miłosz - Czw 28 Lut, 2008 10:41 Oshiro Elena Credo przyjazni Wierzę w ciebie, przyjacielu. Wierzę w twój uśmiech - otwarte okno twojego istnienia. Wierzę w twoje spojrzenie - odbicie twojej uczciwości. Wierzę w twoje łzy - znak obecności w smutkach i radościach. Wierzę w twoją dłoń - zawsze wyciągniętą, by dawać i otrzymywać. Wierzę w twój uścisk - szczere przyjęcie twojego serca. Wierzę w twoje słowo - wyraz tego co kochasz i czego oczekujesz. Wierzę w ciebie przyjacielu, tak po prostu w wymowę ciszy. miłosz - Pon 03 Mar, 2008 13:42 Halina Poświatowska (**) Kiedy umre kiedy umrę kochanie gdy się ze słońcem rozstanę i będę długim przedmiotem raczej smutnym czy mnie wtedy przygarniesz ramionami ogarniesz i naprawisz co popsuł los okrutny często myślę o tobie często piszę do ciebie głupie listy - w nich miłość i uśmiech potem w piecu je chowam płomień skacze po słowach nim spokojnie w popiele nie uśnie patrząc w płomień kochanie myślę - co się też stanie z moim sercem miłości głodnym a ty nie pozwól przecież żebym umarła w świecie który ciemny jest i który jest chłodny zaśpiewał to pięknie Janusz radek http://maciupa.wrzuta.pl/audio/7RbYeCr2L5/ może wkleje w poezji jeszcze 
Ulka - Pon 03 Mar, 2008 17:24
Nieźle śpiewa to też Requiem http://requiemklodzko.mp3...jIxNjEuaHRtbA== miłosz - Nie 27 Kwi, 2008 19:48 Miłość szczęśliwa Szymborska Wisława Miłość szczęśliwa. Czy to jest normalne, czy to poważne, czy to pożyteczne - co świat ma z dwojga ludzi, którzy nie widzą świata? Wywyższeni ku sobie bez żadnej zasługi, pierwsi lepsi z miliona, ale przekonani, że tak stać się musiało - w nagrodę za co? za nic; światło pada znikąd - dlaczego właśnie na tych, a nie na innych? Czy to obraża sprawiedliwość? Tak. Czy to narusza troskliwie piętrzone zasady, strącą ze szczytu morał? Narusza i strąca. Spójrzcie na tych szczęśliwych: gdyby się chociaż maskowali trochę, udawali zgnębienie krzepiąc tym przyjaciół! Słuchajcie, jak się śmieją - obraźliwie. Jakim językiem mówią - zrozumiałym na pozór. A te ich ceremonie, ceregiele, wymyślne obowiązki względem siebie - wygląda to na zmowę za plecami ludzkości! Trudno nawet przewidzieć, do czego by doszło, gdyby ich przykład dał się naśladować. Na co liczyć by mogły religie, poezje, o czym by pamiętano, czego zaniechano. kto by chciał zostać w kręgu. Miłość szczęśliwa. Czy to jest konieczne? Takt i rozsądek każą milczeć o niej jako skandalu z wysokich sfer Życia. Wspaniale dziatki rodzą się bez jej pomocy. Przenigdy nie zdolałaby zaludnić ziemi, zdarza się przecież rzadko. Niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej twierdzą, że nigdzie nie ma miłości szczęśliwej. Z tą wiarą lżej im będzie i żyć, i umierać. Tamara - Nie 27 Kwi, 2008 20:20 Coś pani Szymborska zgorzkniała chyba jest albo zawód przeżyła...
