Admete - Śro 17 Wrz, 2008 15:07 Kraina Chichów jest chyba najlepsza, ale Kości dobrze się czyta. migotka - Czw 18 Wrz, 2008 09:05
popieram, bardzo mi się podobała, a czytałam parę lat temu miłosz - Nie 21 Wrz, 2008 09:33 już kiedys to polecałam??? 
Agn - Nie 21 Wrz, 2008 09:38 Nie pamiętam. Cóż to zaś?
Popieram - Kraina chichów jest najlepsza. Kości nie czytałam. Zresztą ja Carrolla niewiele przeczytałam, bo mi szybko przeszło. Admete - Nie 21 Wrz, 2008 10:13 Widzę, że to taki mały rarytas dla mnie. Może kiedyś kupię. Agn - Nie 21 Wrz, 2008 13:02 Pochwalę się - nabyłam Alienistę. I to po polskiemu!!! Za Anioła śmierci chcą więcej, więc będę musiała poczekać do wypłaty. Borze Wszechszumiący Wielki i Zielony, ale się cieszę!!! 
Copycat - Śro 08 Paź, 2008 11:42 Ostatnio wracam do książek/wierszy/opowiadań/płyt o których trochę mi się zapomniało a które kiedyś zrobiły na mnie ogromne wrażenie. I muszę przyznać, że dalej robią wrażenie. Jakby ktoś miał chwilę: Graham Masterton - JAJKO Bayswater, Londyn W drodze na lotnisko zatrzymajmy się na chwilę w owej zatłoczonej różnojęzycznym tłumem dzielnicy Londynu, położonej na północ od Hyde Parku, stanowiącej mieszaninę eleganckich budynków, bloków z wytwornymi apartamentami, domów czynszowych z kawalerkami i niektórych najlepszych restauracji etnicznych w Londynie. Bayswater jest częścią dzielnicy Paddington ("siedziby Irlandczyków"), która jeszcze do 1860 roku była wioską. Później bogaci zaczęli tam budować duże domy, obok których wyrosły mniej komfortowe domki ludzi, utrzymujących się z pracy dla tych pierwszych. Paddington został wybrany w 1860 roku na siedzibę Great Western Railway; także pierwsza na świecie linia kolejki podziemnej została poprowadzona pod ulicami Hayswater. To tutaj Tom Pointing otworzył jeden z pierwszych domów towarowych "tylko za gotówkę". Tak jak wiele innych miejsc w Londynie, Bayswater w ciągu zaledwie kilkudziesięciu lat zmienił się z dzielnicy wytwornej w prawie nędzną. Pod koniec wieku na ulicach nie słychać już było turkotu eleganckich powozów konnych, a zamiast tego rozlegały się wrzaski dokerów irlandzkich, sprzedających pomarańcze i orzechy, gorące pyzy i jajka. To jest opowiadanie o jednym tylko jajku. W tym wypadku to jedno jajko wystarczyło, a nawet było go za wiele. Michael zorientował się, że z tym jajkiem jest coś nie w porządku, kiedy tylko wyjął je z rondelka. Było nienaturalnie ciężkie i wydawało się źle wyważone, jak coś w rodzaju wańki – wstańki . Sygnetem stłukł skorupkę i odłamał dwa lub trzy kawałki. Wnętrze było bladobeżowe i lśniło od śluzu. Wyrzucił jajko ze wstrętem do wiadra na odpadki i nalał zimnej wody do rondelka. Zapalił gaz, ale po paru sekundach wyłączył go. Stracił już ochotę na jajko. Miał skłonności do nudności i nawet najmniejsza plamka krwi w żółtku powodowała, że potem tygodniami nie mógł jeść na śniadanie gotowanych jajek. Sięgnął po muesli i napełnił nim swoją jedyną miseczkę. Siedząc na laminowanym stole kuchennym i słuchając drugiego programu radiowego, jadł w samotności muesli. Osamotnienie odczuwał tylko podczas jedzenia, a przeżuwanie muesli trwało w nieskończoność. W kalendarzu wiszącym na pomalowanej na zielono ścianie kuchennej były tylko dwie notatki: w najbliższy czwartek wypadały jego trzydzieste drugie urodziny, a w następny piątek musi spotkać się z dentystą w sprawie zęba mądrości. Dziewczyna z kalendarza miała nieprawdopodobnie duże piersi; Michael zaczernił długopisem jeden z jej zębów. Z okna widać było tylko gołą ścianę sąsiedniego Bayswater Hotel i skrawek nieba w kolorze kitu. Otworzył wiadro na odpadki, żeby wysypać do niego resztki muesli. Jajko leżało wśród zużytych torebeczek herbaty, skórek pomarańczy i szczątków pudełka po biryani. Odłamały się dalsze kawałki skorupki i teraz widać było, że jasnobeżowe wnętrze to nie białko jajka, lecz śluzowata skóra, a