[Maryann]

Mesdames et mademoiselles, wielkimi krokami zbliżamy się do kulminacyjnego momentu..

WE ŚNIE POCHLEBNYM
Rozdział III część 1

We śnie pochlebnym byłeś mym kochankiem
I byłem królem. Lecz sen przepadł rankiem.
W Szekspir, sonet 87

Trzeba było tylko niewielkiej, a właściwie żadnej perswazji, żeby przekonać jaśnie panią do korzyści z wysłania na plebanię zaproszenia na czwartkowy wieczór. Słowo lub dwa o przyjemnym efekcie muzyki w trakcie wieczoru i rozrywce, jaką zapewni większa liczba rąk przy karcianym stoliku – i gotowe. Gdy Darcy doprowadzał lady Catherine do pożądanych wniosków, Richard nie powiedział ani słowa, ale ten właśnie fakt obudził jego czujność. Gdy zaproszenie zostało napisane i otrzymano jego pokorną akceptację, Darcy był w stanie przetrwać następny dzień bez towarzystwa Elizabeth z podziwu godnym spokojem. Wieczór ze starym lordem Metcalf i jego znacznie młodszą i bardzo głupiutką żoną zniósł niemal z wdziękiem, choć odczuł ogromną ulgę, kiedy w końcu znalazł się w swojej sypialni tylko ze swoim pokojowcem i z własnymi myślami.
Jutro ! Jutro nastąpi kulminacyjny punkt miesięcy pragnienia, zaprzeczeń i dyskusji. Jego przyszłość zostanie ustalona, i to w sposób najbardziej go zadowalający: związek taki, jaki obserwował między swymi rodzicami, obojgiem o życzliwych umysłach i gorących sercach. Owinięty szlafrokiem, z kieliszkiem dobrego porto przed kominkiem, Darcy pozwolił sobie na swobodne rojenia, komponując podniecający obraz Elizabeth u swego boku, gdy przedstawia ją wszystkim w Pemberley. To może być dla niej początkowo przytłaczające, nie miał co do tego wątpliwości. Był jednak równie pewien, że ona szybko obejmie rządy w jego domu, tak jak zrobiła to z jego sercem. Mógł ją zobaczyć wśród kwiatów jego matki, czyniącą Eden swoim, w pokoju muzycznym, wypełniającą go łagodnie swym śpiewem i w bibliotece, czytającą książkę, czy tylko spędzającą z nim czas w długie zimowe wieczory. Po prawdzie, mógł ją sobie wyobrazić ozdabiającą każdy pokój w Pemberley swoją żywą, zachwycającą obecnością. Noce następujące po dniach spędzonych w uroczym towarzystwie… Przerwał tę myśl z westchnieniem. Oczywiście, służba będzie ją uwielbiać: Reynoldsowie w Pemberley, Witcherowie w Londynie. Boże, prawdopodobnie nie miną dwa tygodnie, gdy Hinchcliffe będzie jej jadł z ręki ! Uśmiechnął się do siebie. A Georgiana ! Uśmiechnął się szerzej. To był wzgląd znajdujący się na drugim miejscu, zaraz po jego własnym szczęściu ! Georgiana w końcu będzie miała siostrę – przyjaciółkę, którą będzie kochać i której będzie mogła się zwierzyć. Taką, która ma jego pełne zaufanie i której będzie leżało na sercu jej dobro.
Chociaż, powstrzymał przyjemny bieg swoich rojeń, jej kontakty z rodziną Elizabeth musiałyby być rozsądnie ograniczone. Gdy Darcy sączył swoje porto, w jego umyśle z zażenowaniem tworzył się obraz rodziny Bennetów. Oczywiście, Elizabeth będzie chciała ich widywać, przynajmniej od czasu do czasu. Zakładał, że w takich sytuacjach mógłby ją posyłać z wizytą do nich. Ale nie chciał na razie myśleć o tym, że mieliby się rozstawać. Ta bardzo uzasadniona niechęć obudziła w nim złe przeczucie, że i on będzie zobowiązany do towarzyszenia jej w czasie tych wizyt. Pociągnął kolejny łyk porto. Tydzień lub dwa z jego powinowatymi z rodziny Bennetów ? Nie, to po prostu było niemożliwe ! Musieliby przyjechać do Pemberley… Kiedy nie miałby innych gości, ani żadnych się nie spodziewał. Myśl o szlachcie i ziemiaństwie hrabstwa Derby, a nawet o jego krewnych z Matlock, w tym samym pokoju z rodziną Elizabeth, było znacznie bliższe koszmarowi sennemu, niż marzeniu ! Mógł sobie doskonale wyobrazić zdumienie na twarzy ciotki, gdyby zechciał od lady Matlock wymagać spędzenia popołudnia, czy wieczoru w towarzystwie pani Bennet i jej młodszych córek. Wuj po prostu zmusiłby go do odwrócenia wzroku na samą taką sugestię ! To znaczy, przypomniał sobie, gdyby w ogóle utrzymywał z nimi stosunki po dezaprobacie, którą bez wątpienia wyrażą dla takiego niewytwornego małżeństwa ! Powoli, w zamyśleniu skończył porto i odstawił kieliszek na gzyms kominka. Czy on rzeczywiście ma zamiar to zrobić ? Czy rzeczywiście zamierza zmusić swoją rodzinę, swój świat do zaakceptowania kobiety nie dystyngowanego urodzenia, nawet bez majątku, który mógłby przemawiać za nią jako za jedną z nich ?

