Anonymous - Wto 15 Wrz, 2009 22:37
Ja przy niej popadam w kompleksy, Ona nie czyta. Ona pochłania. Miesięcznie pewnie łyka z 15.... Ang dokładnie
ja przeczytałam parę więcej książek... i kolejną mam w planach. Przyniosłam z biblioteki to przeczytam, bo Mama będzie jęczeć... Trzykrotka - Śro 16 Wrz, 2009 08:55
Oj tak, tak. Mnie po pierwotnej fascynacji Alchemikiem od Pielgrzyma odrzuciło i tak już zostało. Coelho wydaje mi się takim mistrzem duchowym i filozofem za dychę. Łatwo się nabrać, że ma naprawdę jakieś głębie mądrości do przekazania. A przecież nawet pomysł Alchemika (który mi się podobał) zasadza się na pewnej starej żydowskiej anegdocie, niczym więcej. Anonymous - Śro 16 Wrz, 2009 09:33 Weroniki przyznaję się nie czytałam. Ale od Pielgrzyma mnie odrzuciło. Tzn owszem przeczytałam i miałam nadzieję na piękną podróż po Drodze św Jakuba a dostałam.... Pielgrzyma 
Trzykrotka - Śro 16 Wrz, 2009 09:47 No właśnie .
BTW: jeśli chcesz poczytać o drodze do Composteli, to polecam (i dziękuję za rekomendację  ) Człowieku, nie idź tam. Bez zbędnych filozofii, bez nachalności, czyta się rewelacyjnie.
Anonymous - Śro 16 Wrz, 2009 09:54
Trzykrotko dzięki za polecenie  Kupię na pewno. Jest nawet na allegro... dobrze, że aukcja długa. Ja będę zawsze w tej dziedzinie polecała "Drodi do Santiago" ale to bardziej jako książka o Hiszapnii do napisania której pretekstem jest odwiedzenie sanktuarium.
miłosz - Czw 17 Wrz, 2009 10:29 a ja przeczytałam "Tysiąc dni w Wenecji".................... po drodze mi z tą ksiązką z jej bohaterką, z Włochami, targowiskiem w Wenecji, z jego zapachami, spracowanymi dłońmi sprzedawców.............. ciągle mam w pamięci moją Italię i odnajduje w tej opowieści tamte zachwyty...... zacytuje Marlene (autorkę i bohaterkę tej opowieści): " przede wszystkim płacze z radości i zdumienia, nie z bólu. Wzrusza mnie zawodzenie trąbki, ciepły oddech wiatru, brzęk dzwonka zagubionego jagnięcia, dym z wypalonej świecy, światło poranka, mrok, poświata ognia. Piękno codzienności. Płacze, bo życie uderza mi do głowy. I troche dlatego, że tak szybko umyka". Banalne? Ale jakie prawdziwe 
migotka - Czw 17 Wrz, 2009 18:42 http://slowemmalowane.blo...ry-i-wilki.html Szczury i wilki migotka - Pią 18 Wrz, 2009 19:10 http://slowemmalowane.blo...polskich-w.html o sredniowiecznej broni Aragonte - Pią 18 Wrz, 2009 21:02
Migotko, ile to koszuje? Zbieram takie rzeczy 
migotka - Sob 19 Wrz, 2009 08:21
34,90
Caitriona - Śro 23 Wrz, 2009 22:12 Przeczytałam Białą lwicę Mankella. I jestem w sumie rozczarowana. Oczywiście jest to porządna literatura, a jednak czegoś w niej brak. Troszkę to dziwne, bo filmy z Wallanderem bardzo lubię. Więcej: http://i-love-impala67.bl...ookoa-mnie.html Agn - Śro 23 Wrz, 2009 23:02
Ooo, Gortat! Czekam w kolejce do tej książki, bo mi się koleżanki z pracy do niej przyssały. Mówią, że rewelacyjna. I widzę, że nie tylko one tak uważają.
migotka - Pią 25 Wrz, 2009 14:53 http://slowemmalowane.blo...e-w-suzbie.html Rycerze w służbie dam i dworu Caitriona - Pią 25 Wrz, 2009 14:59 Też przeczytałam Szczury i wilki Gortata i jestem pod wrażeniem. Ciężka lektura, ale Gortat świetnie pisze i potrafi poruszyć. Więcej: http://i-love-impala67.blogspot.com/ Agn - Pią 25 Wrz, 2009 20:00 Kończę fantastyczną książkę. Ale po kolei... Dopadło mnie coś podobnego, na co niedawno "cierpiała" Admete. Nie wchodziła mi beletrystyka. Książki fajne, dobrze napisane, a ja coś nie mogę. Zaczynam pięć, żadnej nie kończę i tylko dumam, co by tu jeszcze napocząć. Wykorzystałam koleżankę z pracy, która opiekuje się działem ze wspomnieniami, reportażami i eseistyką (a także literaturoznawstwem i poezją, ale z tych dziedzin mnie nic nie interesuje) i poprosiłam ją, by mi coś ciekawego wyszperała, bom zwierzę nałogowo czytające, po prostu MUSZĘ coś czytać, bo zwariuję lub zanudzę się na śmierć. Dała mi do wyboru pięć książek, które są lekkie, przyjemne, dobrze napisane, a nie reprezentują sobą beletrystyki. Wydziobałam sobie Janusza Leona Wiśniewskiego i Małgorzatę Domagalik 188 dni i nocy, czyli wymianę @ między w/w. I wciągnęłam się po uszy. Pomijam fakt, że czyta się to doskonale także ze względu na znakomity styl autorów. Książka ma jak dla mnie wiele zalet. Po pierwsze wymiana zdań między autorami @ nie polega na rzucaniu się sobie do oczu. Jest to spokojna rozmowa, choć pani Małgorzata czasem leciutko zaczepia pana Janusza. Ale robi