Maryann - Czw 29 Lis, 2007 13:50
Miły facet, jednym słowem...  
Pragnie... On przecież jeszcze nie wie, że pragnie... 
Gunia - Czw 29 Lis, 2007 16:03 który jest winien pieniądze każdemu handlarzowi i przeprosiny każdemu ojcu i córce pomiędzy Londynem a Derbyshire Pięknie ujęte. 
Alison - Czw 29 Lis, 2007 16:10
Się chłopczyna zdziwi, że ma takie niebanalne pragnienia. Pewnie sam się o nie nawet nie podejrzewał 
Maryann - Czw 29 Lis, 2007 16:15 Właściwie to powienien się ucieszyć , no bo przecież do stanie awans - nie będzie już się pałętał po jakichśtam oddziałach pomocniczych, tylko zostanie z prawdziwego zdarzenia Oficerem Jego Królewskiej Mości. I mundurek ładny mu dadzą...
nicol81 - Czw 29 Lis, 2007 21:12 Darsik odgaduje nieświadome pragnienia Dżordźyka
Mam pytanie odnośnie 10 tys. One były oprócz długów, czy miały je pokryć? I czy w nie był wliczony patent oficerski? Maryann - Czw 29 Lis, 2007 21:27
O to by chyba trzeba zapytać Czarującego George'a, bo to on z tą kwotą wystartował jako ceną za małżeństwo z Lidzią. Jak go znam, to to miało być netto...
Ale z relacji pani Gardiner wynika, że raczej musiał się obejść smakiem. nicol81 - Czw 29 Lis, 2007 21:34 Tak właśnie pamiętałam z książki i mnie to zdziwiło. 10 tys. to określił Bennet, jako cenę, którą wuj mógłby zapłacić Wickhamowi. Przeglądałam dzisiaj polskie tłumaczenie i znalazłam błąd. Tam napisano, że Wickham zażyczyl sobie całego spadku, nie równej części. Tzn. 5 tys., nie 1 tys. Pamiętam, że jak czytałam pierwszy raz, to mnie uderzyło jako wygórowane... Maryann - Czw 29 Lis, 2007 22:04
W oryginale jest "her equal share of the five thousand pounds" - czyli chodzi o udział Lidii w tych pięciu tysiącach (1/5), a nie o całą sumę. Chociaż znając apetyty i możliwości Wickhama, to nawet i te 5 tys. nie wydaje się kwotą wygórowaną - prebendę sprzedał za 3 tysiące, a teraz miał przecież asa w rękawie. Alison - Pią 30 Lis, 2007 07:55 Rozdz. IX, cz. 5 - Znajdź jednostkę stacjonującą tutaj w Anglii ale w ponurym miejscu, najlepiej w takim, w którym nie ma zbyt wielu pokus do popełniania błędów. Richard uniósł brwi - To znaczy zakopać go gdzieś! - parsknął - Dobra, muszę powiedzieć, że twój pomysł teraz brzmi lepiej niż na początku. Nie powinno być trudności z ulokowaniem oficera, który życzy sobie być wysłanym do spokojnej jednostki gdzieś donikąd. Być może będę miał szczęście i znajdę jakąś z bojowym dowódcą, który szczerze wierzy, że torturując swoich żołnierzy wyprowadzi ich na ludzi. - zaśmiał się złośliwie - Przyślę listę do Erewile House. - Będzie mi potrzebna raczej szybciej niż później - Darcy podniósł się, tak jak jego kuzyn. - Tak jest, sir! - Richard zasalutował mu elegancko, po czym pochylił się szepcząc - Ale jeśli wyda się, że przyłożyłem rękę do umieszczenia tego łotra w armii, nie będę miał dla ciebie litości. Niewiele później tego wieczoru przesyłka zawierająca bazgroły Richarda została położona na jego biurku - Wiadomość od pułkownika Fitzwilliama, sir - zaanonsował Witcher, stojąc w drzwiach, po czym wszedł do pokoju na skinienie Darcy'ego. - Dziękuję, Witcher. To wszystko - sięgnął po pakiet i zaczął łamać pieczęć. Jego kamerdyner, zanim wyszedł, spoglądał na tacę pod łokciem swojego pana - Nie jest pan zadowolony, sir? - Nie, wszystko dobrze - spojrzał na artystycznie zaaranżowany posiłek z konsternacją - W całym zamieszaniu - wskazał na biurko - zapomniałem o tym. - Mam to zabrać, sir? - z