Caitriona - Sob 01 Sie, 2009 17:01 "Gdzie nasz złoty sierpień?... Kłosy żytnie, brzęk pszczoły i cichy szept liści? - Nic oprócz trupów i ruin, spustoszeń i cierpień. Mord. Pożoga. Szaleństwo. Sierpień nienawiści. W oczach twoich, kochana, w oczach twoich zmęczonych trwanie chłodne. Stwardniały ręce twe dziecięce. I nie pytasz: co z bratem? A dom - już spalony. I tak już trzy tygodnie. I będzie ich więcej." "Sierpień", Zbigniew Jasiński Admete - Sob 01 Sie, 2009 20:51 Smutny wiersz... Tamara - Sob 01 Sie, 2009 22:36 Stosowny do daty... Admete - Nie 02 Sie, 2009 13:50 Anna Kamieńska ŚMIESZNE Jak to jest być człowiekiem spytał ptak Sama nie wiem Być więźniem swojej skóry a sięgać nieskończoności być jeńcem drobiny czasu a dotykać wieczności być beznadziejnie niepewnym i szaleńcem nadziei być igłą szronu i garścią upału wdychać powietrze dusić się bez słowa płonąć i gniazdo mieć z popiołu jeść chleb lecz głodem się nasycać umierać bez miłości a kochać przez śmierć To śmieszne odrzekł ptak wzlatując w przestrzeń lekko Aragonte - Nie 02 Sie, 2009 20:45 Admete, ukradnę kawałek wiersza pani Kamieńskiej i wrzucę sobie w podpis - bardzo mi pasuje do niektórych moich przemyśleń
Ja tak nie uważam. Raczej bym stawiała na ironiczny dystans podmiotu lirycznego, który wcale nie musi być tożsamy z autorką 
Nigdy nie lubiłam biografizmu
Gosia - Nie 02 Sie, 2009 22:22 Zgadzam się co do Szymborskiej - to ironiczne i prześmiewcze. Takie miało być. Admete - Pon 03 Sie, 2009 11:32 Nie ma sprawy Aragonte Przeca to kamieńska, nie ja. Tym razem Janusz St. Pasierb:
W DŁONIACH Ciepło ciasno czasem lepko gdy otwierają się rany ciekawi świata patrzymy mu przez palce szarpiemy chcemy się uwolnić czasem się nam udaje nikt inny nie jest w stanie rozewrzeć jego dłoni nikt nas nie może mu zabrać jeżeli chcemy się wyrwać musimy robić to sami SŁOWO okaleczonym językiem obracam rozżarzony węgiel przytrzymuję wargami żeby nie upadł na ziemię nie rozumiem nigdy jak z tego bełkotu. z świadectwa kaleki ludzie mogą czerpać coś co im pozwala żyć cierpieć umierać Ten mi się bardzo podoba: NIM SIĘ TO STANIE pozwól mi zerwać tę różę zanim zerwie się burza pozwól ugryźć chleb zanim się stanie kamieniem pozwól pochwycić garść ziemi nim zacznie płonąć i parzyć pozwól m i spojrzeć na słońce nim się osypie popiołem pozwól dotknąć ustami policzka nim błyśnie spod niego kość Aragonte - Pon 03 Sie, 2009 13:18 Też mi się bardzo podoba, Admete. Admete - Wto 04 Sie, 2009 09:27 Rocznica śmierci Baczyńskiego: http://www.baczynski.art.pl/ Elegia o lecie O, dziecinne oczy chabrów, dojrzałość nasturcji. Dzień jest jak okręt odpływający do Indii, odpływający do Turcji. Aleje prześnione o cieniach szerokich baobabów lip. Balkon sąsiedni fuga Bacha pejzaż prowadzi pod kościół i słychać koła nieba - planet skrzyp. Cóż zostało? Oto grób jest gliniana warstwa wspomnienia, nieżywy kwiat o dziecięcych policzkach, mój wiersz ostatni, który spaliłem, została z niego mała, czarna różyczka. początek 1940r. miłosz - Wto 04 Sie, 2009 10:51 uwielbiam Baczyńskiego - chodziłam z 3krotka do liceum jego imienia............ Alicja - Wto 04 Sie, 2009 12:16
przypomniała mi się moja matura ( kiedy to było  )- na rozszerzonym j.polskim interpretowałam wiersz ksiedza Pasierba - Poeta jest twoim bratem. Wspaniał wiersz. Dobrze go wspominam, bo dzięki niemu miałam później całą maturę zaliczoną na najlepszy stopień
