To jest tylko wersja do druku, aby zobaczyć pełną wersję tematu, kliknij TUTAJ
Z Południa na Północ
Jane Austen, Elizabeth Gaskell, siostry Brontë - forum poświęcone ich twórczości, ekranizacji ich prozy i nie tylko.

Fantastyka - Socjologiczno-literacko-fanowskie rozmowy o HP

Anonymous - Nie 14 Sie, 2011 11:34

Admete jasne - dawaj :)
Admete - Nie 14 Sie, 2011 12:04

Najpierw masz przemówienie Harry'ego po śmierci Snape'a:

http://www.fanfiction.net..._Masters_Eulogy

Mogę wkleić, bo krótkie:


Cytat:
Harry Potter sat on bank, looking out at the scene in front of him. The sloping ground led down to a large stretch of grass, where people were setting out chairs in neat rows. Beyond this was a dark, black lake, the sighing of the water echoing through the air. The sun shone brightly, though this lightness was not reflected in the moods of the people. It was a sad occasion, as the people were all gathered to say to goodbye. The man they were farewelling had a special place in Harry's heart. Though they had hardly gotten on, Severus Snape had died protecting Harry and, in doing so, had saved the lives of many others. Harry watched the proceedings with a heavy heart, knowing he probably wouldn't be here if it wasn't for the actions of Snape.

Severus Snape had worked for the Dark Lord, or so everyone had thought. He had murdered Albus Dumbledore, that was the general consensus too. He was someone that most people loathed, Harry most of all. But Harry had discovered Snape's secret during the battle of Hogwarts. It turned out that Snape had been acting on Dumbledore's orders the entire time, waiting for the right moment to revel his true allegiance, a moment that, sadly for him, never came.

Harry sniffed. It had hurt him, to learn that Snape had done everything to protect him. Snape had died to protect him, died for him because he was his mothers son. Snape had loved Lily Potter for his entire life. It was a strange thought, to think of Snape loving someone. But he had loved her and Harry supposed he should be grateful for that.

A cool breeze ran its fingers through the grass, creating a pleasant rippling effect. Harry watched as people began to turn up. His best friends, Ron and Hermione, had been there since this morning. They sat, rather awkwardly, in a crowd of other students. All the participants of the Battle of Hogwarts were there, wanting to pay their respects to the man they owed so much to. The Hogwarts teachers were there as well. Little Professor Flitwick directed chairs in to position, with sharp flicks of his wand. Professor Slughorn spilled over the sides of his chair, his walrus like mustache quivering as he talked. Madame Pomfrey had swapped her usual healer robes for a long, black gown that hung off her thin frame. They all seemed to be taking it hardly.

Professor McGonagall, Harry thought, was taking it the hardest of all. She had organized most of the funeral on her own, leaving no detail to chance. She now stood, her greying hair in her signature bun, barking orders at a harassed looking group of Ravenclaws who had volunteered to help out.

"She looks older." Harry thought.

Professor McGonagall had never been particularly young, but Harry had never really thought of her as an old woman. She had always had a spring in her step and a spark in her eye. Now she walked with a slight limp, the result of four stunning spells hitting her simultaneously. Her eyes were colder, less welcoming, perhaps reflecting the things she had lived through and was still living with.

She thought herself responsible for Snape's death, though she had never said so in such exact words. She thought that she had sent an innocent man to his death, when she refused to turn over Harry. She was battling with her conscience, hoping beyond all hope that she wasn't really responsible. Minerva McGonagall would never know if Severus blamed her, but she knew one thing; she had called him a coward.

Harry knew this was probably what cut her the most. She had always prided herself on saying it how it is, giving credit where credit is due and being unwaveringly fair. She had branded Snape a coward, not knowing anything about what he really stood for. Now her insides were being torn apart, with the knowledge of her last words to the man who had probably saved her.

