PLIKI COOKIES  | Szukaj  | Użytkownicy  | Grupy  | Profil  | Zaloguj się, by sprawdzić wiadomości  | Zaloguj
Rejestracja  | Zaloguj

Poprzedni temat «» Następny temat
Rozważna i romantyczna
Autor Wiadomość
Bonduelle 
Pani inżynier



Dołączyła: 19 Maj 2006
Posty: 147
Skąd: Łódź
Wysłany: Wto 20 Wrz, 2011 10:49   

Czy ja wiem czy Elinor jest idealna? Według mnie jej 'akuratność' i trzymanie nerwów na wodzy obracało się przeciwko niej samej, niemal nie mówiąc nikomu o tym, co czuje nie straciła mężczyzny, którego kochała.

(Mój pogląd wynika pewnie z tego, że ja i moja przyjaciółka jesteśmy Elinor i Marianną - ona się we wszystko rzuca z głową, a ja wiecznie jestem nieco wycofana. Żadnej z nas na zdrowie nasze postawy nie wychodzą ;P )
 
 
Akaterine 



Dołączyła: 16 Lip 2011
Posty: 3455
Wysłany: Wto 20 Wrz, 2011 11:01   

Bonduelle napisał/a:
Czy ja wiem czy Elinor jest idealna? Według mnie jej 'akuratność' i trzymanie nerwów na wodzy obracało się przeciwko niej samej, niemal nie mówiąc nikomu o tym, co czuje nie straciła mężczyzny, którego kochała.

Było wręcz odwrotnie. Edward już podczas ich pierwszego spotkania był potajemnie zaręczony z Lucy, więc nie można było mówić o żadnej stracie, nieważne, jak by się zachowywała, nie mogłaby go "odbić" - z tego co się orientuję, mężczyzna nie mógł zerwać zaręczyn. Gdyby zachowywała się jak Marianne, jej upokorzenie i cierpienie po nowinach od Lucy byłoby jeszcze większe, bo nie dość, że sama by cierpiała, to jeszcze wszyscy by o tym wiedzieli.
_________________
Wczoraj wieczorem, około 12, przechodząc Marszałkowską w stronę Złotej, Złotą w stronę Siennej i Sienną w stronę Żelaznej straciłem chęć do życia. Uczciwy znalazca na pewno też długo uczciwym nie będzie. Wszystko dzisiaj swołocz.
Tuwim & Słonimski, W oparach absurdu


Miss Jane Austen
 
 
Tamara 
nikt nie jest doskonały...



Dołączyła: 02 Lut 2008
Posty: 10461
Skąd: równiny Mazowsza
Wysłany: Sro 21 Wrz, 2011 11:55   

No i trzeba pamiętać o tym , że najważniejsze w zachowaniu młodej panny były umiar i opanowanie .
_________________
Niepełnosprawny umysłowo współpracownik gestapo :mrgreen:
 
 
Bonduelle 
Pani inżynier



Dołączyła: 19 Maj 2006
Posty: 147
Skąd: Łódź
Wysłany: Sro 21 Wrz, 2011 21:14   

Zgadzam się, ale Elinor mi przypomina Jane Bennet, która nie okazywała Bingleyowi, że jest nim zainteresowana, więc ten dał się bez problemu kierować Darcy'emu.
 
 
Akaterine 



Dołączyła: 16 Lip 2011
Posty: 3455
Wysłany: Sro 21 Wrz, 2011 22:28   

Właśnie miałam wrażenie, że za bardzo sugerowałaś się pozornie podobną sytuacją z Jane i Bingley'em. Tu jednak było inaczej, nie ma nigdzie powiedziane, że Edward nie był pewny co do uczuć Elinor. Właściwie musiał być bardzo pewny, skoro po uwolnieniu się od Lucy ruszył do Barton, żeby poprosić Elinor o rękę ;) . Elinor też na pewno okazywała to, co czuje, skoro wzbudziło to niepokój siostry Edwarda.