Poeta jest twoim bratem Poeta jest twoim nieznośnym bratem który- kiedy biegniesz- mówi zatrzymaj się obejrzyj się obejrzyj siebie zobacz kwitnący biało oleander powąchaj liść orzecha dotknij jakie chłodne uszy ma jamnik spojrzyj światu w oczy dokonaj koniecznych doświadczeń nie wystarczy o nich przeczytać kiedy stoisz w miejscu poeta każe ci biegnąć gdy milczysz każe ci krzyczeć z radości czy bólu nazywa co jest w tobie przywraca niezbędne złudzenia bierze cię za rękę jak anioł świętego Piotra i wyprowadza z więzienia czujesz jak drży mu ręka kiedy ci szepcze do ucha jesteś wolny nie bój się idź Admete - Wto 04 Sie, 2009 15:38 Cos w tym jest...Poezja ma nas budzić. Alicja - Wto 04 Sie, 2009 20:41 już naprawdę sporo lat od czasu gdy musiałam rozbierać go na czynniki, ale naprawdę nie mogę o nim zapomnieć. Lubię go bardzo, czytam go gdy mam gorsze dni, zawsze w biegu, zawsze w pędzie. Pozwala mi wtedy na zachowanie pewnej równowagi i uprzytamnia, że w życiu są naprawde ważniejsze rzeczy niż choćby praca
Tamara - Wto 04 Sie, 2009 23:20 Bardzo lubię Baczyńskiego... Admete - Wto 04 Sie, 2009 23:27 Stwierdziłam dziś, że ten wiersz Baczyńskiego, który wkeiłam wyżej wykorzystam jakoś w tej wrzesniowej wieczornicy. Jak juz muszę ją przygotować... K. Kawafis Jeśli wyruszasz w podróż do Itaki, pragnij tego, by długie było wędrowanie, pełne przygód, pełne doświadczeń. Lajstrygonów, Cyklopów, gniewnego Posejdona nie obawiaj się. Nic takiego na twojej drodze nie stanie, jeśli myślą trwasz na wyżynach, jeśli tylko wyborne uczucia dotykają twego ducha i ciała. Ani Lajstrygonów, ani Cyklopów, ani okrutnego Posejdona nie spotkasz, jeżeli ich nie niesiesz w swojej duszy, jeśli własna twa dusza nie wznieci ich przed tobą. Pragnij tego, by wędrowanie było długie: żebyś miał wiele takich poranków lata, kiedy, z jaka uciechą, z jakim rozradowaniem, będziesz podpływał do portów, nigdy przedtem nie widzianych; żebyś się zatrzymywał w handlowych stacjach Fenicjan i kupował tam piękne rzeczy, masę perłowa i koral, bursztyn i heban, i najróżniejsze, wyszukane olejki – ile ci się uda zmysłowych wonności znaleźć. Trzeba też, byś egipskich miast odwiedził wiele, aby uczyć się i jeszcze się uczyć – od tych, co wiedzą. Przez cały ten czas pamiętaj o Itace. Przybycie do niej – twoim przeznaczeniem. Ale bynajmniej nie śpiesz się w podróży. Lepiej, by trwała ona wiele lat, abyś stary już był, gdy dobijesz do tej wyspy, bogaty we wszystko, co zyskałeś po drodze, nie oczekuj wcale, by ci dała bogactwo Itaka. Itaka dała ci tę piękną podróż. Bez Itaki nie wyruszyłbyś w drogę. Niczego więcej już ci dać nie może. A jeśli ja znajdujesz ubogą, Itaka cię nie oszukała. Gdy się stałeś tak mądry, po tylu doświadczeniach, już zrozumiałeś, co znaczą Itaki. Trzykrotka - Śro 05 Sie, 2009 11:48 Uwielbiam wiersz o Itace. I uwielbiam Baczyńskiego. W nasze szkole jednak mało się go czciło, choć był patronem i to wybranym przez uczniów w czasach niepopularnych dla tego poety . Serce pęka, kiedy się pomyśli, co musiał oglądać chłopak o takiej wrażliwości, zamiast wschodów i zachodów słońca.
Kiedy chodziłam w tym roku w zachwycie po pienińskich łąkach (nawet bieszczadzkie połoniny nie są wspanialsze), przypomniałam sobie - banalnie - Herberta, Modlitwę Pana Cogito - podróżnika Panie dziękuję Ci że stworzyłeś świat piękny i bardzo różny a także za to że pozwoliłeś mi w niewysłowionej dobroci Twojej być w miejscach które nie były miejscami mojej codziennej udręki - że nocą w Tarquinii leżałem na placu przy studni i spiż rozkołysany obwieszczał z wieży Twój gniew lub wybaczenie a mały osioł na wyspie Korkyra śpiewał mi ze swoich niepojętych miechów płuc melancholię krajobrazu i w brzydkim mieście Manchester odkryłem ludzi dobrych i rozumnych natura powtarzała swoje mądre tautologie: las był lasem morze morzem skała skałą gwiazdy krążyły i było jak być powinno - Iovis omnia plena - wybacz - że myślałem tylko o sobie gdy życie innych okrutnie nieodwracalne krążyło wokół mnie jak wielki astrologiczny zegar u świętego Piotra w Beauvais że byłem leniwy roztargniony zbyt ostrożny w labiryntach i grotach a także wybacz że nie walczyłem jak lord Byron o szczęście ludów podbitych i oglądałem tylko wschody księżyca i muzea - dziękuję Ci że dzieła stworzone ku chwale Twojej udzieliły mi cząstki swojej tajemnicy i w wielkiej zarozumiałości pomyślałem że Ducio van