skorupka kryła nagie, na pół wylęgłe pisklę. Co więcej, wydawało się, że pisklę się porusza. Oddarł kawałek papierowego ręcznika i wyjął jajko z wiadra. Dopiero kiedy kładł je ostrożnie na płycie zlewozmywaka, zorientował się, że to wcale nie było pisklę. Poczuł mrowienie pod włosami. W ostatnim kawałku skorupki leżało dziecko z twarzyczką skierowaną w dół. Malutkie, trzęsące się dziecko. Michael oddarł więcej ręcznika i poskładał go w grubą poduszeczkę. Łykając ślinę ze strachu i z powodu skurczów żołądka, wyjął małe, śliskie stworzonko ze skorupki i położył je na poduszeczce. Był to chłopiec. Leżał, nie mogąc złapać tchu, wywijał malutkimi rączkami i kręcił na oślep główką, jak gdyby w poszukiwaniu sutka. Michael nalał trochę mleka do talerzyka, umoczył w nim palec i przyłożył go do warg stworzonka. Natychmiast odwróciło głowę i zaczęło płakać słabym malutkim szlochem, który wydał się Michaelowi pprzerażający, a przy tym wzruszający. - O co ci chodzi, nie lubisz mleka? - zapytał Michael.- Co powiesz na coś słodkiego? Próbował dać dziecku miodu, napoju pomarańczowego, czekolady i syropu. Za każdym razem odwracało głowę, a jego płacz stał się histeryczny. Michael wyszedł do sieni i podniósł telefon. Po schodach właśnie schodziła Liz, ruda dziewczyna mieszkająca bezpośrednio nad nim, ubrana w krótką zieloną spódniczkę i głęboko wyciętą, żółtą koszulkę. Michael wychylił się przez poręcz, żeby na nią popatrzeć. - Tu pogotowie. Który oddział pan sobie życzy? Wziął głęboki oddech i nic nie odpowiedział, Który oddział? Do kogo się telefonuje po znalezieniu dziecka w ugotowanym jajku? - Nie... nie, dziękuję. Przepraszam, pomyliłem się. Wrócił do kuchni. Dziecko leżało spokojnie na plecach, z rozpostartymi rączkami i nóżkami. Przyszło mu do głowy, że może nie żyje, ale potem stwierdził, że oddycha - krótkim, lepkim dziecięcym oddechem. Z paczki muesli wyjął woreczek, nożyczkami odciął tylną ściankę kartonu i włożył doń dziecko. Niemal godzinę przyglądał mu się w zakłopotaniu i zaciekawieniu. - Co mam z tobą zrobić? - zapytał. Poszedł do pracy. Dzień okazał się ospały, ponieważ był to środek lata, a nikt w lecie nie kupuje telewizorów i pralek automatycznych. Myślał ciągle o malutkim chłopcu w kartonie po muesli. Może to jedynie twór wyobraźni? Może nie będzie już żył, kiedy on sam wróci do domu? Podczas lunchu w pizzerii zagadnął Willowby'ego, starając się nadać głosowi jak najzwyklejsze brzmienie: - Czy dziecko może urodzić się w jajku? W takim zwykłym, jak kurze? Willowby miał na twarzy pryszcze i nosił jedwabisty, młodzieńczy wąsik. - Nie dziwię się, że nie masz dziewczyn - uśmiechnął się, szczerząc zęby. Wróciwszy do domu, Michael poszedł prosto do kuchni. Wszystko było na miejscu - pudełko po muesli i mały chłopiec, wciąż śpiący. Michael patrzył na niego, obgryzając paznokieć kciuka. To niewiarygodne, myślał, a przy tym wydarzyło się naprawdę; został widać wybrany, żeby znaleźć to dziecko i zaopiekować się nim. Usiadł, pochylił głowę i wymamrotał: - Dzięki Ci, Panno Błogosławiona, za ten cud. Przyrzekam, że będę je żywił, będę się o nie troszczył i wychowam je, tak jak Ty wychowałaś Jezusa. I nazwę go Ian. Amen. Ian rósł tak samo jak wszystkie dzieci, z tą różnicą, że jadł zupełnie coś innego niż jego rówieśnicy. Już drugiego dnia Michael odkrył, że chłopcu smakował rozcieńczony ocet winny, że lubił ogórki i w ogóle to, co było gorzkie i kwaśne. Rozwijał się jednak harmonijnie i dobrze i nim skończył rok, ważył niemal tyle, ile normalne dziecko. Michael rzucił pracę w sklepie Curry'ego i poświęcił się całkowicie wychowywaniu dziecka. Wszyscy myśleli, że są ojcem i synem, chociaż w najmniejszym stopniu nie byli do siebie podobni. Michael kojarzył się z myszą. Ian miał białą skórę, był szczupły, o kędzierzawych, prawie czarnych włosach i oczach, które okazały się bezbarwne, jak gdyby nie były