This hurt Harry too. He had also called Snape a coward. At the time it seemed he deserved no better name, but now it was hard to live with. Harry sniffed again and adjusted his glasses. Maybe that was why he had offered to give the eulogy today. Maybe he thought that it would make things even, like he would be settling the debt between them.

The Potion Master's Eulogy had given Harry many sleepless nights. He had lain awake, wondering what on earth he was going to say about a man that he had hated for most of his life. A man who had hated him equally for longer. Ron had told him he was stupid to except the task in the first place, while Hermione staged what seemed to Harry like little therapy sessions, where she would ask him all about how he felt. Neither approach had helped terribly much and Harry, still sitting on the hill, was slightly unsure about the minutes to come. He would probably just wing it, though that would be exactly the kind of thing Snape would have expected him to do.

"Neglecting responsibility." or whatever it was Snape had liked to say about Harry.

He shook his head and began wandering down towards the crowd.

"Harry? Harry!"

Hermione's voice came from beside him. Harry looked up, to find her pulling him out of his seat.

"It's time for you to give the eulogy!" she whispered, frantically.

Harry rose slowly, aware that all eyes were on him. Mrs Weasley, Ron's mother, gave him an encouraging smile as he walked up to the front of the crowd. Clearing his throat, he looked out at the staring faces and began to speak, unsure of what he was going say, just hoping that his mind would catch up with his mouth.

"Severus Snape was a good man. Not always a friendly one, perhaps not always fair, but he was good. Always good."

Harry paused and looked at Professor McGonagall, who had gone white.

"And most of us didn't know that. Most of us couldn't have known that!" He went on.

"We all believed him to be a traitor, a killer and... a coward. But the truth was that no one knew the truth. Everyone thought they knew Professor Snape, but very few did. In actual fact he was probably the bravest man I've ever known. He spent the war lying to everyone, including Lord Voldemort, a man who could have wiped him out with one flick of his wand. He played the part of Death Eater, but all the time he would subtly assist the Order and give information to Dumbledore, something that could have got him killed. What he did was more dangerous than what most us did. While we had the stability of knowing who we were with and against, Professor Snape had to jump between groups, trying to protect those he was ordered to hurt, watching while friends, colleagues and pupils were tortured. It must have been hell for him. And all the time we were hating him for what he did. And he knew it. He knew that those he had once regarded as friends now despised him. But he carried on. Even though he could have turned back, at any point in time, he didn't. He kept on walking down a road that eventually killed him."

Harry stopped, straightened his glasses and continued on.

"I think he knew that too. He knew that one day he would probably die at the hands of his enemy, but he took his chance with death because he had something to fight for. He knew that sometimes in this world, you have to make sacrifices. And he was willing to sacrifice himself. And in the end he did. He gave himself, so that others could live safely. So that the people who hated him, could have their lives back. Their lives, in exchange for his."

Harry gazed out at the sea of faces before him. Ron was pale, his arm around Hermione who sniffing loudly. Members of the Order, Kingsley Shacklebolt, Rubeus Hagrid, the rest of the Weasley family and many students sat looking sombre. McGonagall was crying into Professor Flitwick, who looked just as shocked as Harry to see the now Headmistress of Hogwarts displaying such emotion.

Harry cleared his throat.

"Albus Dumbledore once said that he thought they sorted too early at Hogwarts. Severus Snape was a Slytherin. He was a proud Slytherin and I don't think he would have wanted anything different. But no one can deny, that that proud Slytherin-"

He paused and smiled.

"- Died like a Gryffindor."


A tu masz to z Lily i Snape'm ;)

http://www.fanfiction.net...hance_Encounter

Aragonte - Nie 14 Sie, 2011 13:44

Agn napisał/a:
Ech, dziewczyny, piszecie same, że często, a to się równa nie zawsze. I o to mnie chodzi. Szansa była. Że zmarnowana, to insza inszość.

