Tamara - Pią 06 Lis, 2009 18:04 Me serce zdobył na ament i od razu Kmicic książkowy , a o wiele później widziany filmowy do piętów mu nie dorósł  Olbrychski mi do niego nie pasuje . Obejrzeć obejrzę , ale cobym się zachwyciła , to nie... 
Sofijufka - Pią 06 Lis, 2009 18:12 hmmm ja się nie zgodzę - tylko głos bym mu obniżyła, bo czasem tak jakby koguta ucinał. A nie pamioętasz jak się usmiechał łobuzersko, na kolubrynę sie wyprawiając? Aż serce miękło... Tamara - Pią 06 Lis, 2009 18:28 No niby tak , ale mój urojony pierworodny Kmicic inaczej wyglądał chociaż Kmicic Olbrychski robił co mógł i w sumie robił to nieźle , ale to nie to  ...
Caitriona - Pią 06 Lis, 2009 19:50 Mój Kmicic książkowy także wyglądał inaczej, ale mimo wszystko jak później obejrzałam Potop, stwierdziłam że Olbrychski jest wspaniały w tej roli 
annastregiel7 - Nie 22 Sie, 2010 21:00 Witam i pozdrawiam serdecznie. Jestem nowa na forum i bardzo szczęśliwa, że je znalazłam! Od kilku dni czytam poszczególne działy, wątki i postanowiłam napisać pierwszy post właśnie tutaj. Książki mojego życia: -"Noce i dnie" -"Lalka" -"Duma i uprzedzenie" Sa jeszcze inne, ale te trzy to moja "najwyższa półka"... Admete - Nie 22 Sie, 2010 21:40 Zapraszamy do przywitalni, jest gdzieś wątkach przypięta u góry
annastregiel7 - Pon 23 Sie, 2010 12:40 Już wczoraj się tam pojawiłam... Trzykrotka - Pon 23 Sie, 2010 13:03 Lalka? No proszę... Aż sie dziwię, bo dziś wiele osób uważa ją za przeżytek. Ja sama bardzo lubię, ale tylko niektóre wątki. Nie ukrywam, że sposób rozumowania panny Izabeli szczególnie lubię śledzić. Czy to ze względu na postać Wokulskiego ona jest powieścią Twojego życia? 
Admete - Pon 23 Sie, 2010 14:03 Ja akurat Lalki nie znoszę, choć wielkości nie odmawiam. Z postaci lubiłam tylko Rzeckiego. Wokulski mnie o nerwicę zawsze przyprawiał
Trzykrotka - Pon 23 Sie, 2010 14:53
No bo szkoła go wypaczyła. Konieczność analizowania jego postaw była dobijająca. No i był przy wszystkich swoich zaletach totalnie ślepy. Ale to cecha każdego zakochanego. Ja już takie przykłady ślepoty widziałam w realu, że mnie Wokulski nie dziwi. Tamara - Pon 23 Sie, 2010 21:43 Uwielbiam Lalkę  a zwłaszcza studentów-lokatorów kamienicy baronowej Krzeszowskiej 
Admete - Pon 23 Sie, 2010 21:44 Studentów też lubie 
Madelaine - Wto 24 Sie, 2010 08:46 Studenci są najlepsi A co do Lalki, to jedna z tych nielicznych lektur w liceum, której wcześniej nie znałam i naprawdę się nią zachwyciłam. Podobnie Dżuma  Do większości lektur, nawet jeśli wcześniej mi się podobały, traciłam serce po rozwałkowywaniu ich na lekcjach...