I też bez przesady z tym, że Jane Bennet nie okazywała zainteresowania Bingley'em. Właściwie to tylko Charlotte Lucas i Darcy uważali, że Jane za mało się stara, ale też każde miało swój powód, żeby tak uważać ;) .
_________________
Wczoraj wieczorem, około 12, przechodząc Marszałkowską w stronę Złotej, Złotą w stronę Siennej i Sienną w stronę Żelaznej straciłem chęć do życia. Uczciwy znalazca na pewno też długo uczciwym nie będzie. Wszystko dzisiaj swołocz.
Tuwim & Słonimski, W oparach absurdu


Miss Jane Austen
 
 
Bonduelle 
Pani inżynier



Dołączyła: 19 Maj 2006
Posty: 147
Skąd: Łódź
Wysłany: Sro 21 Wrz, 2011 22:43   

Pewnie masz rację, mogłam się zasugerować. Wynika to pewnie z faktu, że RiR czytałam parę lat temu i w oryginale, więc nie dość że trochę zapomniałam, to jeszcze mogłam czegoś nie zrozumieć ;) Mój pogląd na Elinor pewnie jest bardziej oparty na wersji filmowej i serialowej (zwłaszcza tej pierwszej).

Powiedzcie mi proszę - czy to moje rojenia, czy w filmie Elinor mówiła coś w rodzaju tego, że skoro nie może mieć Edwarda, to będzie zupełnie zadowolona wiedząc, że przynajmniej przyczyniła się do jego szczęścia? Próbowałam ten fragment znaleźć w książce, ale nijak nie mogę.

Tak przy okazji - czy to tylko ja, czy siostry Dashwood są zdecydowanie bardziej lubialne w serialu niż filmie? Jak bym nie uwielbiała Emmy Thompson, to uważam że jej Elinor za bardzo trąci starą panną.
 
 
Akaterine 



Dołączyła: 16 Lip 2011
Posty: 3455
Wysłany: Czw 22 Wrz, 2011 19:28   

Bonduelle napisał/a:
Powiedzcie mi proszę - czy to moje rojenia, czy w filmie Elinor mówiła coś w rodzaju tego, że skoro nie może mieć Edwarda, to będzie zupełnie zadowolona wiedząc, że przynajmniej przyczyniła się do jego szczęścia? Próbowałam ten fragment znaleźć w książce, ale nijak nie mogę.

Czytałam niedawno i nie kojarzę, ale fakt, że mam wybiórcza pamięć ;) .

Cytat:
Tak przy okazji - czy to tylko ja, czy siostry Dashwood są zdecydowanie bardziej lubialne w serialu niż filmie? Jak bym nie uwielbiała Emmy Thompson, to uważam że jej Elinor za bardzo trąci starą panną.

Ja też tak je odbieram. I dodatkowo widać między nimi (a właściwie między wszystkimi paniami Dashwood) wzajemną troskę, przywiązanie, ciepło, dzięki temu też wydają się sympatyczniejsze.
_________________
Wczoraj wieczorem, około 12, przechodząc Marszałkowską w stronę Złotej, Złotą w stronę Siennej i Sienną w stronę Żelaznej straciłem chęć do życia. Uczciwy znalazca na pewno też długo uczciwym nie będzie. Wszystko dzisiaj swołocz.
Tuwim & Słonimski, W oparach absurdu


Miss Jane Austen
 
 
nicol81 



Dołączyła: 01 Paź 2006
Posty: 3325
Skąd: Gdańsk
Wysłany: Czw 22 Wrz, 2011 20:44   

Bonduelle napisał/a:
uważam że jej Elinor za bardzo trąci starą panną.

To prawda- i jej zabrali rysowanie :? To Marianna w filmie rysuje Wollougbiego.
 
 
Alicja 



Dołączyła: 22 Lip 2008
Posty: 7108
Skąd: Północ
Wysłany: Czw 22 Wrz, 2011 21:00   

Bonduelle napisał/a:
Powiedzcie mi proszę - czy to moje rojenia, czy w filmie Elinor mówiła coś w rodzaju tego, że skoro nie może mieć Edwarda, to będzie zupełnie zadowolona wiedząc, że przynajmniej przyczyniła się do jego szczęścia? Próbowałam ten fragment znaleźć w książce, ale nijak nie mogę.


