Ross po raz kolejny pokazał się z tej megaegoistycznej pyszałkowatej i idotycznie zapalczywej strony. Serio, honorowy pojedynek z gościem, którego wszyscy mają za niezrównoważonego i z lekka psychopatycznego bufona? Zignorowanie go w kwestii pojedynku byłoby dotkliwą karą i prztyczkiem w nos. A w sprawie żony należało posłać uprzejmą wiadomość, że jak się gość nie odstosunkuje, to cośtam, czym tam sobie dżentelmenom wypada się odgrażać:P. A sama Demelza.... Gdyby była trzpiotką wypuszczoną właśnie z klasztoru, to może bym uwierzyła, że chciała być miła i uprzejma i źle odczytano jej intencje. To twarda babka, córka górnika. I nie widziała niewłaściwości w zachowaniu lepkiego gościa? Mężowi dała w pysk, jak zasłużył. Tego gagatka powinna ostro usadzić już za pierwszy niedwuznaczny tekst.

Miło, że dwójka bohaterów dostrzegła ułomność swojego zachowania;). I jak było melancholijnie. I te wszystkie wyznania, jakże melodramatyczne. Patrzyłam pobłażliwie, ale ubrane w kostium, zawiane kornwalijskim wiatrem, jakoś to wszystko mieści się w mojej tolerancji patosu:D Cieszę się, że historia Morweny się w końcu dobrze skończyła, bo autor i scenarzyści okropny jej los zgotowali. Za to jestem totalnie bez serca jeśli chodzi o Elizabeth. Nie uroniłam nad jej tragedią ani ćwiartki łzy. Bardzo mi się nie podobał oportunizm tej postaci, coraz bardziej ewidentny. Ciekawi mnie, jak to wpłynie na głównego złego. Czy złamany George da sobie spokój z zemstą i skupi się na zapewnieniu szczęścia dzieciom, czy tym bardziej go jad będzie toczył. I ciekawe, gdzie nas zaprowadzi kolejny sezon. Książki chyba zaliczają przeskok 10 lat. Czy nadal będzie to opowieść o bohaterach czy oni zejdą w cień, a na pierwszy plan wskoczą ich dorosłe dzieci:).