W tym konkretnym przypadku szansy nie było, moim zdaniem. Właśnie dlatego, że Snape był taki, jaki był, no i że jego uczucie przypominało obsesję.
Jestem równie cyniczna jak Admete :wink: Chociaż ja bym to nazwała tutaj raczej brakiem złudzeń.
I niestety, ale dla mnie Snape - mimo swoich zalet - jest w większości swoich zachowań draniem, który wyżywa się na innych. Zachowania wobec Neville'a i Lupina nie mogę mu wybaczyć :roll:

A właśnie, właśnie - tak sobie pomyślałam, że dla mnie to szkoda, że ojcem chrzestnym Harry'ego - zamiast Syriusza - nie był właśnie Lupin :)

Agn - Nie 14 Sie, 2011 14:03

Czemu wolałabyś Lupina zamiast Syriusza? Moim zdaniem wszystko się ładnie ułożyło, Syriusz był ojcem chrzestnym i przez chwilę naprawdę cudowną rodziną, do której Harry tęsknił, a Lupin, poniekąd też należał do rodziny przez przyjaźń z Syriuszem, potem przez małżeństwo z jego kuzynką, ale abstrahując od tego - został w sumie takiem... hmmm... jak to ująć w klawiaturę? Mentorem Harry'ego? I też sprawował nad nim coś w rodzaju opieki. Mnie się to podoba.

Odnośnie "szansy" - mówię o przyjaźni. Dla zachowań obsesyjnych pewnie by nie było. Szkoda, że nie możecie wejść po prostu do mojej głowy, bo ja nie umiem dobrze wyjaśnić, o co mi chodzi. :(
A Snape ma wiele ograniczeń. W sensie globalnym to niezwykły facet, ale poza tym to skończony drań, który, jak słusznie zauważyła Aragonte, wyżywa się na innych. Dodałabym - na słabszych od siebie. Tak bardzo pluje na Jamesa, że to robił, tymczasem jest niewiele lepszy. A nawet gorszy. James i Severus byli pod pewnym względami sobie równi - ten sam wiek, podobne umiejętności, mogli robić za godnych siebie przeciwników. Ale Severus vs. Harry albo Severus vs. Neville? Dorosły facet kontra w gruncie rzeczy bezbronne dziecko? To takie... niskie, podłe i małostkowe.

Aragonte - Nie 14 Sie, 2011 14:21

Agn napisał/a:
Czemu wolałabyś Lupina zamiast Syriusza? Moim zdaniem wszystko się ładnie ułożyło, Syriusz był ojcem chrzestnym i przez chwilę naprawdę cudowną rodziną, do której Harry tęsknił, a Lupin, poniekąd też należał do rodziny przez przyjaźń z Syriuszem, potem przez małżeństwo z jego kuzynką, ale abstrahując od tego - został w sumie takiem... hmmm... jak to ująć w klawiaturę? Mentorem Harry'ego? I też sprawował nad nim coś w rodzaju opieki. Mnie się to podoba.

Syriusz wydaje mi się gorszym wzorem dla Harry'ego niż Lupin. Właśnie gorszym mentorem, który był Harry'emu tak bardzo potrzebny. Tzn. nie traktuję wyboru Rowling jako błąd (zwłaszcza że konsekwencje tego wyboru były ciekawe), nie o to chodzi, po prostu tak sobie dywaguję :)

Agn napisał/a:
Odnośnie "szansy" - mówię o przyjaźni. Dla zachowań obsesyjnych pewnie by nie było. Szkoda, że nie możecie wejść po prostu do mojej głowy, bo ja nie umiem dobrze wyjaśnić, o co mi chodzi. :(

Agn, ja Cię rozumiem, mam tylko zupełnie inny punkt widzenia :) Każda z nas ma swoje doświadczenia i odrębne poglądy, które na tych doświadczeniach jakoś tam bazują. Nie da się tego przeskoczyć. W końcu nie twierdzę, że głoszę tu jakąś prawdę objawioną, pisze po prostu, co myślę.