wydaje mi się, że faktycznie coś takiego było w filmie
_________________
Człowiek może mieć rację i może się mylić, ale musi decydować, wiedząc, że dobro i zło bywają wcale nieoczywiste, a czasem nawet że wybiera między dwoma rodzajami zła, że nie ma żadnej racji. I zawsze, zawsze wybiera sam. Pratchett,Carpe Jugulum
 
 
Bonduelle 
Pani inżynier



Dołączyła: 19 Maj 2006
Posty: 147
Skąd: Łódź
Wysłany: Czw 22 Wrz, 2011 22:30   

No właśnie, coś mi tak świta. Z drugiej strony - przejrzałam pobieżnie napisy do RiR i nic takiego nie znalazłam. Zbiorowa halucynacja? ;)
 
 
Ania Aga 



Dołączyła: 23 Paź 2009
Posty: 3113
Wysłany: Nie 25 Wrz, 2011 16:33   

Mariannie zazdroszczę intensywnego, młodzieńczego przeżywania miłości. Takiego, że nic i nikt wokoło się nie liczy, tylko ukochany i własna miłość. Owszem, można się sparzyć. Jednak te emocje, które przeżywamy zostają z nami na zawsze. Ale tak kochać można tylko będąc bardzo młodym, potem już się kalkuluje, podchodzi z dystansem, zastanawia się, czy wybrany nada sie na męża i ojca przyszłych dzieci.
 
 
Tamara 
nikt nie jest doskonały...



Dołączyła: 02 Lut 2008
Posty: 10461
Skąd: równiny Mazowsza
Wysłany: Pon 26 Wrz, 2011 17:59   

Bonduelle napisał/a:
Pewnie masz rację, mogłam się zasugerować. Wynika to pewnie z faktu, że RiR czytałam parę lat temu i w oryginale, więc nie dość że trochę zapomniałam, to jeszcze mogłam czegoś nie zrozumieć ;) Mój pogląd na Elinor pewnie jest bardziej oparty na wersji filmowej i serialowej (zwłaszcza tej pierwszej).

Powiedzcie mi proszę - czy to moje rojenia, czy w filmie Elinor mówiła coś w rodzaju tego, że skoro nie może mieć Edwarda, to będzie zupełnie zadowolona wiedząc, że przynajmniej przyczyniła się do jego szczęścia? Próbowałam ten fragment znaleźć w książce, ale nijak nie mogę.

Tak przy okazji - czy to tylko ja, czy siostry Dashwood są zdecydowanie bardziej lubialne w serialu niż filmie? Jak bym nie uwielbiała Emmy Thompson, to uważam że jej Elinor za bardzo trąci starą panną.

To Lucy w książce jest zdania , że jeżeli ktokolwiek jest zawsze gotów wyświadczyć Edwardowi jakąś przysługę i przyczynić się do jego dobrobytu , to na pewno Eleonora , i na pewno ona (Lucy) nie będzie zdumiona absolutnie żadnym wysiłkiem , który Eleonora w tym celu podejmie :thud:

Lubię i filmowe i serialowe . Emma Thompson jest wg. mnie bardzo dobrą Eleonorą , choć fakt ,że wygląda na raczej 29 niż 10 lat :-P ale jej osobowość oddała doskonale :oklaski:
_________________
Niepełnosprawny umysłowo współpracownik gestapo :mrgreen:
 
 
Blair W. 



Dołączyła: 04 Mar 2012
Posty: 71
Wysłany: Nie 04 Mar, 2012 15:09   

Jakieś nowe tłumaczenie się ukazało?

http://www.empik.com/rozs...16787,ksiazka-p
albo coś przegapiłam?
_________________
Dlatego kocham być kobietą...
 