[Ania1956]

Już widzę ten uśmiech na jego twarzy gdy tak marzy o Elizabet w swoich ramionach i grymas na samo wspomnienie o ewentualnej wizycie jej rodziny

[Maryann]

podniecający obraz Elizabeth u swego boku, gdy przedstawia ją wszystkim w Pemberley. To może być dla niej początkowo przytłaczające, nie miał co do tego wątpliwości.

Ledwie parę dni wcześniej zachwycał się, że nie pękła przed jego ciotką, a teraz uważa, że przestraszy się Pemberley...
Iście męska logika, jakby powiedziała panna Kornelia Bryant.

[Dione]

Rozmarzony mężczyzna ....
Gdyby Lizzy go wtedy kochała, to uznałaby ze nie ma przyjemniejszego widoku.

Dziś moja koleżanka z pracy stwierdziła, ze zakochany człowiek dostaje "małpiego rozumu" Chyba coś w tym jest.

[Maryann]

Jeszcze tylko nasz Bardzopoukładany Pan sporządzi dokłady scenariusz wydarzenia i...

[Alison]

Aż serce boli jak sie chłopczyna miota... że też jemu nawet przez myśl nie przejdzie, że ona go może zwyczajnie nie chcieć?

Ja może mam już w głowie pomięszane po aferze z Twinkym, ale czy ten sonet Szekspira to nie brzmi Wam jakoś tak "homoseksualnie"?

[Maryann]

[Alison]

Dla ciekawostki, na temat tłumaczeń poezji.
Oryginał:
Thus have I had thee as a dream doth flatter:
In sleep a king, but waking no such matter.

Maryann zastosowała tłumaczenie Słomczyńskiego.

Te same słowa w tłumaczeniu Łowińskiego:

Tak byłaś moja niby w sennej zjawie,
We śnie człek królem, inaczej na jawie.

I Barańczaka:

Mogę tylko dar zwrócić; był i tak jedynie
Snem, który noc ozłaca, w dzień - bez śladu ginie.

Oczywiście jak ja bym się bezkrytycznie rzuciła na pożarcie tego sonetu , to wyszłoby jeszcze co innego, ale to właśnie jest w tej zabawie piękne!

[Maryann]

