złamali mi serce tę sceną, gdy Ross dowiedziawszy się, że Elisabeth ma poślubić George'a, robi, co robi. Szczególnie, że ta scena jakoś tak wypada niebezpiecznie blisko gwałtu (racjonalizuję, że jednak to było za obupólną zgodą, by bohaterem się nie brzydzić). Powieść pisana w innych czasach, na ekranie inne czasy... ale jednak współcześnie hmm... Zatem zawód, bo bohater popełnia niewybaczalne przestępstwo. Za co powinien mu być wymierzony wyrok. Dwa - to jak zachowuje się potem względem Elisabeth, to potworne tchórzostwo i niemożność zmierzenia się z konsekwencjami własnych decyzji i postępków. No i oczywiście jak to mógł zrobić Demelzie. Kobiecie z krwi i kości, która stoi za nim murem, wspiera go i nie jest wyrachowaną oportunistką. A on ciągle wzdycha do pustej trzpiotki, która nade wszystko ceni wygody, zbytki. Yyych. W ogóle Elisabeth darzę rosnącą niechęcią, bo widzę ją jako potwornie głupią babę, która nic nie widzi, nic nie rozumie, jest narcystyczna, zapatrzona w siebie i nawykła, że wiele jej się należy z racji urody i urodzenia. A z takiej cudownej, bystrej i przenikliwej osoby jak Verity rodzina sobie robiła służącą i popychadło.
Nader byłam szczęśliwa, że Ross od Demelzy dostał w pysk. Choć zasłużył na gorzej. A teraz cieszył mnie wątek Hugh, gdy Ross uświadomił sobie, że nie może brać żony za pewnik.

W czwartym sezonie nadal mi się nie znudziło i serial dalej budzi mnóstwo moich emocji:D A, jeszcze w poprzednim sezonie zachwycil mnie wątek wyjazdowy z odbijaniem Enysa. Uwielbiałam powieści marynistyczno-przygodowe, a ten wątek trochę z tego miał, płynięcie statkiem, odbijanie oficerów marynarki:D.
Tylko nad poległym strasznie płakałam, ale coś tak czułam, że on nie wróci. Dramaturgia wymagała jakiejś ofiary, do której widzowie są przywiązani.