tonu Witcher'a i z długiego doświadczenia Darcy’ego wynikało, że odesłanie nietkniętego posiłku, będzie przyczyną nadmiernego zainteresowania na dole. - Nie, nie, zostaw to. Teraz kiedy to już przyszło - odpowiedział, machając pakietem - będę miał więcej czasu. Podziękuj swojej dobrej żonie, Witcher. - Tak, sir - mężczyzna odetchnął z ulgą - oczywiście, sir. Pieczęć złamana, Darcy odłożył papiery na biurko i sięgnął po jedno z cytrynowych ciasteczek swojej gospodyni. Pół godziny później, pochylił się nad papierem i piórem, i zaczął załatwiać przydział dla Wielmożnego Georga Wickham'a, w jednym z regimentów z listy pułkownika Fitzwilliama, położonym najdalej jak tylko się dało od Hertfordshire i dobrego towarzystwa. Ania1956 - Pią 30 Lis, 2007 08:01
Na zasadzie "nic się przed służba nie ukryje"  Biedny Darcy, głodny czy nie musi jeść
maenka - Pią 30 Lis, 2007 08:07 No nareszcie nadrobilam zaleglosci w czytaniu calego fanfika i moge dołaczyc do szacownego grona wiernych stałych czytelniczek (codziennych). Przede wszystkim wielkie podziękowania za ogromny trud szacownych tłumaczek  . WIELKIE DZIĘKI DZIEWCZYNY. Nawet nie zdajecie sobie sprawy ilu osobom sprawiacie radość.
Bardzo ciekawy fanfik chociaż jest trochę niespójności z książką. Dlaczego Darcy zwraca sie do Wikhama per George chociaż go nie cierpi. Czy Wikham nie byłoby bardziej na miejscu i zrozumiałe dla obu stron. Myśle, że dla Wikhama też. Marija - Pią 30 Lis, 2007 08:38
 .
Maryann - Pią 30 Lis, 2007 08:44
Zważywszy. że znają się od dziecka, to mimo wszystko byłoby trochę dziwne... Maryann - Pią 30 Lis, 2007 08:45
biedny Wickham...
Alison - Pią 30 Lis, 2007 08:46
Prawdopodobnie po to żeby go "wziąć pod włos". Jakby sie do niego zwracał per panie Wickham albo jakoś lekceważąco, to niewiele by zyskał w tych negocjacjach. To zdaje się zabieg psychologiczny, odwołanie się do przyjaźni z dzieciństwa, żeby wyciągnąć bardziej szczere wyznania, co do dalszych planów względem uwiedzionej panny
Maryann - Pią 30 Lis, 2007 08:49 Jednem słowem - jakby MrD jakimś nieszczęsnym zrządzeniem losu stracił swoje wspaniałe Pemberley, to mógłby zarabiać na życie jako utalentowany negocjator...
Alison - Pią 30 Lis, 2007 08:51
Ja tak myślę, że mógłby sie rozwinąć na tym polu, w jakiejś brytyjsko-amerykańskiej firmie colsultingowej
 Jeszcze zwieje z Wickhamem do Ameryki! 
Marija - Pią 30 Lis, 2007 08:54
 Ja tam Pameli nie wierzę...
Maryann - Pią 30 Lis, 2007 09:08 A cóż Ci biedaczka zawiniła ?
Marija - Pią 30 Lis, 2007 09:20
.
Maryann - Pią 30 Lis, 2007 09:22 Mogę Cię zapewnić, że wyobraźnia Pameli ogranicza się do czasu i miejsca DiU, tzn. do Wysp Brytyjskich, a właściwie do jednej.
Gunia - Pią 30 Lis, 2007 16:12
No ja się właśnie też zdziwiłam, bo jak to? Oddali im cały swój majątek, zostawili pozostałe córki na lodzie i jeszcze mówią, że to niezła cena. Ale myślałam, że tak ma być.
Maryann - Pią 30 Lis, 2007 16:16 W sumie kawał szczęściarza z tego Wickhama. Koniec końców zawsze trafił na kogoś, kto go wyciągnie z kłopotów. Grunt to zainteresować się właściwą panną...
Gunia - Pią 30 Lis, 2007 16:17
A właściwie siostrą właściwej panny.
Maryann - Pią 30 Lis, 2007 16:22 Nie wyszło z panną z dużym posagiem - cóż, trudno. Znalazła się panna nie dość, że głupia, to na dodatek bez posagu. Ale za to dobrze "skoligacona". Dochodzę do wniosku, że on miał chyba jakiś szósty zmysł...
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