Rozdział III część 2

- Panie Darcy ? – stłumiony głos Fletchera wyrwał go z trzęsawiska niemiłych realiów, w które zbyt łatwo się zanurzył – Czy życzy pan sobie jeszcze czegoś dziś wieczór, sir ?
Darcy spojrzał na zegar. Było bardzo późno. Dawno powinien zwolnić Fletchera.
- Nie, Fletcher. Dobry Boże, człowieku, już godzinę temu powinieneś mi przypomnieć, że tu jesteś !
- Wcale nie, sir – Fletcher skłonił się, ale nie ruszył się z miejsca – Jest pan pewien ? Przepraszam, ale wydaje się pan – przerwał, zdając się szukać właściwego słowa – niespokojny. Czy może życzy pan sobie czegoś, co pozwoliłoby panu lepiej przygotować się na spoczynek ?
Darcy stukał palcem w pusty kieliszek.
- Jestem przez ciebie dobrze zaopatrzony. Nie, nie chcę już nic pić.
- Może więc książkę, sir ? Coś z pańskiej półki, a może z biblioteki ? – Fletcher skinął głową w kierunku drzwi.
- Nie, myślę, że nie – ziewnął Darcy – Nie mógłbym się skoncentrować na tyle długo, żeby zrobić dobry początek. Dobranoc, Fletcher – pożegnał pokojowca stanowczo, ale złagodniał widząc troskę na jego twarzy – Zapewniam cię, że wszystko jest w porządku.
- Więc dobranoc, sir – Fletcher skłonił się raz jeszcze.
Usłyszał, jak drzwi od garderoby cicho zamknęły się za Fletcherem i powoli odwrócił się z powrotem do ognia. „Niespokojny”. Jego spostrzegawczy służący określił go doskonale. Ogromne zadanie pogodzenia wszystkich istotnych stron jego planowanego małżeństwa robiło się coraz większe wraz z każdą sekundą zbliżającą go do TEJ godziny. Wiedział, jak to będzie. Lady Catherine będzie oburzona, lord i lady Matlock zaszokowani i surowi w swojej dezaprobacie, a wszyscy oni będą mu się naprzykrzać ze wszystkimi możliwymi zastrzeżeniami. Jego przyjaciele będą wstrząśnięci, jego wrogowie będą się podśmiewać, a Bingley prawdopodobnie wyzwie go za to, że sam zrobił to, co jemu tak bardzo odradzał.
- Do diabła !
Darcy zacisnął szczęki. Jutro wieczór o tej porze będzie po wszystkim. Oświadczy się i sprawa zostanie załatwiona. A kto pierwszy, ten lepszy ! Którym, znając swoich krewnych znajomych, z całą pewnością będzie – i to z przyjemnością ! Zamknął oczy i potarł skronie, w których zaczął pojawiać się ból. Musi pomyśleć o czym innym, bo inaczej nie zaśnie dziś w nocy. Może książka, jak proponował Fletcher ? Nie, coś krótszego – poezja ! „Pokarm miłości” oświadczył kiedyś przekomarzając się z nią. Jest jedna, Szekspir… Uzbrojony w świecznik podszedł do półki z książkami i wyciągnął wciśnięty przez Fletchera cienki tomik sonetów. Wrócił z nim do łóżka, postawił świecznik na stoliku i zrzuciwszy szlafrok ułożył się możliwie najwygodniej na poduszkach. Który to był ? Szybko kartkował strony, przeglądając wiersze, aż znalazł ten ,który tamtego dnia z taką siłą przywiódł mu na myśl Elizabeth, że wydawał się dla niej napisany. A, tak ! Oparł się i pozwolił, żeby słowa go opanowały.
Gdybym opisał twoich oczu krasy…*
___________________________________________
* William Szekspir, sonet 17, tłumaczenie Macieja Słomczyńskiego

[Matylda]

Zamknął oczy i potarł skronie, w których zaczął pojawiać się ból.
Kocha biedaczek do bólu
Bije się bije z myślami
Za to Pamelka te fragmenty na które czekamy odsuwa od nas i odsuwa. Napięcie rośnie
Dzięki Maryannku

[Maryann]

[asiek]

[Alison]

Dziewczynki jutro raniutko wyjeżdżam na tydzień, więc bojąc się, że zapomnę wklejam już dziś....

