Sofijufka - Nie 21 Mar, 2010 15:05 bo w książce mozna było spokojnie opisać "wnętrze", odbiegajacej od przecietności Lizzie, a tu trzeba było to wszystko pokazać... trifle - Nie 21 Mar, 2010 15:33 Ja muszę sobie książkę przypomnieć. Bo póki co, to ja nie wiem, o jakich zmianach mowa 
Tamara - Nie 21 Mar, 2010 15:44 O ile pamiętam podczas czytania listu jest pokazane , jak Wickham uwodzi Georgianę i jak Darcy przyjeżdża w ostatnim momencie , nakrywając ich na wspólnym czułym spacerze ; a sprowadzanie sobie panienek do pokoju w tak szacownej instytucji jak wyższa uczelnia było absolutnie nie do przyjęcia i człowiek przyzwoity tego nie robił . nicol81 - Nie 21 Mar, 2010 16:41
Ale Lizzy nie odbiegała od przeciętności jak to pokazano... 
Jak mówiłam-śpiew w Pemberley, oficer na balu i zamiana ról z Jane.
Tak, to jest pokazane (też niezgodne z książką, gdzie Georgiana sama się przyznała!), ale brak jest powrotu Wickhama po wydaniu pieniędzy, domagającego się jednak prebendy...
Nie do przyjęcia i nieprzyzwoite tak- ale jako przykład absolutnej degeneracji wypada żałośnie 
Sofijufka - Nie 21 Mar, 2010 16:51
odbiegała - przecietna panna to była taka poprawna i rozsądna Charlotta, układna i ustepliwa Jane, albo głupiutka Lydia. Zadziorna i inteligentna Lizzie, mająca swoje zdanie - była rzadkością... nicol81 - Nie 21 Mar, 2010 18:20 Miałam na myśli, że nie odbiegała w taki sposób jak pokazano - tzn. nie śpiewała cudownie po włosku , nie leciał na nią przypadkowy oficer ani nie była bezbłędna...
A "zadziorna" to nie jest moim zdaniem słuszne określenie... A Jane wcale nie była bardziej przeciętna od Lizzy- redukowanie jej do układnej i ustępliwej jest niesprawiedliwe. Przede wszystkim była idealistyczna i dostrzegająca dobro w innych- a takich ludzi było mało zarówno wtedy jak i teraz. Trzykrotka - Nie 21 Mar, 2010 19:15
No ja Cię proszę  Po pierwsze - chyba nie było to aż tak ewidentne, bo choć serial oglądałam w te i wewte, a ostatnio całkiem niedawno ze trzy razy pod rząd, to nie zauważyłam. A gdyby nawet - przecież Lizzy i Jane uważane były za lokalne piękności - chyba nic dziwnego, że jakiś oficer na którąś z nich leciał? 
Daleko mu było do zachwycającego. W powieści jest napisane, że jej śpiew sprawiał słuchaczom (nie tylko nie obiektywnemu panu Darcy, ale np. gościom Lucasów) wiele przyjemności. Musiała grać i śpiewać na przynajmniej przeciętnym poziomie - jak w scenie z Pemberley, gdzie wyraźnie męczy się w górnymi dźwiękami.
W adaptacji wiele razy słowa jednych postaci wkładane są w usta innych. To jest akurat taki drobiazg, że równie dobrze można by dyskutować o kroju sukienek Lizzy ładniej uwydatniających biust niż sukienki Jane i tym podobnych. Mnie się wydaje, że Lizzy wcale nie pokazano jako chodzącego ideału. Równie ważką sceną jak oficer lecący... itd jest rozmowa Lizzie w ojcem w obecności matki (o oświadczynach Collinsa) podczas której zakłada ona arogancko ręce w geście "odczepcie się ode mnie," czy podnosi głos starając się wymóc na ojcu zakazanie Lydii wyjazdu od Brighton. Poza tym, brak ekranizacji ostatnich scen powieściowych, podczas których Lizzy i Darcy wyjaśniają sobie wszystkie etapy swojej miłości sprawia, że zostajemy z niezbyt komfortowym wrażeniem, o którym tu kiedyś pisałam - że Lizzy owszem, zakochała się, ale interesownie. Jej zdanie wypowiedziane w Pemberley "a mogłam być panią tego wszystkiego," nie jest załagodzone powieściową refleksją, że gdyby była tutaj panią, to zapewne kosztem zerwania znajomości z wujem i ciotką, którym teraz towarzyszy. Juz po zaręczynach mówi Jane, kiedy ta pyta, że zakochała się, kiedy zobaczyła "piękną posiadłość Pemberley" i znowu - nie ma dalej powieściowego wyjaśnienia, że to żarty - obie dziewczyny śmieją się, jakby rozumiejąc, że to bardzo ważny powód do miłości - wspaniały majątek wybranka. Sofijufka - Nie 21 Mar, 2010 20:03 ale Lizzie błyska w tym momencie oczami w sposób sugerująy, ze żartuje
Trzykrotka - Nie 21 Mar, 2010 20:05
Ale tylko sugerujący  , a słowa "żartowałam" nie padają, nie padają...