Agn napisał/a:
Ale Severus vs. Harry albo Severus vs. Neville? Dorosły facet kontra w gruncie rzeczy bezbronne dziecko? To takie... niskie, podłe i małostkowe.

Ano właśnie :roll: Inna sprawa, że to się faktycznie zdarza i akurat jest realistyczne pod względem psychologicznym.

Admete - Nie 14 Sie, 2011 14:27

Ja po prostu uważam Lupina za dużo lepszego człowieka od Syriusza. Black nie zmienił się nawet po pobycie w więzienu. Już na zawsze pozostał trochę nieodpowiedzialny i zbyt pewny siebie. Lupin dorósł pod każdym względem. Bardzo lubię postać Remusa Lupina, mogłabym kogoś takiego łatwo polubić w realnym życiu. Jako nastolatek był zbyt ugodowy wobec swoich przyjaciół, jako dorosły zdawał sobie sprawę z pewnych zagrożeń i był odpowiedzialny. Potrafił zdobyć się na właściwą ocenę swojego postępownia, widził swoje błędy i był bardzo dobrym nauczycielem. Snape'a mi żal, bo Rowling uczyniła go niezdolnym do prowadzenia normalnego życia, Lupina mi żal, bo dała mu zbyt mało...
Czytam właśnie trzeci tom i widzę jak na dłoni, że Rowling ładnie przeszła od bardziej baśniowej konwencji do takiej ogólnofantastycznej. Pogłębiła całą historię, zaczęła dodawać elementy, które potem były istotne. Uwielbiam trzeci tom.

Agn - Nie 14 Sie, 2011 15:45

Ja też, bardzo dłuuuuugo był moim ulubionym tomem (dopiero szóstka go zrzuciła z piedestału na drugie miejsce). Jak teraz czytam książki o Potterze, to widzę, jak świat Pottera rozwija się coraz bardziej, coraz więcej nowych i ciekawych elementów w niego wchodzi. A że w siódmym tomie różne detale, które pojawiły się wcześniej nabrały istotnego znaczenia, to tym lepiej. :)

Syriusz się zmienił, ale nieco w innym względzie. Jest inny niż Lupin (btw też go uwielbiam - po siódmym tomie to z moich ulubionych bohaterów tylko jeden pozostał żywy, chlip!). Syriusz w szkole był zgrywusem i do kompletu z Jamesem dopiekali Severusowi. To się nie zmieniło po latach, dalej się z Severusem nie znoszą. Jednakowoż... ten przystojniaczek i zgrywus, nie zaprzeczajmy, był piekielnie odważnym czarodziejem. Może nieco brawurowym, ale gnało go do akcji i nie gadał, byle gadać (jak Lockhart :roll: ), tylko naprawdę nadawał się do walki. Moim zdaniem, choć beczałam po piątym tomie, jego koniec był idealny. Zginął w trakcie walki (hmm, jak wiking :mysle: ), a nie sfiksował zamknięty w swoim dawnym domu za towarzystwo mając portret wyjątkowo kochanej mamuśki i domowego elfa, który miał chyba nierówno pod sufitem. Harry jest pod wieloma względami podobny do swojego ojca, a zatem i do Syriusza - obaj nie lubią siedzieć bezczynnie, a w walce nie chowają się za silniejszym kumplem (w tym najlepszy jest chyba Malfoy :-P ), tylko idą na sam front.

PS Jeszcze coś mi przyszło do głowy odnośnie Syriusza - po takim więzieniu jak Azkaban miał prawo ześwirować. Dokumentnie to może nie sfiksował, ale trochę mu się mogło jednak rzucić na dekiel, co nie czyniło go najlepszym wzorcem. Ale z drugiej strony nie był też najgorszym.

Deanariell - Nie 14 Sie, 2011 18:12

Admete napisał/a:
Lily też miała. Jak każda dziewczyna chciała sympatycznego, przystojnego i dzielnego męża.