Rozdz. III, cz. 3
- Darcy, Darcy, idziesz? - głos Fitzwilliama odbił się echem wśród górnych korytarzy Rosings, dotarł do pokoi Darcyego i przeniknął mahoniowe drzwi. Już wkrótce sam Fitzwilliam zjawił się w owych drzwiach, by pokazać się kuzynowi w eleganckim ubraniu, w którym wybierał się na spacer. Darcy uniósł brew na widok, który mu się objawił.
- Co? - zapytał Fitzwilliam, z czymś w rodzaju badawczego opanowania.
- Jestem zaszczycony - Darcy złożył mu ironiczny ukłon - taka wytworność z okazji spaceru z kuzynem, po parku! Spodziewałem się widzieć cię raczej w bryczesach z koźlej skóry, niż w spodniach i fraku, odpowiednich na Londyn! I, dobry Boże, czy to pasiasta kamizelka?
- Upewniam cię, że to bynajmniej nie byłaby przesada - Fitzwilliam opanował ton głosu - nawet gdybyś zatrudnił samego Beau do zawiązania tego swojego węzła na krawacie! Poza tym - kontynuował obojętnie, wchodząc w głąb pokoju - pomyślałem, że moglibyśmy przeciągnąć spacer i wpaść wracając na plebanię. Jutro, jak wiesz, nie będzie już La Bennet - spojrzał na Darcy'ego kątem oka. - i mnie będzie jej bardzo brakowało.
"No nie!" - mógł znieść jeszcze pierwszą uwagę Richarda, ale druga, to już było całkiem co innego.
- Doprawdy? - wycedził z wystarczającym sceptycyzmem w głosie, by sprowokować spojrzenie kuzyna.
- Tak, doprawdy, Fitz! Panna Bennet jest wystarczająco czarująca!
- Określenie, jakiego używasz w stosunku do każdej kobiety, która jest w stanie cię rozbawić - rzucił mu wyzwanie Darcy. Jak dalece naprawdę Richard myślał tak o Elizabeth? Kiedy przyjdzie czas, czy poparłby go, czy wytłumaczyłby to swoim krewnym? - Którą kobietę, z którą flirtowałeś, nie nazywałeś najpierw czarującą, by po miesiącu być już nią znudzonym?
- Pudło, staruszku! - odpowiedział Fitzwilliam, ze zmarszczonymi brwiami.
- Strzał w dziesiątkę! - odrzucił Darcy, po czym złagodniał - Nie chcę się z tobą kłócić. Bez wątpienia jesteś sprawiedliwy, w swojej końcowej ocenie.
- To jest moja wstępna opinia, dlatego masz o niej takie niskie zdanie - Fitzwilliam uniósł brew, patrząc na niego - Rozumiem. - Odwrócił się na chwilę, po czym znów zwrócił się twarzą do niego - Odkąd obaj zgadzamy się, że mam większe doświadczenie w tych sprawach, będąc najpierw zachwyconym, a potem rozczarowanym - oświadczył Fitzwilliam sardonicznie - moglibyśmy także stwierdzić, że czegoś się nauczyłem przez ten czas.
Darcy skinął głową, zgadzając się z tym oświadczeniem - Moglibyśmy.
Fitzwilliam też skinął głową - Dobrze zatem, zgodnie z moim potężnym doświadczeniem, pozwól mi upewnić cię, że panna Bennet jest kimś niezwykłym. Oczywiście, jakby na to nie patrzeć, jest śliczna. Jej surowy styl, kontrastujący z kosztownymi draperiami, do których jesteśmy przyzwyczajeni, tylko ją uszlachetnia. Och, brakuje jej trochę londyńskiej ogłady z powodu pozostawania na wsi, nie potrafi rozmawiać o tych wszystkich błahostkach, towarzyszących życiu w mieście, nie bierze też udziału w najnowszych ploteczkach, ale to właśnie stanowi o jej uroku. Tamte rzeczy w większości składają się na rozmowy, nazwijmy to w ten sposób, z większością znanych nam, młodych dam. A to przecież taka przyjemność rozmawiać z kobietą, posiadającą uczciwą opinię na interesujące sprawy, i wciąż czuć, że cały czas dobrze się bawisz.

[Ulka]

A mnie się ten pułkownik nie podoba. U JA trochę inaczej mi się prezentuje. Ale ponieważ jestem teraz śpiąca, nie będę rozwijać nieprecyzyjnych wrażeń w tej chwili

[Maryann]

[asiek]

[Maryann]

[asiek]

[Maryann]

[asiek]

Sądzę, że dla Bingley'a byłyby to duży cios. Ufał Darcy'emu i darzył go szczerą sympatią. Jednak, gdyby Darcy wytłumaczył mu się i poprosił o wybaczenie, to myślę że Bingley wyciągnął by rękę do zgody. Wszak był pozytywnie usposobiony do ludzi, nie był pamiętliwy, a do tego szybko by się zorientował, że nowa sytuacja ponownie pozwoli mu się zbliżyć do Jane.

[Maryann]

[bezpaznokcianka]

[asiek]

[Maryann]

[izek]

Wtrącę się do dyskusji, bo po pewnej przerwie, wróciłam na łono Pamelki