 
Trzykrotka 



Dołączyła: 21 Maj 2006
Posty: 10774
Skąd: Kraków
Wysłany: Pią 09 Mar, 2012 10:22   

O! Na to wygląda, że nowe!
Boję się trochę takich przedsięwzięć, od kiedy ktoś tak przetłumaczył na nowo DiU, że z sióstr Bingleya "tańczących" zrobił "zaręczone." W końcu i te są engaged i te są engaged...
_________________

 
 
Akaterine 



Dołączyła: 16 Lip 2011
Posty: 3455
Wysłany: Pią 09 Mar, 2012 11:27   

Mam to tłumaczenie, ale inne wydanie (gazetowe, z wyjątkowo niekorzystnym zdjęciem Hugh i Emmy Thompson na okładce; kupiłam, kiedy dopiero zaczynałam się interesować JA, bo kosztowało 2zł). Tłumaczenie jest średnie.
A jeżeli chodzi o tłumaczenie Dumy, o którym pisze Trzykrotka, to je mam i poza kilkoma drobnymi błędami jest moim zdaniem w porządku. Lepiej mi się czyta niż przekład Przedpełskiej-Trzeciakowskiej.
_________________
Wczoraj wieczorem, około 12, przechodząc Marszałkowską w stronę Złotej, Złotą w stronę Siennej i Sienną w stronę Żelaznej straciłem chęć do życia. Uczciwy znalazca na pewno też długo uczciwym nie będzie. Wszystko dzisiaj swołocz.
Tuwim & Słonimski, W oparach absurdu


Miss Jane Austen
 
 
Trzykrotka 



Dołączyła: 21 Maj 2006
Posty: 10774
Skąd: Kraków
Wysłany: Pią 09 Mar, 2012 12:30   

Mam wielki sentyment do tłumaczeń Przedpełskiej-Trzeciakowskiej :wink: , już lekko trącących myszką, ale pięknie oddających klimat książek. Inna rzecz, że dla osób nastoletnich to słownictwo może być już nie do przejscia, niech więc tłumaczą od nowa. Ale z głową! Chora jestem od byków tak rażących, że kłują w tyłek :roll:
_________________

 
 
Akaterine 



Dołączyła: 16 Lip 2011
Posty: 3455
Wysłany: Pią 09 Mar, 2012 15:14   

Mi Przedpełska-Trzeciakowska nie odpowiada pewnie dlatego, że gdy czytam JA w oryginalne, choćby fragmentami, albo gdy słyszę dialogi w ekranizacjach, to wydają mi się żywe, brzmią współcześnie, a tłumaczenie jest momentami może nie archaiczne, ale tak jak napisałaś - trąci myszką ;) . I przez to jakoś źle mi się czyta, nie idzie mi to tak gładko jak po angielsku (mimo że w oryginale nie wszystko rozumiem i czasami muszę się zatrzymać i coś sprawdzić).

Trzykrotka napisał/a:
Chora jestem od byków tak rażących, że kłują w tyłek :roll:

To pamiętam, że w tym tłumaczeniu RiR raziło mnie strasznie, że Marianne grała na fortepianie. Tłumacz chyba naprawdę nie orientował się w realiach epoki. Coś tam jeszcze było, ale już nie pamiętam, a nie mam przy sobie egzemplarza.
A w DiU jeszcze był błąd już na pierwszej stronie, gdy jest fragment "My dear Mr Bennet," said his lady to him one day... - zostało to przetłumaczone w sensie, że pani Bennet miała tytuł "lady". Też bardzo głupi błąd, bo nawet tłumacząc to dosłownie wychodzi, że powinno być "jego dama" albo "jego pani", a z dalszego ciągu wynika, że pani Bennet żadnego tytułu nie miała.
_________________
Wczoraj wieczorem, około 12, przechodząc Marszałkowską w stronę Złotej, Złotą w stronę Siennej i Sienną w stronę Żelaznej straciłem chęć do życia. Uczciwy znalazca na pewno też długo uczciwym nie będzie. Wszystko dzisiaj swołocz.
Tuwim & Słonimski, W oparach absurdu


Miss Jane Austen
 
 
Admete 
shadows and stars



Dołączyła: 18 Maj 2006
Posty: 37680
Skąd: Babylon 5/Gondor
Wysłany: Pon 08 Lip, 2013 21:29   

Obawiam się, że inne tłumaczenia Austen nie sa lepsze.
_________________
„But the music is broken, the words half-forgotten, the sunlight has faded, the moon grown old."
"We are star stuff. We are the universe made manifest trying to figure itself out."
 
