[trifle]

Pemberley, Ty to potrafisz człowieka nakręcić
Czy to kiedyś do naszych kin dotrze?

[trifle]

[Gosia]

Pemberley, piękna recenzja
MUSZĘ ten film zobaczyć!

[Gosia]

Kiedy to zdążyłam je wszystkie napisać?

[Pemberley]

[trifle]

Ten film jest przepiękny. Każdy kadr jest jak obraz. Ben Wishaw mnie zachwycił, napatrzyłam się na niego w Pachnidle i myślałam, że nigdy więcej, ale on coś w sobie ma I jaki ma miły głos.
Zachwyciłam się.

[Trzykrotka]

Obejrzałam wczoraj i ja. Bardzo się go dobrze oglądało. Na swój sposób jest to urzekajacy film. Piszę "na swój sposób," bo jest to dość specyficzny sposób Jane Campion, jakby jej odcisk palca. Tak, myślę - kiedy sobie przypominam Fortepian i Portret damy, ze to cecha jej kina. O co mi chodzi - jest w tym filmie piękno wizualne, świetnie skomponowane kadry, malarskość ujęć, pomysłów - jak na przykład rozmowa między Keatsem, a Brownem, którą prowadzą w pokoju, pozornie na niej skupieni, a tak naprawdę obaj obserwują Fanny bawiącą się z rodzeństwem na oknem. I my też obserwujemy Fanny, umiejscowieni za ich plecami, choć jej postać jest mała i rozmyta. Jest scena z motylami. Są śliczne sceny pierwszych pocałunków, czytania listów, oczekiwania - rozegrane w świetnie zaplanowanym otoczeniu (jak słynne ujęcie w powodzi szafirowych dzwonków). Dużo zblizeń - na twarze, detale ubrania (niemal zaczynała liczyć ilość szwów i sznurówek w sukienkach Fanny).
Jest też w filmi imo pewnien dystans, emocjonalna powściągliwość. Ja uwielbiam wskakiwać w emocje po uszy - tutaj tylko je obserwowałam, dyskretne, ledwo widoczne, prócz sceny, w której Fanny dowiaduje się o śmierci Johna.
Zagrany jest znakomicie. Ben Whishaw podobał mi się bardzo w Pachnidle. Tutaj, w innym rodzaju roli jest równie dobry. Abbie Cornish bardzo lubię. To jest aktorka, na którą uwielbiam patrzeć, lubię to, jak jej twarz zmienia się tylko nieznacznie, jak wszelkie uczucia przepływają przez nią dyskretnie, delikatnie i jakby "wbrew" temu, co naprawdę czuje jej bohaterka. Widziałam ją w Elizabeth, w Dobrym roku i bardzo chętnie zobacze jeszcze.
Nie jestem zagorzałą wielbicielką filmów Jane Campion. Oglądam je i wiem, ze pomiędzy mną a bohaterami jest jakaś szklana ściana, która nie pozwala mi ani ich bezwarunkowo lubić, ani zaangażować się w ich losy. Podziwiam jednak jej filmy - z daleka. Serca mi nie rozgrzewają.