Diana - Wto 07 Wrz, 2010 14:34 I mi "Lalka"- nawet jako lektura szkolna- bardzo się spodobała. Te spacery i przejażdżki po Łazienkach, postaci Izabeli i Wokulskiego, no i studenci. Niesamowitą książkę czytałam też jakiś czas temu: "Nie przed zachodem słońca" Johanny Sinisalo. Akcja toczy się w Finlandii w środowisku gejowskim, a jednocześnie jest tam przedstawiony związek człowieka z ... trollem. Ale to nie powieść fantasy. Jest niesamowita, postaci są prawdziwe i coś w niej jest jeszcze takiego, że mimo upływu czasu wciąż pamiętam i odczuwam nastrój, w jakim ją czytałam. annastregiel7 - Śro 08 Wrz, 2010 18:14
Po raz pierwszy przeczytałam "Lalkę" dawno, dawno temu - oczywiście jako lekturę obowiązkową w liceum. Już wtedy mnie zaciekawiła na tyle, że przeczytałam niemal jednym tchem... do końca - ku zdziwieniu niektórych koleżanek. Wróciłam do niej już w "dojrzalszym" wieku i wtedy właśnie uznałam ją za niemal genialną. Dlaczego? Przede wszystkim - dopracowanie przez Prusa wszystkich wątków w tak ciekawy sposób,że kazdy z nich sam w sobie dosłownie pochłania... Wyrazistość wszystkich postaci, nawet tych drugoplanowych... Oczywiście także postać Wokulskiego - jego miłość do Izabeli przedstawiona bez taniego sentymentalizmu, ale z wielką pasją, w sposób w jaki widzi ją mężczyzna (Prus)... A Ignacy Rzecki, dla mnie osobiście, jest jedną z najbardziej wzruszających i ujmujących postaci nie tylko w polskiej literaturze... Wracam do "Lalki" dość często, tak jak do DiU, otwieram na dowolnej stronie i ... już mnie nie ma... MariStella - Śro 08 Wrz, 2010 18:29 Książki mojego życia (nazwa tematu kojarzy mi się z Muzyką mojego życia z Radia Zet). Ale tak, mam takie książki. Moja święta czwórca to: 1. Przeminęło z Wiatrem. 2. Duma i Uprzedzenie. 3. Błękitny Zamek. 4. Dziwne losy Jane Eyre. Poza tym: cała Montgomery, Jeżycjada, Mała księżniczka.). Od niedawna (połknięta i obejrzana w lipcu) Wojna i Pókój (w dużej mierze z powodu wspaniałego księcia Andrzeja  ).
Dającą sporo do myślenia książką był dla mnie Mały Książę, który po przeczytaniu chodził mi po głowie przez dobrych parę dni). I zapadła mi w pamięć, mimo, że to takie czytadełko raczej Suma wszystkich smutków Jackie Stevens. To by było chyba na tyle. praedzio - Śro 08 Wrz, 2010 18:36 Klasyka, znaczy się.
Tymczasem ja wieczorami podczytuję sobie Błękitny Zamek, który czytałam ostatnio chyba w podstawówce jeszcze będąc. Z zadowoleniem donoszę, że ta lektura wciąż sprawia mi niebanalną przyjemność.
MariStella - Śro 08 Wrz, 2010 18:42 Ja dziś wypożyczyłam, zachwycona, że nareszcie mam wydanie z Joanną nie Walencją. Z Joanną łatwiej mi się utożsamić. praedzio - Śro 08 Wrz, 2010 18:48 No, właśnie...  Zastanawiałam się, co mi nie gra z imionami głównych bohaterów. W tej wersji, którą teraz czytam, bohaterka ma na imię Valancy, a pamiętam, że przedtem jakoś inaczej się nazywała. Podobnież Barney Snaith.... Znaczy się, nie mam jeszcze galopującej sklerozy.
Anonymous - Śro 08 Wrz, 2010 18:52
Tak, tak tak!! 
MariStella - Śro 08 Wrz, 2010 18:56 Valancy, Walencja- Joanna, Barney- Edward. W orginale, było Barney i Valancy, ale te starsze wydania spolszczały imiona bohaterów. Tak samo w Ani- Małgorzata Linde jest w rzeczywistości Rachelą(tak bardzo się przyzwyczaiłam do Małgorzaty, że jak przeczytałam o Racheli to na początku nie wiedziałam kto to jest), Filipa Gordon-Black w spolszczonej wersji stała się Izabellą, a kot Magdy kotem sabiny. Zależy od wydania książki. Co do Zamku ja preferuję Joannę, bo sama mam tak na imię. Aragonte - Czw 09 Wrz, 2010 23:35
Jeśli będziesz chciała, to pożyczę Ci to wydanie z Joanną, jest skrócone, ale i tak je wolę, ma styl bardziej pasujący do LMM. Ale najpierw sprawdź w czeluściach pokoju, czy nie masz innych moich książek 
Trzykrotka - Pią 10 Wrz, 2010 00:22 Ja też - mimo poszatkowania tekstu, wycięcia fragmentów, wolę wersję z Joanną. Tłumacz/ka świetnie oddał klimat tej opowieści, pięknie dobrał/a słowa. ta nowa może jest wierniejsza, ale zbyt współczesna. Już nie powiem, ze Barney kojarzy mi się z jaskiniowcami i małym pękatym blondynem Edward to całkiem inna bajka
Ale samo imię Valancy mi się podoba - to Walencja, prawda? MariStella - Pią 10 Wrz, 2010 14:40 Własnie pierwsza raz czytam to wydanie i zauważyłam, że paru fragmentów nie ma chociażby: jak Joanna opowiada o guzikach które zbierały dziewczęta. Jestem dopiero w połowie książki więc może będzie tego więcej. A i pisze że bohaterka nazywa się Joanna Walencja, a w nowej jest Walencja Joanna? Więc które imię w końcu jest poprawne? primavera - Pią 10 Wrz, 2010 17:00
świetny zestaw - mogę się tylko dołączyć do ochów i achów
|
||||||||||||||||