Sofijufka - Nie 21 Mar, 2010 20:16 Justyna Orzelska, jak odpowiada Witoldowi na pytanie, czy wyjdzie za RÓZyca pytaniem, czy mogłaby odrzucic taką łaskę świetego Antoniego [czy jakos podobnie], tez nie wyjasnia mu, ze żartuje... Trzykrotka - Nie 21 Mar, 2010 20:25 Sofi, ja to wiem i wcale nie mam tego niedopowiedzenia za złe Andrew Daviesowi. Ot, zauważyłam przy ostatnim seansie, że ci, którzy mówią, że Lizzie jest interesowna, moga mieć ku temu podstawy. A te przykłady podałam, żeby wykazać, że ocena nicol o wyidealizowaniu Lizzie w wersji z 1995 jest czysto subiektywna i nie ma podstaw w scenariuszu. Podobnie zresztą jak ocena pani Bennet jako karykaturalnej. Dla mnie taka nie jest. Tak właśnie widzę tę matronę, jako kogoś w rodzaju Lydii po latach, kiedy to braki z wychowaniu pogłębiły się, wzrosła pewność siebie "pani na włościach" i nie było nikogo, kto mógłby ja uciszyć i utemperować. Wielokrotnie w powieści mówi sie o tym, że swoim zachowaniem wzbudzała uczucie zażenowania u córek. Alison Staedman zagrała to znakomicie. BeeMeR - Pon 22 Mar, 2010 09:29
Tamara - Wto 23 Mar, 2010 19:27
Lepszej nie będzie 
nicol81 - Wto 23 Mar, 2010 21:31
Jak nie ma podstaw w scenariuszu, skoro są dodane i zmienione sceny? Subiektywne może być ocenianie Lizzy jako interesownej. Ale nie np. zamiana kwestii bohaterek. To jest czarno na białym.
Ale jej obawy miały racjonalne uzasadnienie- a w tej wersji zrobiono z niej wiariatkę, a z pana B. męczennika
Trzykrotka - Wto 23 Mar, 2010 23:02
Po to, żeby z dobrego dzieła literackiego stworzyć dobre dzieło ekranowe? Na tym polega adaptowanie. Nie na przenoszeniu powieści na ekran scena po scenie. W rozdziale o scenariuszu z Making Of..., Andrew Davies wyjaśnia nie tylko swoją motywację co do scen dodanych, ale ogólne zasady przenoszenia powieści na ekran.
Nie, nie wariatke. Nadpobudliwą, krzykliwą, irytującą matronę. Do wariatki bardzo jej daleko. Natomiast gdyby każdy męczennik miał tak wygodnie ułożone życie, jak ekranowy pan Bennet z 1995, to tylko sobie życzyć żeby też tak mieć. Jego mina pełna pogodnego sarkazmu, kieliszek sherry, książki i zacisze wygodnej biblioteki, ewidentna, gnuśna niechęć do podejmowania wysiłków i nietajona uciecha, jaką czerpał z pokpiwania sobie z żony - jakoś już bardziej pan Bennet 2005 wyglądał mi na niechlujnego desperata zakopanego w jakiejś ciemnej komórce, bez dostępu do grzebienia i lustra. Tamara - Śro 24 Mar, 2010 21:35 Pani Bennett jest dokładnie taka jak w książce - histeryczna i głupia , eks-trzpiotka
nicol81 - Śro 24 Mar, 2010 22:12
To jaką facio miał motywację co do zamiany kwestii Jane i Lizzy? Przenoszenie powieści na ekran polega na: 1. translacji słowa na obraz, 2. dostosowaniu do możliwości technicznych, 3. skrótach i doborze scen dopasowanym do tematyki, 4. ewentualnie dodanych scenach zastępujących narratora lub myśli bohaterów (co w sumie można podciągnąć pod 1.). Nie na radosnej twórczości Jędrusia...
