Anonymous - Sob 11 Lut, 2012 23:22 Wiem ... Anonymous - Nie 12 Lut, 2012 03:53 Wiem, ye siostry R rowniez prowadzily podobne kajeciki. Ja nigdy nie przywiazywalam do tego wagi. Czytalam w sposob spontaniczny, czesto mozna mnie bylo zastac zaczytana podczas scierania kurzu, przegladajaca pozycje w bibliotece - bo zauwazylam cos, co mnie zainteresowalo. Admete - Nie 12 Lut, 2012 09:12 Dzięki za przypomnienie Klechd sezamowych. Kupię sobie. Ja poluję na Piórko Finista Jasnego Cud Sokoła dla bratanicy. Niestety to strasznie drogie, jesli się w ogóle gdzieś pojawia. To był ulubiony zbiór baśni mojego brata. Musiałam mu to dziesiątki razy czytać. A na Merlinie zmnalazłam takie coś: http://merlin.pl/Basnie-a...t/1,980711.html I jest jeszcze takie pełne wydanie baśni braci Grimm: http://merlin.pl/Basnie-b...t/1,706803.html Fibula - Nie 12 Lut, 2012 09:58
Ja taki miałam od I klasy podstawówki - do każdej czytanej książki wykonywałam ilustrację.  Niestety, nie przetrwał porządków starszej siostry.  A później, chyba około IV - V klasy, był kolejny, bez ilustracji, za to ze streszczeniem i krótką recenzją, ale moje lektury nie były tak ambitne - wówczas żyłam głównie na Dzikim Zachodzie. 
Sofijufka - Nie 12 Lut, 2012 10:53 a "Marcina spod dzikiej jabłoni" [ale tom 1] Eleanor Farjeon znacie? Admete - Nie 12 Lut, 2012 11:44 Raz w życiu spisywałam swoje lektury, w liceum. A poza tym okresem nie odczuwałam i nie odczuwam nadal takiej potrzeby. Ania Aga - Nie 12 Lut, 2012 13:08 Dla mnie w dzieciństwie bardzo ważne były słuchowiska radiowe. Cykl "Ani z Zielonego Wzgórza", gdzie wydaje mi się, że grali główne role Romantowska i Kolberger, ale pewna nie jestem, "Przygody Sindbada Żeglarza" Leśmiana z szalonym wujem, opętanym manią poetycką i próbą zachowania swoich poematów za wszelką cenę, w końcu wytatuował je na swojej skórze. Wzruszające "Mio, mój Mio", "Bracia Lwie Serce". Oprócz słuchowisk często nadawano powieści w odcinkach, świetnie je czytał Henryk Talar - "Latający detektyw", Irena Kwiatkowska - "Dzieci z Bullerbyn". Dzięki temu wiedziałam, co wypożyczyć w bibliotece. RaczejRozwazna - Nie 12 Lut, 2012 15:05
ja miałam taki kajecik w wieku 5-7 lat. Też każda lektura z ilustracją i też gdzieś zaginął w mrokach historii, szkoda. A słuchowiska jako dziecko uiwielbiałam. Zawsze o 19.30 były w "Jedynce" PR - obowiązujący punkt programu przed spaniem. Dawały niesamowite pole do wyobraźni - szkoda, że tego teraz jest tak mało. Ostatnio udało mi się dostać słouchowisko o smoku wawelskim - czteroletni bratanek zwariował na jego punkcie, włazi do kąta i słucha od a do z 
Yvain - Nie 12 Lut, 2012 15:53 Sama chętnie bym zakupiła coś takiego a moich dziecinnych lat pamiętam bajki na płytach winylowych 
Fibula - Nie 12 Lut, 2012 21:10 W takim razie polecam Bajki Grajki. Moje dzieciaki do niektórych nie dały się nigdy przekonać, a inne zarzynają do znudzenia (np. Piotrusia Pana, Alibabę i Tadka Niejadka). Jest też Radio Bajka, ale nie wiem, jaki ma zasięg. Yvain - Nie 12 Lut, 2012 23:19 Dzięki  Pomału można zacząć myśleć o prezentach.