Właśnie. Takiego, który emanuje radością i blaskiem, a nie mrocznego z kompleksami jak Himalaje. ;) Snape nie był w stanie wyrzec się dla niej ciemnej strony mocy (coś jak Anakin trochę :wink: ) - James przynajmniej próbował wyglądać dobrze w jej oczach. :mysle: A młodzi mężczyźni są często jak te dzieci, zwłaszcza w towarzystwie innych kumpli. :roll: Wydaje mi się, że James na pewno żałowałby niektórych swoich postępków z tego okresu, w końcu dojrzałby do roli ojca i męża - jak wielu jemu podobnych. :P

Anonymous - Nie 14 Sie, 2011 18:16

Jasne najłatwiej pójść na łatwiznę. tego się po pannie Evans nie spodziewałam...
Deanariell - Nie 14 Sie, 2011 18:21

lady_kasiek napisał/a:
Jasne najłatwiej pójść na łatwiznę. tego się po pannie Evans nie spodziewałam...

Kasiek, ja troszkę wątpię czy Ty sama wybrałabyś takiego Severusa, jakim był, na męża w realnym świecie. :P Ja bym za Dean'a Winchester'a też raczej nie wyszła, choć takie z niego ciacho. ;)

Agn - Nie 14 Sie, 2011 19:18

Hehe, właśnie sama chciałam zapytać, za jakimi facetami ogląda się Kasiek. Bo gwarantuję, że nie za facetami, którzy są wredni, a publicznie potrafią zwyzywać Pardon, ale żadna normalna kobieta tego nie lubi i to by się prędzej skończyło wielką kłótnią niż miłosnym happy endem. :-P
Anonymous - Nie 14 Sie, 2011 19:21

Agn napisał/a:
Hehe, właśnie sama chciałam zapytać, za jakimi facetami ogląda się Kasiek.

Nie chodzi o to za jakimi facetami ogląda się Kasiek. Chodzi o to, że Kasiek to taki Severus w spódnicy :rumieniec:

Admete - Nie 14 Sie, 2011 19:25

lady_kasiek napisał/a:
Jasne najłatwiej pójść na łatwiznę. tego się po pannie Evans nie spodziewałam...


Kasiek jaka łatwizna? Normalne życie...Wolałabyś być z pokręconym typem, który ma kompleksy i pociąg do złego czy z człowiekiem, który na pewno ma serce we właściwym miejscu i w odpowiednim czasie dorośnie nawet jeśli nie jest idealny? Tak naprawdę nie wiemy, jaki do końca był James. Nie znamy go, bo widzimy go tylko oczami Snape'a, a to mało obiektywne żródło. Bronił swojego dziecka, swojej żony. Zginął za rodzinę. Ja to bym Snape'a wysłała do psychoanalityka, a nie na ślubny kobierzec ;) Ale bardzo mi go żal...Naprawdę. I wkurzam się na Rowling, że go takiego wymyśliła.
Czy Harry był podobny do Syriusza? Chyba nie całkiem. Mimo wszystko chyba jednak czasami więcej sie zastanawiał nad konsekwencjami swoich czynów. A z młodziaków i tak Ron to mój faworyt - obok Neville'a :D

nicol81 - Nie 14 Sie, 2011 21:08

Admete napisał/a:
Lupin dorósł pod każdym względem. Bardzo lubię postać Remusa Lupina, mogłabym kogoś takiego łatwo polubić w realnym życiu. Jako nastolatek był zbyt ugodowy wobec swoich przyjaciół, jako dorosły zdawał sobie sprawę z pewnych zagrożeń i był odpowiedzialny. Potrafił zdobyć się na właściwą ocenę swojego postępownia, widził swoje błędy i był bardzo dobrym nauczycielem.

Ja nie widzę go jako odpowiedzialnego- zapomnienie o lekarstwie, porzucenie ciężarnej żony.
Nie widzę też jako bardzo dobrego nauczyciela, choć prawdę mówiąc, żaden z protegowanych Dumbledora nie był.