oczami, lecz oknami. Ian miał cztery lata, kiedy siedząc z Michaelem w kuchni i jedząc smażone jajko z tostem, zapytał: - Skąd ja się wziąłem? Michael przestał jeść. - Znalazłem cię całkiem przypadkowo - odpowiedział. - Więc nie jesteś moim ojcem? - Jestem, ponieważ cię kocham. To wystarczy, żeby być ojcem. - Co będzie, jeśli mój prawdziwy ojciec mnie poszukuje, co będzie, jeśli mnie znajdzie? Michael wstał, podniósł Iana i przytulił do piersi. - Teraz ja jestem twoim ojcem. Nigdy nie pozwolę ci odejść. Podczas całego dzieciństwa Iana bawili się i rozmawiali na wszelkie możliwe tematy. Michael opowiedział Ianowi historię o muminkach i o Hemulenie. Ian mówił o swoim prawdziwym ojcu - o tym, czy kiedyś się pojawi. Michael chodził na wszystkie szkolne mecze sportowe, stawał na końcowej linii boiska i dopingował drużynę Iana okrzykami: "Naprzód, Wood Park! Naprzód, Wood Park!" - tak samo jak prawdziwi ojcowie. W czasie wakacji jeździli na wyspę Wight i do Devon. Grywali w krykieta i chodzili na plaże, na których fale odpływu zostawiały na piasku kształty żeber prehistorycznego potwora, kształty, które raziły ich w stopy. W dniu siedemnastych urodzin Iana Michael zabrał go na curry do restauracji przy Queensway. Była ciepła hałaśliwa noc, kiedy szli Bayswater Road, wracając do domu. Stanęli przed mieszkaniem i wtedy Ian powiedział: - Teraz muszę iść. - Jak to? - Przekroczyłem czas. Mój ojciec mnie zabiera. Mój prawdziwy ojciec. - O czym ty mówisz? Niespodziewanym gestem Ian wziął Michaela w ramiona i uściskał mocno. - Miało być inaczej - wyszeptał mu do ucha. – Miałem stać się kimś zupełnie innym. Ale kochałeś mnie, a ponieważ mnie kochałeś, przeto zmieniłeś mnie. Zmieniłeś więcej rzeczy, niż ci się wydaje. Po wypowiedzeniu tych słów odszedł. Michael stracił go z oczu prawie natychmiast. Zbyt wielu ludzi spacerowało, przepychało się, rozmawiało. Mignął mu jeszcze przelotnie koło wejścia do metra: szedł blisko wysokiego, bardzo wysokiego ciemnego mężczyzny. Rozmawiali z sobą jak ludzie, którzy mają wspólne sekrety. Michael poczuł w powietrzu zapach płomieni, spopielałych nadziei... i octu. - Ojcze, tęsknię do niego. - Nie byłeś jego prawdziwym ojcem, mój synu. Jego prawdziwy ojciec ma do niego więcej praw niż ty. - Ale ja go wychowywałem. Urodził się w jajku, a potem sam go wychowałem. - Co to znaczy: urodził się w jajku? - To prawda. Rozbiłem jajko, a on tam był. Zwinięty w kłębek. - Zatem to diabeł. To syn szatana. Dzieci szatana wylęgają się z jajek. Jedno na każde pokolenie. Ciężko zgrzeszyłeś, mój synu, wychowując dziecko Księcia Ciemności. Michaela zaaresztowano następnego dnia w Battle Perchery, w hrabstwie Sussex. Rozbił ponad siedemset jajek. Na policji zeznał: "Znalazłem jednego i ocaliłem go. Na pewno jest ich więcej". Oczyścili go z żółtek i wpakowali do celi. Przycisnął policzek do pomalowanej na zielono ściany i myślał o Ianie. Myślał o jego szkolnym okresie, o jego dzieciństwie. Był pierwszym człowiekiem w historii ludzkości, który pokochał diabła. Dorfi - Nie 12 Paź, 2008 17:18 Właśnie skończyłam czytać "Papieżycę Joannę". Z uwagi na to, że nie ma zbyt wielu dokumentów na temat jej pontyfikatu, znaczna część książki to fikcja literacka. Niemniej jednak warto przeczytać o kobiecie, która została papieżem i o czasach, w których przyszło jej żyć (IX wiek). Aragonte - Nie 12 Paź, 2008 17:27 Dorfi, a czyja to książka? Bo ja znam taką o papieżycy Joannie "Której imię wymazano" Donny Woolfolk Gross. Dorfi - Nie 12 Paź, 2008 17:33 To ta sama autorka. Być może w kolejnym tłumaczeniu zmieniono tytuł. Moja książeczka wydana została przez Wydawnictwo Książnica. Podobno została także sfilmowana. Chętnie bym obejrzała ten film. Admete - Nie 12 Paź, 2008 18:43
To odeślesz mi mój egzemplarz?  Mnie w P. u Ele nie będzie, więc wolę, żebyś wysłała, bo do Pelle też się pewnie na razie nie wybiorę.
