Choć uważam, że pakowanie Generała na tron to trochę za wiele, ale odkąd widz wiedział, że Bei Jie jest bratem króla, to jakby... nie było innej opcji, skoro król powoli się wykańczał i nie miał potomka.
Chodzi mi bardziej o to, że temu bohaterowi (oraz jego małżonce) należy się spokój, zaszyć się gdzieś, gdzie ich świat nie dopadnie. W pałacu raczej tego nie doświadczą, jeszcze im na ramiona wrzucono królewskie obowiązki. Miałam kapkę nadzieję, że po wojnie będzie mógł zająć się swoimi sprawami - normalnie żyć z Ping Ting, patrzeć, jak rośnie mu syn i pewnie spłodzić jeszcze niejedno dziecko. No ale - ok, przyjmuję.
Troszkę też żałuję, że drama w ostatnim odcinku się kapkę pospieszyła. Znaczy się - ok, He Xia skończył na mieczach, a gdy leciał z wysokości widział Yao Tian - on ją chyba w jakiś dziwny sposób jednak kochał. W każdym razie wyrzuty sumienia po jej śmierci żarły go kęsami, ledwie dawały radę połykać.
Miło było też odkryć, że generał z Wielkiego Liangu jednak przeżył. Szkoda tylko, że choćby jednym ujęciem drama nie zapewniła mnie, że przeżył ostateczną bitwę, tak samo Mo Ran i porywacz, z którym spiknęła się Lekareczka. Ufam jednak, że gdyby zginęli, to to akurat drama by mi pokazała, więc dopowiadam sobie - wszystko u nich ok.
Ostateczna bitwa była w porządku. Nieco slow motion było, ale nie aż tyle.