Eyck Bellini malowali także dla mnie a także Akropol którego nigdy nie zrozumiałem do końca cierpliwie odrywał przede mną okaleczone ciało - proszę Cię żebyś wynagrodził siwego staruszka który nie proszony przyniósł mi owoce ze swego ogrodu na spalonej słońcem ojczystej wyspie syna Laertesa a także Miss Helen z mglistej wysepki Mull na Hebrydach za to że przyjęła mnie po grecku i prosiła żeby w nocy zostawić w oknie wychodzącym na Holy Iona zapaloną lampę aby światła ziemi pozdrawiały się a także tych wszystkich którzy wskazywali mi drogę i mówili kato kyrie kato i żebyś miał w swej opiece Mamę ze Spoleto Spiridiona z Paxos dobrego studenta z Berlina który wybawił mnie z opresji a potem nieoczekiwanie spotkany w Arizonie wiózł mnie do Wielkiego Kanionu który jest jak sto tysięcy katedr zwróconych glową w dół - pozwól o Panie abym nie myślał o moich wodnistookich szarych niemądrych prześladowcach kiedy słońce schodzi w Morze Jońskie prawdziwie nieopisane żebym rozumiał innych ludzi inne języki inne cierpienia a nade wszystko żebym był pokorny to znaczy ten który pragnie źródła dziękuję Ci Panie że stworzyłeś świat piękny i różny a jeśli jest to Twoje uwodzenie jestem uwiedziony na zawsze i bez wybaczenia Admete - Śro 05 Sie, 2009 13:55 Lubię ten wiersz Herberta, omawiałam go kiedyś na zajęciach dodatkowych, bo dość trudny jest. Ten o Itace omawiam na lekcjach i moje trzy uczennice deklamowały go wyjątkowo pięknie podczas uroczystości zakończenia nauki klas III gimnazjum - aż dreszcze szły, jak się ich słuchało. Takie śliczne, młode i wzruszające
Admete - Czw 06 Sie, 2009 01:25 Beata Obertyńska Odjazd I już po wszystkim... Po słońcu, po lecie... W ogródku kolejowym, gdzie kwiaty też gasną, niski cień pachnie ziemią i późną lewkonią... Jeszcze wczoraj w zmroku ciepło było przecie. Jeszcze dzisiaj w południe słońce ciepłą dłonią gładziło nasze głowy... teraz chłód już... Szkoda. Milczmy lepiej. Mam serce ściśnięte tak ciasno, jak kwiaty w pożegnalnym, zmęczonym bukiecie, który mi potem oknem do przedziału podasz... Admete - Pon 10 Sie, 2009 09:42 Zaczynam popadać w takie nastroje... Federico Garcia Lorca Pieśń Jesienna Dzisiaj odczuwam w mym sercu gwiazd lekkie drżenie, lecz droga zatraca się w duszy mgieł, gubi się w gęstych obłokach. Światło podcina mi skrzydła, a smutków mych ból i rozpacz zanurza moje wspomnienia A wszystkie róże są białe, tak białe, jak moja rozpacz, i nie dlatego są białe, że to śnieg na nich na nich pozostał Dawniej mieniły się tęczą. Lecz i na duszę śnieg opadł. Strzępy scen dawnych i pieszczot śnieg duszy zdołał zdołał zachować ukryte w ludzkiej pamięci światłach lub w cieniu i mrokach. Czy kiedyś śmierć nas zabierze, stopnieją śniegi? Czy po nas przyjdzie śnieg inny lub innych róż doskonalszych aromat? Czy pokój będzie nam dany, jak Chrystus nam prorokował? Czy tę zagadkę odwieczną ktoś kiedyś rozwiązać zdoła? A jeśli miłość nas zwodzi? Kto życie da nam zachować, jeżeli zmierzch nas zanurzy w prawdziwą świadomość świadomość Dobra, którego, być może, nie ma, i Zła, co tętni koło nas? Jeżeli zgaśnie nadzieja, a wieża Babel ogromna powstanie, czy drogi Ziemi rozjaśni jakaś pochodnia? Co z poetami, jeżeli śmierć tylko śmiercią jest zgoła? Co czeka sprawy uśpione, o których każdy zapomniał? O słońce wszystkich nadziei! Księżycu! Wodo klarowna! O czyste serce dziecinne! O duszo kamieni szorstka! Dzisiaj odczuwam w mym sercu, jak drży gwiazd jasność ulotna, i białe są kwiaty róż, tak białe, jak moja rozpacz Anaru - Pią 14 Sie, 2009 13:55
Jak nie przepadam za czytaniem wierszy i zazwyczaj tego nie robię, o czym już kiedyś pisałam , tak ten mi się bardzo podoba, a z tym fragmentem się identyfikowałam od kiedy pierwszy go przeczytałam.
Nawet nie wiedziałam o tym wątku, chyba muszę czasem spokojnie w domu posiedzieć, żeby odkryć różne nieodkryte za bardzo dotychczas zakątki forum... |
||||||||||||||