to taktownie. Zwyczajnie ciągnie go za klawiaturę. Po drugie mamy wciąż dwa spojrzenia na jedną sprawę - mężczyzny i kobiety, ale przedmiotem ich "rozmów" (to po trzecie) nie jest ciągle seks i ogólnie temat związków. Wymieniają się spostrzeżeniami odnośnie społeczeństwa, pewnego sposobu rozumowania, pracy, ale i literatury, rodziny itd. Perła za perłą i perłą pogania (po czwarte), przyjemnie się czyta, gdy dwoje inteligentnych, oczytanych ludzi wymienia się poglądami. Wiele rzeczy musiałabym zacytować, gdybym chciała pokazać wam moje ulubione fragmenty (choć, co ciekawe, więcej takich perełek wynajduję w @ p. Wiśniewskiego, ale p. Domagalik też ma naprawdę dobre teksty). Nie mogę się powstrzymać jednak przed jedną. Oboje czasem piszą z leciutką ironią, można się często przy lekturze uśmiechnąć. No dobra, bez przedłużania. Z listu pana Janusza: Antropolodzy, korzystając z odkryć archeologów, zebrali niezbite dowody na to, że ludzkie istoty od zarania dziejów w naturalny sposób dążyły do tzw. statusu społecznego i czyniły to z zaciekłością. Niektórzy nazywają to niskimi instynktami. Faktem jest, że władały one naszym życiem już około pięćdziesięciu tysięcy lat temu. Podobnie jak dzisiaj, tak i wtedy, bezustannie próbowano podnieść swoją pozycję społeczną w grupie i zrobić wrażenie na innych. Wkładamy ogromny wysiłek, aby to osiągnąć, aby stworzyć coś, co znajdzie szerokie zastosowanie, wzbudzi podziw, a nam da władzę i uczyni liderem. W przypadku łowiecko-zbierackiego plemienia Szoszonów, które dziesiątki tysięcy lat temu zamieszkiwało tereny dzisiejszego amerykańskiego stanu Waszyngton, takim "czymś" było na przykład zaprojektowanie i skonstruowanie prymitywnej siatki do łapania zajęcy. Dzisiejszy stan Waszyngton zamieszkuje inny lider, który także wymyślił coś, co podniosło jego rangę społeczną. Nazywa się Bill Gates. Krótko mówiąc, bez pragnienia dominacji w grupie nie byłoby postępu, pułapek na zające i systemu Windows... 
Serdecznie polecam! Gosia - Pią 25 Wrz, 2009 20:14 Pisałam o tej książce w wątku Bluszcza. Może wrzucę tamtą recenzję na blogA.. 
Agn - Pią 25 Wrz, 2009 23:09 *poszukuje posta Gosi* Ha, jest. Się wszystko zgadza.
O twórczości powieściopisarskiej pana Wiśniewskiego nie mogę się wypowiadać, bo przeczytałam tylko Bikini (które uważam za świetną książkę, ale to za mało, by móc coś powiedzieć o CAŁEJ twórczości), zaś Czy mężczyźni są światu potrzebni? to nie beletrystyka, więc to też nieco inna sprawa. migotka - Sob 26 Wrz, 2009 13:43 http://slowemmalowane.blo...ed-i-emily.html Alfred i Emily migotka - Pią 02 Paź, 2009 15:04 http://slowemmalowane.blo...y-niewinny.html kryminał sf http://slowemmalowane.blo...erspektywa.html tomik wierszy Wacława Oszajcy http://slowemmalowane.blo...o-chaosiku.html ballada o chaosiku Anonymous - Sob 03 Paź, 2009 14:59 Alicja znowu stała się motorem napędowym dzięki któremu zetknęłam się z "Małym światkiem DonCamillo" i po prostu uwielbiam tą książke. Uwielbiam uroczego księdza, prostodusznego, który najpierw wali później pyta i w sposób tak uroczy rozmawia z Jezusem i wójtem. Śmiałam się w głos niezliczoną ilość razy. I jestem oczarowana!! Agn - Sob 03 Paź, 2009 15:56 Kaśku, czy historii o Don Camillo nie ma więcej? Bo mnie się wydaje, że tego była jakaś seria książeczek. Przynajmniej ze 3 albo 4. Anonymous - Sob 03 Paź, 2009 16:02 z tego co sprawdzałam jest spora seria nawet i tylko resztki zdrowego rozsądku wstrzymują mnie przed wydaniem całych dostępnych mi środków.... bo ubawiłam się przednio. Alicja - Sob 03 Paź, 2009 16:52
znacznie więcej  sama część -pory roku: Wiosna Don Camilla, Lato... itd. to już 4 książeczki
coś mi tłucze się po głowie, że była nawet jakaś ekranizacja, stara, ale chyba była
Fibula - Sob 03 Paź, 2009 17:13 Niedawno widziałam w programie Zone Europa. Trzykrotka - Sob 03 Paź, 2009 21:13 Stareńka, z Fernandelem. Ja też uwielbiam Don Camillo. Ksiądz i wójt są niezłymi dyplomatami, ich sposób rozwiązywania konfliktów mnie zawsze powalał . Na dodatek sa jak stare dobre małżeństwo - kiedy są razem, pióra lecą, ale żyć bez siebie nie mogą. U nas troche tego klimatu pobrzmiewa w Ranczu, ale bez ciepłej włoskiej nuty. I ksiądz z serii U Pana Boga... też rozmawia z Matką Boską i jest miejscowym sędzią, rozjemcą i wszystkim po trochu.
Mój tato kocha książki o Don Camillo, od kiedy mu przywiozłam pierwszą. Tomów jest całe mnóstwo. |
||||||||||||||||||||||||
