głosi bór Ze jedna jest tylko mądrość Dzieło zdjęte z gór BeeMeR - Śro 19 Sie, 2009 14:48
Bo ja też kocham góry  - nie tylko jesienią 
Harasymowicz Jerzy: W lesie listopadowym Wokół góry góry i góry I całe moje życie w górach Ileż piękniej drozdy leśne śpiewają Niż śpiewak płatny na chórach Jak łasiczki ścieżka w śniegach Droga życia była kręta Teraz z lasów zeszła na mnie Młodych jodeł zieleń święta Nie ludzką ręką malowany Jest wielki smutek duszy mojej Lecz nawet złockiej ikonie Ja nigdy nic nie powiem Ważne są tylko modre kopuły pieśni Które na górze wysokiej zostaną Nikt nie szuka inicjałów cieśli Gdy cieśle dom postawią Przyjaciele drodzy którzy jemioły czcicie Dobrze że chodzicie światem Wkrótce jodełkę zieloną spalicie Aby darzyła was ciepłym latem Wokół lasy i wiatr I całe życie w wiatru świstach Wszyscy których kocham wita was Modrzewia ikona złocista Admete - Śro 19 Sie, 2009 15:32 Wkleiłam te wiersze właśnie z myslą o miłośnikach gór i wędrówek po nich. Admete - Śro 19 Sie, 2009 21:25 Anna Achmatowa Allegro ma non troppo Jesteś piękne - mówią życiu - bujniej już nie można było, bardziej żabio i słowiczo, bardziej mrówczo i nasiennie. Staram się mu przypodobać, przypochlebić, patrzeć w oczy. ZAwsze pierwsza mu się kłaniam z pokornym wyrazem twarzy. Zabiegam mu drogę z lewej, zabiegam mu drogę z prawej, i unoszę się w zachwycie, i upadam od podziwu. Jaki polny jest ten konik, jaka leśna ta jagoda - nigdy bym nie uwierzyła, gdybym się nie urodziła! Nie znajduję - mówię życiu - z czym mogłabym cię porównać. Nikt nie zrobił drugiej szyszki ani lepszej ani gorszej. Chwalę hojność, pomysłowość, zamaszystość i dokładność, i co jeszcze - i co dalej - czarodziejstwo, czarnoksięsstwo. Byle tylko nie urazić, nie rozgniewać, nie rozpętać. Od dobrych stu tysiącleci nadskakuję uśmiechnięta. Szarpię życie za brzeg listka: przystanęło? dosłyszało? Czy na chwilę, choć raz jeden, dokąd idzie - zapomniało? Admete - Śro 26 Sie, 2009 15:30 Poezja śpiewana: Przechyla sie ku jesieni ziemia Słońce cofa się w popłochu Z dnia na dzień Ubywa mu mocy i coraz wcześniej Trzepocze o szyby ćma nocy Przechyla się ku jesieni ziemia Bo zachodzi mgłą lustro nieba W tym lustrze niczym odrzucone rzeczy Odbijamy się pomniejszeni Bo przekwitły w nas wonne metafory I na dłoni usypana garść popiołu Z wszystkich uniesień majowych Bo grzechoczą w nas pola makowe Jak zamyślone nad marnością świata Filozofów zasuszone głowy sł. J. Baran, muz. K. Myszkowski http://grzesiek68.wrzuta....obre_malzenstwo Nashira - Czw 17 Wrz, 2009 21:26 Uwielbiam SDM 
a to wierszyk, przy którym zawsze rycze jak bóbr... Wierzę ,że jesteś ,że gdzieś tam istniejesz i ,że rozumiesz dlaczego... wierzę ,że nic się bez celu nie dzieje tyle spotkało nas złego .... żyję nadzieją ,że znów się spotkamy a wtedy światu wybaczę ... Żyję nadzieją ,że nie brak Ci mamy nie mogę myśleć inaczej... niewiele tak czasu nam było dane zaledwie kilka tygodni ... to jakby nuty raz tylko zagrane fragmentu Twojej melodii. lecz ja nauczyłam się ich na pamięć i będę po cichu nucić... czasami tylko mój głos się załamie bo wiem ,że nie możesz wrócić .. ( autor nieznany) praedzio - Wto 22 Wrz, 2009 21:08 Wyłowiłam z czeluści BN-ki problematyczny wiersz Iłłakowiczówny. 