BeeMeR - Pon 13 Lut, 2012 07:54 Nie znoszę bajek braci Grimm - zwłaszcza Kopciuszka - jak można serwować dzieciom obcinanie pięt i palców? 
"zatrzymaj koniczka, krew płynie z trzewiczka" - trauma mojego dzieciństwa 
nigdy nie chciałam poznawać więcej ich bajek niż kilka, które były pod ręką
a spis książek prowadzę dotąd
praedzio - Pon 13 Lut, 2012 08:10 Mnie to jakoś niespecjalnie przeszkadzało. Chyba jako dziecko nie traktowałam tego jakoś dosłownie. 
Admete - Pon 13 Lut, 2012 09:17 Ja też nie - widac już wtedy miałam ten dodatkowy zmysł, który pozwalał mi po mojemu traktowac takie rzeczy
Aragonte - Pon 13 Lut, 2012 09:41
Ja też nie. Jak widać, dzieci są rózne
RaczejRozwazna - Pon 13 Lut, 2012 11:23 Ja pamiętam wydanie "Kopciuszka" opatrzone stosownymi ilustracjami - do dziś mam przed oczyma te ogromne czerwone krople kapiące z bucika
Bajki braci Grimm zawsze mnie trochę przerażały. BeeMeR - Pon 13 Lut, 2012 12:01 Moje wydanie też miało ilustracje - może nawet to samo?
Ciekawe czemu Czerwony Kapturek i pożeranie żywcem nie działało tak na moją wyobraźnię jak właśnie odcinanie pięty i palców, brr
Admete - Pon 13 Lut, 2012 12:04 Może zwracałas uwagę na szczegóły
BeeMeR - Pon 13 Lut, 2012 12:50
nawet na pewno
widać bardziej przerażało mnie życie z obciętymi palcami/piętą niż śmierć przez połknięcie
RaczejRozwazna - Pon 13 Lut, 2012 13:59 Połknięcie nie boli
Anonymous - Pon 13 Lut, 2012 14:59
A ja uwazalam, ze takie poswiecenie sie dla bycia krolowa jest glupota i wychodzilam z zalozenia, ze widzialy galy co braly i specjalnie mnie to nie wzruszalo. Cierp cialo jak sie chcialo... Podobnie bez emocji traktowalam wszystkie inne okrutne kary tych "zuych". Jak widac od dziecka przejawialam niematerialistyczny stosunek do zycia i nieczulosc na konsekwencje zachowan, ktore byly dla mnie glupie. Deanariell - Wto 14 Lut, 2012 18:09 Ja miałam więcej pretensji do Andersena.  Nie mogłam mu wybaczyć m.in. Małej Syrenki oraz Dziewczynki z zapałkami, które napawały mnie ogromnym smutkiem, za każdym razem...  Baśnie Grimmów traktowałam jako coś w rodzaju baśniowych horrorów, czyli tak trochę mniej serio , bo jako dziecko bardzo lubiłam ten dreszczyk emocji i mróweczki strachu. Teraz już jakoś nie przepadam za horrorami.
Aragonte - Wto 14 Lut, 2012 20:22 Z baśniami (i Grimmów, i Andersena) jestem teraz o tyle na bieżąco, że czytam sobie książkę "Baśnie rozebrane" Katarzyny Miller i Tatiany Cichockiej
Nadal jednak nie rozgryzłam, która baśń jest najbardziej moja i w związku z tym najistotniejsza z psychologicznego punktu widzenia
Anonymous - Śro 15 Lut, 2012 03:14 A w sumie to wlasnie na basniac braci Grimm powstala bajkoterapia
Anonymous - Śro 15 Lut, 2012 14:33 http://www.gq-magazine.co...ook-suggestions nie wiem czy było Praedzi może się podobać
|
||||||||||||||||||||