 
Trzykrotka 



Dołączyła: 21 Maj 2006
Posty: 10774
Skąd: Kraków
Wysłany: Wto 09 Lip, 2013 06:42   

Admete, a Ty czytasz teraz w czyim tłumaczeniu? Aż mnie korci, żeby poprobowac jakiegoś współczesnego - znam tylko pracę pani Przedpelskiej.
_________________

 
 
Admete 
shadows and stars



Dołączyła: 18 Maj 2006
Posty: 37680
Skąd: Babylon 5/Gondor
Wysłany: Wto 09 Lip, 2013 08:59   

Mam tylko tłumaczenia pani Przedpełskiej. Może poszukam z ciekawości innych, choć zaczynam skłaniać się do opinii Akaterine i sądzę, że tylko oryginał pozwala docenić wszystkie niuanse. Ledwo zaczęłam, a już mam ochotę walnąć Marianne w głowę ;) Swoja drogą Austen stworzyła w jej postaci świetny obraz postrzelonej nastolatki na długo przed wynalezieniem terminu ;)
_________________
„But the music is broken, the words half-forgotten, the sunlight has faded, the moon grown old."
"We are star stuff. We are the universe made manifest trying to figure itself out."
 
 
Trzykrotka 



Dołączyła: 21 Maj 2006
Posty: 10774
Skąd: Kraków
Wysłany: Wto 09 Lip, 2013 14:27   

Postrzelonej i co gorsza - męczącej swoimi humorami innych. Wyjątkowy przykład rozchwiania hormonalnego.
_________________

 
 
Admete 
shadows and stars



Dołączyła: 18 Maj 2006
Posty: 37680
Skąd: Babylon 5/Gondor
Wysłany: Wto 09 Lip, 2013 14:33   

To, to. Ona nie ma za grosz szacunku dla innych, widzi tylko siebie. Austen to bardzo trafnie zaobserwowała.
_________________
„But the music is broken, the words half-forgotten, the sunlight has faded, the moon grown old."
"We are star stuff. We are the universe made manifest trying to figure itself out."
 
 
Trzykrotka 



Dołączyła: 21 Maj 2006
Posty: 10774
Skąd: Kraków
Wysłany: Sro 10 Lip, 2013 08:23   

RiR to najmniej przeze mnie lubiana z powieści Austen. Jako jedyną przeczytałam ją tylko raz w całości. Postać Marianny przyczynia się do tego nielubienia. Gdyby nie jej egoizm, byłoby mi właściwie żal dziewczyny, która chce tylko żyć po swojemu, nie poddawać się konwenansom w sferze najważniejszej dla niej - miłości. To budzi współodczuwanie. Ale Marianne przecież przy tym nie przstrzega również innych konwenansów: grzeczności, zasad przyjmowania gości, zachowywania się w towarzystwie itd. W ten sposób cały dom stawia na paluszkach, każąc siostrze, matce, chwilowej opiekunce tańczyć tak, jak im zagrają jej kaprysy.
Jane była dla niej łaskawa, dając jej w miarę wygodne życie i pułkownika Brandona. Boje się tylko, że jemu tak samo zajdzie za skórę, jak innym. W powieści nie ma raczej (Admete?) sugestii, że ona go pokochała.
_________________

 
 
lady_kasiek
[Usunięty]


Wysłany: Sro 10 Lip, 2013 08:26   

Jest. Na samym końcu mamy to napisane.
 
 
Trzykrotka 



Dołączyła: 21 Maj 2006
Posty: 10774
Skąd: Kraków
Wysłany: Sro 10 Lip, 2013 08:27   

Uf, to choć tyle. Dzięki Kaśku, jakoś tego nie pamiętałam.
_________________

 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group

Na stronach naszego forum stosuje się pliki cookies, które są zapisywane na dysku urządzenia końcowego użytkownika w celu ułatwienia nawigacji oraz dostosowaniu forum do preferencji użytkownika.
Zablokowanie zapisywania plików cookies na urządzeniu końcowym jest możliwe po właściwym skonfigurowaniu ustawień używanej przeglądarki internetowej.
Zablokowanie możliwości zapisywania plików cookies może znacznie utrudnić używanie forum lub powodować błędne działanie niektórych stron.
Brak blokady na zapisywanie plików cookies jest jednoznaczny z wyrażeniem zgody na ich zapisywanie i używanie przez stronę naszego forum.