Admete - Nie 19 Paź, 2008 12:57 Kończę właśnie czytać "Tam gdzie spadaja anioły" Doroty Terakowskiej. Czytałam to już kilka lat temu, ale teraz bardziej doceniam jej koncepcję aniołów i ich roli w życiu człowieka. Każdy z nas ma okreslony Zapis zycia, w którym są ważne momenty kamienie życia i nasz anioły starają się nakierować nas, bysmy wybrali właściwa drogę i odnaleźli te kamienie. Przy czym odnalezienie ich wcale nie oznacza, że będziemy całkowicie szczęścliwi, ale znaczy, że nasze życie będzie pełne. Aragonte - Nie 19 Paź, 2008 13:01 Koncepcja wcale sensowna, moim zdaniem 
Nie znam tej książki, ogółem mało czytałam Terakowskiej. Admete - Nie 19 Paź, 2008 13:29 Polecam - moim zdaniem warto przeczytać. Mnie się też Samotnośc bogów bardzo podobała. Gosia - Nie 19 Paź, 2008 15:44 Kamienie życia brzmią cięzko, czy są to wydarzenia czy ludzie czy punkty zwrotne? Admete - Nie 19 Paź, 2008 18:08 Gosiu to może być wszystko - punkt zwrotny. Tam jest taka metafora rzeki, kamienia i gałęzi. Opowiada ją jeden z aniołów. Ogólnie osttanio anielskie tematy i motywy mnie interesuja
Gosia - Nie 19 Paź, 2008 18:21 Z pewnością takim kamieniem - punktem zwrotnym, było dla mnie wejscie na forum Jane Austen, a potem założenie tego forum i odtąd stała tu obecność. Ile ja ludzi tu poznalam?  Ile polubiłam? Ile filmów obejrzałam? 
Fibula - Nie 19 Paź, 2008 18:24
Opowiadania Kossakowskiej znasz? Aragonte - Nie 19 Paź, 2008 18:25
Jak znam Admete, to pewnie zna
Admete - Nie 19 Paź, 2008 19:38 Czytałam fragment Siewcy wiatru i nie podobało mi się. Fibula - Nie 19 Paź, 2008 20:38 Mnie "Siewca wiatru" bardzo rozczarował - po części z powodu koszmarnej redakcji (a raczej jej braku), ale głównie dlatego, że byłam po lekturze opowiadań i miałam wysokie oczekiwania. Według mnie Kossakowska świetnie sobie radzi z krótkimi formami i nieszczególnie z dłuższymi - choć teraz może jest już lepiej (zatrzymałam się na jej drugiej powieści, "Zakonie Krańca Świata", który był zdecydowanie lepszy od "Siewcy..."). A opowiadania jednak polecam .
Admete - Nie 19 Paź, 2008 20:42 Pewnie nie trafię na te opowiadania, bo w mojej miejscowej bibliotece nie znosza fantastyki i nic nie kupują. Siewca wiatru miał własnie koszmarny styl. Fibula - Nie 19 Paź, 2008 22:43 Pierwsze opowiadanie z "Obrońców...": Beznogi tancerz. Zalecana opinia po lekturze .
Admete - Nie 19 Paź, 2008 22:57 Dzięki za namiary
Caitriona - Pon 20 Paź, 2008 14:52 No, proszę, ja mam zupełnie inne zdanie o Siewcy wiatru. Dla mnie jest to jedna z lepszych polskich ksiazek fantasy. Połknęlam ją momantalnie. I chyba sobie zrobę powtórkę bo czytałam ją już dość dawno temu. Kossakowskiej jeszcze bardzo podobały mi się cieżkie, mroczne ale świetne opowiadania zawarte w tomie Więzy krwi (ale tu już nie ma aniołów). I oczywiście Obrońcy Królestwa teraz ponownie wydane w Fabryce Słów jako Żarna niebios (zdaje się że zbiór został rozszerzony o dwa opowiadania w stosunku do Obrońców...). |
||||||||||||||||||