KORA SOSNOWA Z kory sosnowej można nożem wykroić domek zaczarowany, co na kurzej nóżce stoi. I z kory sosnowej, jeśli się jej nie przerwie, można zrobić do kawy czy do herbaty serwis. I można pociąg na szynach i dworzec kolejowy wydłubać, i żołnierza z oficerem wyciąć i starego pana ze sługą. A jeśli kto potrafi i jeśli się nie ulęknie, to samego Pana Boga z Matką Boską może wystrugać pięknie. Tak, kora sosnowa to bogactwo nie lada, bo kto ma jej pod dostatkiem, ten cały świat posiada. Tamara - Wto 22 Wrz, 2009 21:22 He he , pobożne życzenia , kora sosnowa jest za płaska , żeby coś z niej rozsądnego zrobić , jak to kora  Ale wiersz przyjemny .
Admete - Wto 22 Wrz, 2009 21:23 Dzięki. Kłopotów było mnóstwo, ale jest 
BeeMeR - Śro 23 Wrz, 2009 11:34 Cieszę się, że jest bo tak z niepokojem obserwowałam miotanie się poszukiwawcze 
asiek - Śro 23 Wrz, 2009 16:46 O, widzę że wątek ożył !
Admete - Śro 23 Wrz, 2009 16:59 Dzisiaj to ja zbieram wierszyki logopedyczne
asiek - Śro 23 Wrz, 2009 19:45 Bardzo spodobał mi się przedstawiony przez Ciebie wiersz Kamieńskiej...Nie znałam go ... Admete - Śro 23 Wrz, 2009 20:15
Piękny i dziwny
Z innej bajki - Petrarca: Jeżeli kogoś w tych wierszach uwiera smutek, co w sercu się moim rozgościł w czas pierwszych błędów i grzechów młodości, gdy byłem innym człowiekiem niż teraz, tych, którzy miłość znają z doświadczenia, przepraszam z wiarą, że chętnie wybaczą styl, w jakim myślę i walczę z rozpaczą w pustych radościach i próżnych cierpieniach. Lecz zdaję sobie dziś sprawę i widzę, jak długo żyłem w nieżyczliwym tłumie, wciąż dostarczając do plotek tematu, przez co za siebie samego się wstydzę, odczuwam skruchę i dobrze rozumiem, że snem jest to co podoba się światu. asiek - Pią 25 Wrz, 2009 09:36 ...I nawet nikt nie wyszedł Z latarnią mi naprzeciw. I weszłam w domu ciszę, Gdy blady księżyc świecił. Pod zielonym kloszem, Z uśmiechem wymuszonym Rzekł mi: "Kopciuszku, proszę, Czemu masz głos zmieniony?" W kominie gaśnie płomień, Świerszcz ćwierka smętne trele. Ktoś na pamiątkę po mnie Wziął biały pantofelek. I trzy goździki podał, W bok odwracając oczy. O, miłe mi dowody, Gdzież schowam was tej nocy? A sercu trudno wierzyć: Nie minie czasu wiele - On wszystkim zacznie mierzyć Mój biały pantofelek. A. Achmatowa asiek - Pią 25 Wrz, 2009 13:00 DOKĄD PRZED NIĄ UCIEKASZ Dokąd przed nią wciąż uciekasz? I czemu myślisz, Że to twój serdeczny wróg? Ona, jak wierny pies, Za progiem domu czeka, Byś do niej wracał Z najdalszych dróg. Niekochana, niepotrzebna... Tak łatwo może ją Zastąpić byle kto. Lecz kiedy lęk nie daje zasnąć, Ona jedna Czuwa przy tobie w bezsenną noc. To ona, Siostra łagodna, Twój Anioł Ciszy, Twój cień, Spokojna przystań I otchłań... Jest lustrem, Źródłem i snem To ona, Twoja samotność, Jej adres ty jeden znasz. Zostanie z tobą do końca Jest wszystkim, Wszystkim co masz. W labiryncie tego świata, W jego szaleństwie, I okrutnych z nami grach, Łatwo się zgubić, Łatwo sprzedać diabłu duszę, Za każdym rogiem Czai się strach Czego szukasz w zgiełku, w tłumie? Kto cię wysłucha, poda rękę W chwili złej? Kto cię pocieszy, kto rozgrzeszy, Kto zrozumie? Tylko samotność. Zaufaj jej. To ona Bliższa niż myślisz, Jej adres ty jeden znasz Zostanie z tobą Do końca. Jest