Admete napisał/a:
Wolałabyś być z pokręconym typem, który ma kompleksy i pociąg do złego czy z człowiekiem, który na pewno ma serce we właściwym miejscu i w odpowiednim czasie dorośnie nawet jeśli nie jest idealny?

Ale dlaczego zalożenie, że James na pewno dorośnie, podczas gdy Snape nie ma szansy na zmianę?
Akurat to dążenie Jamesa do przywalenia komukolwiek za chodzenie bez czapki, źle rokuje. Czy Lily nie chodziła z limem?

Admete napisał/a:
A z młodziaków i tak Ron to mój faworyt - obok Neville'a

Moim też :banan_Bablu: A z płci pięknej Luna...

nicol81 - Nie 14 Sie, 2011 21:18

Agn napisał/a:
Gdyby Harry nieszczęśliwie kochał się w Hermionie, to pewnie tak czy siak by się jej trzymał.

Moim zdaniem, to zalezy. Jakby jego rywalem był ktoś inny niż Ron, to myslę, że niekoniecznie. Ale Ron był numero uno dla Harrego i dla niego by to zniósł.

Deanariell napisał/a:
gdyby wszystko potoczyło się inaczej, to Severus mógł być ojcem Harrego

Chyba była taka teoria :wink:

Anonymous - Nie 14 Sie, 2011 21:26

Lily nie chodziłaby z limem, nie sądzę by james ją uderzył, a gdyby to mielismy próbkę jej charakteru. To byłby koniec.
nicol81 - Nie 14 Sie, 2011 21:32

Kasiek, tak się mówi :( Niestety wiele kobiet i również mężczyzn z wydawałoby się mocnym charakterem staje się ofiarami przemocy.
Anonymous - Nie 14 Sie, 2011 21:41

Nicol i Snape i James umieli znęcać się nad słabszymi, ale nie wierzę, ze któryś uderzyłby Lily...
nicol81 - Nie 14 Sie, 2011 21:48

Oni raczej by się magią posłużyli... :(
Anonymous - Nie 14 Sie, 2011 22:56

Nie. Nie zgadzam się stanowczo. Po prostu tego nie widzę.
Gunia - Pon 15 Sie, 2011 00:23

Moim zdaniem temat szlamy jest dobrą próbką charakteru obu bohaterów. James mówi, że nigdy w życiu nie nazwałby tak Lily i ja jestem przekonana, że by tego nie zrobił, tak samo jak nie zachowałby się agresywnie nie tylko wobec ukochanej, ale też żadnej innej kobiety. A Snape... Myślę, że mocno poruszony mógłby uderzyć Lily, chociaż by tego gorzko żałował przez resztę życia, w skrajnej sytuacji mógłby być do tego zdolny.
To w dużej mierze kwestia wzorców - James wychował się w szczęśliwej i kochającej rodzinie, a chociaż burza hormonów zrobiła mu częściowo wodę z mózgu, to zawsze kierował się jednak swoistym etosem rycerskim i pewne rzeczy nie mieściły mu się po prostu w głowie.
Snape miał zaburzone poczucie dobra i zła.

I wcale nie dziwię się Lily. Związek z kimś takim jak Snape - zakompleksionym, zagubionym, zaborczym, o trudnym charakterze to mordęga.

Admete - Pon 15 Sie, 2011 08:15

nicol81 napisał/a:
Kasiek, tak się mówi :( Niestety wiele kobiet i również mężczyzn z wydawałoby się mocnym charakterem staje się ofiarami przemocy.


Wybacz Nicol, ale sobie dorabiasz teorię. Gdzie masz choćby cień podejrzenia, że James mógłby być nie fair wobec Lily? Wszyscy potwierdzają, że się kochali, na zdjeciach Lily promienieje, a Harry w wizjach słyszy, że ojciec poświęcił za nich życie. I masz tylko tyle. Poza tym masz Severusa i jego nienawiść. Ze względu na mój zawód znam różne typy dorastającej młodzieży. Jestem przekonana, że James by dorósł. Mam na to dowody płynące z wieloletniej obserwacji dzieci i młodzieży. Zwykle takich łobuzów jak James spotykam po kilku latach jako ustatkowanych i odpowiedzialnych młodych ludzi.