Męczeńskie tkwienie nad rachunkami, wymiana spojrzeń przewracających oczami z Lizzy... (która w książce cierpiała, gdy ojciec drwił z matki) Bennet 2005 ma u mnie krechy za bycie zbyt miłym (przeproszenie Mary? ruszenie sięna bal w Meryton? )
Ale nie tylko to- jest też ofiarą swojego męża. A winą Daviesa jest to, że wszyscy pamiętają panią Bennet jako głupią histeryczkę, a Jane jako głupią, potulną panienkę... Trzykrotka - Śro 24 Mar, 2010 23:35
A, to już musisz jego zapytać . Nie sądzę, żeby ta zamiana miała kardynalne znaczenie dla jakości dzieła.
Nic podobnego. Polega na przeniesieniu dzieła z jednego medium w drugie, kompletnie różne tak, żeby powstała nowa wartość. Sceny dodane, jeżeli zmieniałyby zasadniczo wymowę powieści, czy charakter bohaterów - potępiłabym, jak wersję MP Rozemy. Ale nie DiU 1995, w której służą temu, co wymieniłam powyżej, czyli stworzeniu dobrego dzieła filmowego.
Sorki, ale Ty nie wywracasz oczami dostając wyciąg z konta? Ja i owszem. I nie uważam się za męczennicę. Śmiem twierdzić, ze serialowy pan Bennet i serialowa Lizzy świetnie się bawili przewracając do siebie oczami. I powtarzam, jeżeli męczennik ma taki żywot jak schludny, ironiczny leniwie zakopany z towarzystwie ulubionych książek pan Bennet - to ja tez poproszę!
TY pamiętasz jak powyżej. JA nie  . A więc nie "wszyscy."
Ofiara i męczennik. Nicol, my na pewno oglądałyśmy ten sam serial? trifle - Śro 24 Mar, 2010 23:59 Jane też wcale nie pamiętam jako głupią, potulną panienkę. Łagodną, spokojną, uległą może tak. Ale głupia i potulną? Też się zastanawiałam, czy to ten sam serial był
Trzykrotka - Czw 25 Mar, 2010 08:41 Jane głupiutka, pan Bennet męczennik, pani Bennet ofiara, Lizzy słodki ideał. To na pewno nie jest moje postrzeganie tego serialu. BeeMeR - Czw 25 Mar, 2010 08:46
Oni są oboje siebie warci, i w tym ogromny ich urok - z jednej strony niby (bo ja to odbieram jako "niby", a nie "serio") się wzajem denerwują grą słówek czy nadmiernym entuzjazmem, a z drugiej czerpią przyjemność z bycia z tą drugą osobą, choć tak ogromnie różną, wymieniają też przecież ciepłe spojrzenia i w gruncie robią też czasem to, co drugiej osobie na pewno się spodoba - np. zawsze podobało mi się to, że pan Bennet drażni się nieco słownie z panią Bennett, ale już odwiedził nowego sąsiada, bo wiedział, że jej będzie na tym ogromnie zależało.
Przynajmniej ja ich tak odbieram - ciepło, ale nie idyllistycznie. Trzykrotka - Czw 25 Mar, 2010 09:00
Dokładnie tak! Na pewno działali sobie na nerwy, bo byli zbyt różni, ale nie widzę w tym żadnej patologii. Tak jest w 50% przeciętnych rodzin (niestety)! Tamara - Czw 25 Mar, 2010 19:46
Znaczy w jakim sensie ofiarą ? Że nie próbował jej przerobić na mądrą kobietę ? Przecież by się nie dało , dysponowała mniej więcej taka samą ilością rozumu co Lidia A wszyscy pamiętają ją jako histeryczkę przede wszystkim z książki , gdzie urządza histerie i wpada w skrajne nastroje z byle powodu Zaś Austen wyraźnie pisze , że była głupia , używając nawet tego słowa
nicol81 - Czw 25 Mar, 2010 22:27
U Austen jest częsty motyw par, które wpływają na siebie- pozytywnie lub negatywnie. A Lidia była jaka była przez zaniedbanie ojca oraz zły przykład matki i przez poświęcanie jej mało uwagi.
O pani Bennet ofierze mówiłam jako w książce... BeeMeR - Pią 26 Mar, 2010 08:03
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