wszystkim, Wszystkim co masz. To bez niej Jesteś wędrowcem, Co zgubił sie w gąszczu dróg, Na końcu świata cię znajdzie, Byś wrócić Do siebie mógł. To ona, Twoja samotność, Twój Anioł Ciszy, Twój cień, Spokojna przystań I otchłań. Jest lustrem, Źródłem i snem. Magda Czapińska Admete - Pią 25 Wrz, 2009 15:21 Ten wiersz Achmatowej - rewelacyjny! asiek - Sob 26 Wrz, 2009 11:04 Lubię Achmatową... W blaskach zachodu pożółkł świat, Czule kwietniowy chłód się skrada. Spóźniłeś się o tyle lat, A jednak jestem tobie rada. Siądź bliżej, usiądź przy mnie tuż I uśmiechając się oczami, Na ten niebieski zeszyt spójrz - Dziecinny zeszyt mój z wierszami. Przebacz, że tonąc w smutku złym Cieszyć się słońcem nie umiałam. Przebacz i to, że w życiu mym Innych za ciebie często brałam. Nashira - Pon 05 Paź, 2009 00:10 "A kiedy trzeba iść w daleką ciemność, Niechby ta jedna nić została ze mnie. Niech oderwie się cala reszta i wpadnie w przepaść To jedno niech trwa na wieczność, Dźwięczne, choć ślepe. Bo tym, co za życia żyło najbardziej Nieśmiertelna za grobem miłość nie pogardzi". Niechby ta jedna nić, Iłłakowiczówna asiek - Wto 06 Paź, 2009 10:31 Jest takie miejsce na suficie, gdzie czasem widać rzeczy sedno. Wystarczy długo się wpatrywać wtedy, gdy jest ci wszystko jedno... Gdy coraz mniej rozumiesz z tego, co w życiu nam się zdarza. A czas wydziera dnie i noce, jak... kartki z kalendarza. Co z tą nadzieją, czemu wciąż jak zimne ognie gaśnie? Czemu tak smutno wokół mnie, choć się spełniają baśnie? Bóg coraz bardziej roztargniony, pewnie za dużo ma na głowie, a gdy na wysokościach zamęt, czy spać spokojnie może człowiek? Gdy ciemno, budzą się demony; bezczelnie włażą wszędzie. A że się mnożą bez umiaru, to jeszcze ciemniej będzie. Co z tym rozumem, czemu śpi, gdy tak potrzebny właśnie?! Czemu tak głupio wokół mnie, gdy się spełniają baśnie? Mój anioł stróż się właśnie zdrzemnął. Ma przerwę w pracy aż do świtu. By jakoś przetrwać noc bezsenną, Czytam: "Nieznośną lekkość bytu". Nade mną Niebo, wciąż gwiaździste, A we mnie mgła zwątpienia. Gapię się w sufit choć wiem dobrze, to nie najlepszy punkt widzenia. Magda Czapińska trifle - Wto 06 Paź, 2009 14:49
Aśku, Ty chyba pokrewną moją duszą jesteś. Co wiersz to... O rany. asiek - Wto 06 Paź, 2009 18:58
Cieszę się, że podobają Ci się strofki... 
...Kocham poezję... ogrzewa moją duszę...
trifle - Czw 08 Paź, 2009 10:02 Między innymi za to tak mocno cenię to forum - za otworzenie mnie na poezję, której nigdy ani nie czytałam, ani specjalnie nie ceniłam. Chyba trafiałam na nieodpowiednie wiersze po prostu..  
BeeMeR - Wto 13 Paź, 2009 09:18 W noc jesienną - Na sine góry, na czarne bory Skoszone szare łany Pada księżyca światła mgławica Jak gdyby szron świetlany I ziemia cała w blask się ubrała i drzemie lśniąc srebrzyście a w ciszy sennej wicher jesienny szumi, kołysząc liście Jak żuraw bierze krople na pierze gdy brodzi po strumieniach i w głąb wszechświata z kroplą wylata i gubi ją w przestrzeniach Ty orlopióry wichrze ponury mącący leśną głuszę nad granit siny, w niebios głębiny weź z sobą moją duszę Po widnokręgu, z kręgu do kręgu przestrzennych fal niech płynie i gdzieś w nicości, w nieskończoności roztopi się i zginie.... /Kazimierz Przerwa - Tetmajer/ |
||||||||||||||