Agn - Pon 15 Sie, 2011 11:40

nicol81 napisał/a:
Nie widzę też jako bardzo dobrego nauczyciela, choć prawdę mówiąc, żaden z protegowanych Dumbledora nie był.

Wybacz, nie zgodzę się. Jako pierwszy z licznych nauczycieli obrony przed czarną magią czegoś się starał nauczyć. I nauczył! Piekielnie trudnego zaklęcia trzecioklasistę. Z zaklęciem Patronusa starsi od Harry'ego mieli problem, a jemu się udało. I miał podejście do dzieciaków - przypominam o lekcji z Nevillem i boginem. Nauczył dzieciaki m.in. jak sobie z owym boginem poradzić. Prowadził lekcje na zasadzie doświadczenia, nie jakiejś bzdurnej teorii, bo recytacja formułek nikogo przed niczym jeszcze nie uchroniła. Więc jednak uważam, że był dobrym nauczycielem.
nicol81 napisał/a:
Czy Lily nie chodziła z limem?

Gdzieś ty takie brednie wyczytała? :shock:
nicol81 napisał/a:
Niestety wiele kobiet i również mężczyzn z wydawałoby się mocnym charakterem staje się ofiarami przemocy.

Tak, to bardzo fajnie, ale Lily stała się jedynie ofiarą Voldemorta, a nie męża, jak widać.
Snape nie jest wiarygodnym źródłem, jeśli chodzi o ocenianie czyjegoś charakteru. Choćby o Harrym przed Dumbledorem mówił, że jest arogancki, leniwy i bezczelny. A tę ocenę wyniósł z pierwszej lekcji, kiedy to sam bezpodstawnie czepił się Harry'ego, a jedyną oznaką obrony w wykonaniu Pottera było wreszcie nieśmiałe napomknienie, że Hermiona zna odpowiedzi na wszystkie jego pytania i można ją spytać.
Snape nienawidził chyba wszystkich dookoła. I to prędzej on by uderzył Lily niż James. W końcu to on chciał Lily niemal jak własności, a z przedmiotem robi się co chce.

Admete - Pon 15 Sie, 2011 11:58

Jak słusznie Lily stwierdziła, Potter jest zarozumiałym palantem, a koledzy Severusa Avery i Mulciber są źli. Czyli umiała rozróżnić jedno od drugiego. Ona naprawdę była całkiem inteligentna. Ona chyba była typem Hermiony. A Severus nawet jako 15 - latek potrafił stwierdzić "I nie będziesz...nie pozwolę ci...". - str. 691 polskiego wydania HP7.
Czytam teraz tom 4 - prawie jakbym go czytała pierwszy raz, bo niewiele pamiętam. Sama nie wiem dlaczego byłam wobec tej części taka uprzedzona. Zajrzałam też na koniec książki ( w końcu nie grożą mi spoilery ;) ) i stwierdziłąm, że tam chyba po raz pierwszy Rowling pokazała Snape'a mniej groteskowo niż dotychczas. Podoba mi się scena, gdy Snape pokazuje Knotowi mroczny znak na ręce i ta wymiana zdań pomiędzy Severusem i Dumbledorem.
A z Dumbledora to był kawał maniputatora - tak swoją drogą.
Lupin był dobrym nauczycielem :) Zdecydowanie. Na tym to sie akurat znam ;)

Anonymous - Pon 15 Sie, 2011 12:00

Admete napisał/a:
A z Dumbledora to był kawał maniputatora - tak swoją drogą.

Ano...


Ja się nie będę na temat Severusa wypowiadać bom stronnicza okrutnie :wink:



Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group